15 Αυγούστου 2016

Στο Υδάτινο σώμα σου ο ήλιος ανατέλλει κραυγάζοντας

Μια μουσική διαπερνά τη  ησυχία των κήπων

Και όλα μένουν ελεύθερα πίσω απ' την αγρύπνια που είχα και είχες.

Ο θάνατος ακούγεται που οπισθοχωρεί

Μες τα φωτεινά σου βασίλεια- ω Παναγιά μου

Που εγείρεσαι επάνω στων κυμάτων τον αφρό να πεις

Πού φτάνει και που βλέπει αιώνια η Ελλάδα..

ΚΕΡΔΩΟΝ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ..

Κάτι αγκύλες πλατιές από νερά που μοσχοβολάνε 
ανοίγονται πρωί πρωί και χωρούν

όλη την πλάση· των πουλιών 
οι αποδημητικές καρδιές 
στερεώνουν την μουσική πιο ψηλά·

Βάφεται χρυσαφής ο ουρανός· ένα μειλίχιο 
αεράκι θωπεύει στα χωράφια τα αγκάθια·

όλα τα πάθη συγχωρούνται, όλες οι αδικίες· ξύπνα 
νωρίς και γιόρτασε σ’ αυτό το πανηγύρι

των αισθήσεων· η Παναγία 
διαβαίνει ολόχαρη τα πέρα βουνά-

στο μαντήλι της είναι ιστορισμένος ο ανθρώπινος πόνος·

κοίτα την: έχει καθαρά μάτια και είναι όλων η Μάνα·

την φωνάζουν οι αθώοι αμνοί που μες την χλόη μηρυκάζουν

βοσκώντας ζεστό επουράνιο φως.

Ένας κόκορας φωνάζει δάσκαλος της ανησυχίας,

ένα μοσχαράκι κοιτά τον ήλιο που του χαμογέλασε..

Τόσο απλά θέλησα να τα πω που θ’ απορείτε·

αλλά η ζωγραφική των αισθημάτων 
είναι επιστολή χωρίς βουλοκέρι-

όλα στο τέλος θα φανερωθούν-

θα μείνουμε μόνοι, θα ευτυχίσουν 
όσοι πρυτάνεψαν στην μοναξιά και ξέρουν

πώς να ακούσουν το σιτάρι που θερίστηκε και πώς

μέσα τους 
η κάψα για τον έρωτα συνεχώς μεγαλώνει..

                                        Κως  15.8.2012

Οι δρόμοι...

Κάτι να μπορεί να ξεσκαλώσει από την σιωπή και να ενεργοποιήσει

την χοάνη της νύχτας.

                                   Όπως οι δρόμοι που περπατιούνται από άγνωστους περαστικούς και σταματούν στο δασάκι, κοντά στις γραμμές των τρένων.

Μια νυχτερίδα ζητά μα δεν ξέρει το έλεος.

            Οι βιτρίνες έχουνε άποψη-φωταγωγούνται

               στρέφοντας πάνω τους τα βλέμματα των πελατών.

Το κέρδος, όπως το λέει ο ποιητής, σφυρίζει.

Ξενικές επιγραφές φτωχαίνουν κι άλλο την γλώσσα.

Αυτός που το καταλαβαίνει, ανησυχεί.

                                      Περιποιημένες γυναίκες λοξοκοιτούν λες κι είναι ο έρωτας                                                   της μιας στιγμής διαπραγματεύσιμος.

Περνά, αποφασιστική η αστυνομία.

Η ηθική που ρέει γύρω μας κανέναν δεν πείθει.

Τα λόγια και οι κουβέντες έχουνε έλλειμμα.

Κάποιος βολιδοσκοπεί τι πιστεύει το πλήθος όμως

κανένας δεν απαντά στις αγωνίες του θεού.

Όλοι αγαπούν τις συνάξεις σαν να ‘ναι μια μάζα που άκριτα κυριαρχεί

επάνω στην πραγματικότητα που σήπεται..

                                                     6.10.2013

Σάββατο 13 Αυγούστου 2016

Φύσηξε σθεναρά και φουρφουρίσανε πολλαπλασιασμένα
Τα φύλλα των δέντρων 

στέλνοντας τον ήχο τους 

ως την καρδιά του απογεύματος. 

Πύλες ανέμου τόνισαν την μισαλλοδοξία πριν
Το σκοτάδι 'ρθει και όλα τα τυλίξει.
Αντίλαλος η μέρα πάνω στα νερά. Κι η πόλη
Βραχεία- 

σαν κεφαλή κοπής- 

υποτονική
Και μουδιασμένη.
Λείπουν αυτοί που εχτές πανηγυρίσανε για μια χαρά που δεν κατάλαβαν. Λείπουν 

αυτοί που και παρόντες, πάντα λείπουν. Εκθαμβωτική
Ησυχία. 

Και την ζητώ. 

Πλένω το πρόσωπό μου να
Φύγει οι ύπνος. 

Ανοίγω το βιβλίο μου· ο κάθε στίχος
όμορφα κι απόψε με σαστίζει. 

Κι η μουσική
Ακούγεται σιγανά, 

πλέκεται
με τις ηλιαχτίδες 

που γελάνε· 

ένα ρίγος
Με διαπερνά· 

έσω αθάνατος λοιπόν- πολλές φορές
κι ας μην το ξέρεις..
Σου μιλά το μπολιασμένο με παρακλητικούς κανόνες 

Σαββάτο..

Σαν αξημέρωτα ακόμη-

Σαν αξημέρωτα ακόμη- πεφταστέρι
Βουτά μες την άβυσσο· τι να μαζέψω
Από του χάους τον αντίλαλο, ποιό φωνήεν
Θα σκούζει εκεί,
όπως μικρού παιδιού η γκρίνια· κι όταν
Προλάβω μιαν ευχή, ο κόσμος
θα ανάψει
Τον ήλιο του-
όπως να κυνηγά μια ουτοπία
που
δεν θα του παραδοθεί..

Τα σκουλαρίκια που έλεγε η γιαγιά μου-

Τα σκουλαρίκια που έλεγε η γιαγιά μου-

αναμμένα

ως την δόξα τους και τώρα

σταματημένα

σε ένα άλλον

αόριστο κήπο·

Κι εκείνη

ούτε ανάσα ούτε ίσκιος που προβαίνει

πίσω από την μάντρα

με το μικρό της ποτιστήρι, δροσίζει

τις γαρουφαλλιές.

Λόγια μες τον αέρα, ξεθυμασμένα, όπως

μουσική

που εξασθενεί

σαν έρχεται

το βράδιασμα

και οι πανηγυριώτες

κουρασμένοι

σταματάνε.

Χρόνος μες το κουκούλι του- σαν

χρυσαλίδα

που υποσχέθηκε

μια νέα ζωή.

Και το λουλούδι

βαρυσήμαντο

και μόνο

ξορκίζει την παλιά ηχώ

σκλαβιάς που έσβησε

μα ούτε καταλύθη'..

Α ρε γιαγιά πώς μου 'λειψες! και ήρθανε

πιο δύσκολα

και που δεν τα περίμενα

έτσι τα χρόνια!

Θα μου παρασταθεί θεός;

Θα μου παρασταθεί θεός ,

ο ίδιος ή με κάποιο πλάσμα του

φτερακοφόρο;

Δύσκολα κίνησε η νύχτα·

είναι και ο αέρας που λιγόστεψε·

λικνίστηκαν το απόγευμα τα κυπαρίσσια·

Ένας βράχος αντιμίλησε στην θάλασσα·

το φεγγάρι μετά

Ήπιε τον καημό της μέχρι πάτο·

Ακούστηκε ο χορός της τραγωδίας που απομνημόνευε το χορικό·

Τόση ποιητική ζάλη!

Ο σκηνοθέτης απουσίαζε μες τα κρυφά·

Τον έβλεπα που κάπνιζε πίσω απ' το κοίλον·

Το θέατρο γέμιζε από κομπάρσους που πουθενά δεν χωρούσαν..

Θα σπαταληθούν μάτια ερωτικά έως να φτάσουμε στον μυχό της αγάπης.

Θα σπαταληθούν μάτια ερωτικά έως να φτάσουμε στον μυχό της αγάπης.

Θα εγκολπωθούν ρίμα οι μνήμες, θα φωτίσουν

Ωραία τα πανηγύρια των ποιημάτων.

Οι κοπέλες θα ντυθούν λουλουδένια διάθεση και θ' ανεβούν στο σκαλί που βλέπει στον προσοδοφόρο ορίζοντα

Της έμπνευσης.

Το καλοκαίρι θα χλιμιντρίσει σαν περήφανο άλογο στο αλώνι της σκέψης.

Εκεί θα σε συναντήσω: που η λάβα ζώνει την κάθε λέξη μου με χαρισάμενη δόξα.

Και θα μιλήσουμε δυο λόγια που μηνούν τον πόθο ιερότερο..

Ιερόν…

Ωραία να σε θυμούνται όμως δεν
ξέρω πού Θα χαθεί πάντα το νόημα,
απ' ό,τι πράξεις
Τα μισά απωλέσθηκαν- ίσως
Σε εκτιμήσει ο περίγυρος
Των δέντρων που θα μπολιαστεί
με το κατόρθωμά σου- αυτό
Που μένει
Είναι μια ανάσα ίσκιου που μεταφυτεύεται
στην καταιγίδα· να λέω
Που προκύπτει φωτιά κι από κει ορμά η ψυχή σου
Να πολεμήσει για να μην βεβηλωθεί
Το ιερότερο που πίστεψες και είχες..

Βουκέντρα

Βουκέντρα η σκέψη σου κι όλες τις νύχτες με κεντάει
Ο πόνος άγονος και σχηματίζει ολέθρια φυλακή
Στον εαυτό μου κλείνομαι κι είναι τα βράδια μου θλιμμένα
Όπως σε φέρνει η μνήμη μου κοντά, μες την οθόνη του μυαλού..

Η υγεία των πάντων χάλκινος ύμνος στην ανάσταση

Βλασταίνουν οι ψίθυροι μεσόγεια κι ο ήλιος κομπάζει
Δυνατό κρασί των εκπλήξεων μεθά την κοιλάδα
Λουλούδια σμίγουν για να αποθεωθούν τα χρώματα
Μια γύρη βελουδένια γίνεται η ανάσα της μέλισσας
Παντού ευωχία ο κόσμος παντού ηδονή

Η υγεία των πάντων χάλκινος ύμνος στην ανάσταση
Ρεαλισμός να τολμάς χίμαιρα να νικάς και να φεύγεις
Ό,τι αντικρίζεις αποκτήματα της φαντασίας και μόνον
Τιμαλφή που θα σου αποσπάσει ο καιρός και θα φύγεις ρακένδυτος
Για μια ελπίδα ζούμε για μια συνείδηση που κλώθει ουτοπίες..

Θάνατος…

Ο θάνατος μας διαβάζει εμπνέοντας αφηνιασμένες πεταλούδες…
Στις σελίδες του οι φλέβες στεγνώνουν και οκνηρό κυλάει το αίμα.
Όπου κοιτάξεις, πνιγηρή σιωπή.
Και μια ακολουθία από αμαρτωλούς αναμάρτητους που ποιός αλήθεια τον λίθον βαλέτω;
Πού χάνω το νόημα;
Ο εσμός αποσυντίθεται και σκόρπιες αποδεκατίζονται οι διμοιρίες.
Με τόση οξυδέρκεια μας πολεμάει ο ακατονόμαστος;
Σκεβρωμένο το εξώφυλλο και το βιβλίο κλείνει και ανοίγει μόνο του
Όπως στον όλεθρο κι εκείνο συντελέσει.
Τσιτωμένη αγρύπνια. Ο φόβος μου
Από την απραξία του μην νικηθώ..

Χορός παραδοσιακός..

Να κινείς το Αόρατο
κατά το μέρος σου..

Βήματα μες τον ήλιο, τραγούδι
Παλιό, αρχιτεκτονικό, που στέκεται
Στην παράδοση- μάθε ν' ακούς..

Και η παρέα που αφήνει των προσώπων της το φως
Να ενώνεται με του καλοκαιριού την ευκολία,
Αιθέριο σμίξιμο να ζει κανείς με παρρησία.

Στο χώμα
Η κνήμη χοροπήδησε- στο χώμα
Η γη καημό μετέδωσε- στο χώμα
Όποιος χορεύει, ως κατάβαθα γελά..

Όπερ έδει δείξε..

Παράλια της φαντασίας. Οσμίζομαι θάλασσα
και ουρανό ένθεν και ένθεν.
Κήποι φωτεινοί που αλλάζουν την πρόσοψη
ενός ακαταχώρητου παραδείσου. Στο χέρι μου 
είναι οι σιωπές- τις ξεφλουδίζω
Και πίνω το νέκταρ τους.
Του καλοκαιριού η ικμάδα κάνει να ασθμαίνουν τα φυτά και 
να ασφυκτιούν τα ζωύφια.
Ατμοσφαιρική υδατογραφία:
όλα ιδρωμένα, ζαλίζονται να πλέουν μες τον άσφαλτο ήλιο.
Ο τρόπος μου μυθολογία.
Η περιπλάνησή μου μυθολογία.
Όλων των μύθων το απαύγασμα,
ενός πουλιού ο κελαηδισμός
που τρύπησε
το τσόφλι του μεσημεριού και έστειλε
στον ουρανό χαμπέρια.
Διαβάζω την μελαγχολία ανάποδα
και μου δίνει
άθροισμα ένα ασύλληπτο μηδέν που τείνει στο άπειρον..
Όπερ έδει δείξε..