...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

10 Δεκεμβρίου 2015

Όνειρα θολών τοπίων…


Αμίλητοι κόσμοι, ματαιωμένοι
επ' ουδενί- δεν αντιδρούν, δεν σκιάζονται, μόνο
κορυφώνονται
την ώρα που οι αρχαιολόγοι ευθυμούν επάνω απ' τα ψηφιδωτά τους και
χαμογελούν, διαστέλλοντας
κι άλλο το σύμπαν
και
εγκολπώνονται
το ιερό μυστικό της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας.
Ψηφίο ψηφίο κατακτάται ο κόσμος- με κόπο
που γνωρίζεις εσύ
που έμεινες όλο το βράδυ δίπλα στο ποτάμι και άκουγες
τα άστρα να παφλάζουν μέσα του
ευτυχισμένα.
Και το φεγγάρι-
πώς κύλησε απ' την μια όχθη στην άλλη και ύστερα
μάτωσε σαν το ψάρι που του ξεριζώθηκαν τα βράγχια
σαν το ασήμι που το άγγιξε ο πόνος και ο θάνατος..
Τα είδες όλα αυτά, τα ψηλάφησες..
τα ζωγράφισες επιμένοντας να μην είσαι στην όχθη
του θύτη- κι ωστόσο
το θύμα εσύ ενός γαλανού φονικού.
Δες: η μέρα ομονοεί στην απώλεια· και είσαι εδώ
που η Σκηνοθεσία είναι θέση που δεν συμφωνεί με την καρδιά σου· μα
ακούς τον περιρρέοντα Λόγο- σηκώνοντας
την ασπίδα σου να υπερασπιστεί η Ζωή
την δική σου εύοσμη καταδίκη..

9 Δεκεμβρίου 2015

Φιλί θαλασσινό…


Υπήρξες μια στιγμή που δεν υπήρξα:
σαν να ανοίγει το παράθυρο και
να εισβάλει ο αέρας παρασέρνοντας 
ρήματα ψευδαισθήσεων και ματωμένα φιλιά.
Και το τρέχον δευτερόλεπτο,
κολασμένο από έναν έρωτα που δεν πρόλαβε να γεννηθεί
συσκέπτεται με την θάλασσα και σ' αφήνει
γυμνή μες την αιωνιότητα.
Πουθενά δεν σε βρήκα.
Σε είχε συντελέσει η θάλασσα, σε είχε
παρασύρει ο αέρας, σε είχε πει
η ιστορία πριν κι η ίδια γραφτεί.
Και σε κράτησα
στον νου μου,
ιερή και ιδεατή,
ώσπου με αφάνισε
ο πόνος κι ο θάνατος..

8 Δεκεμβρίου 2015

Θεμέλιο…

Λίθος πάνω στον λίθο, σκέψη
πάνω στην σκέψη- έτσι
γεφυρώνεται η απόσταση
κι ο άνθρωπος που λυπήθηκε
στέκεται τώρα πια ευχαριστημένος
στην πέρα όχθη της πραγματικότητας.

Να ξεχνάς έχει σημασία, να ξεχνάς
και να αφήνεις παραπέρα την λύπη σου, καθώς
αναζητάς μιαν απόφαση από εκείνες
που πονάνε.

Κι η γέφυρα που γίνεται σύμβολο
δονείται από παλμό συγκατάβασης, κι ο λίθος
συζεύει τις αντιφάσεις που δημιουργούν
χωρισμούς
και
δηλητήρια της μελαγχολίας.

Η ψυχολογία απεκδύεται τα αγκάθια της, ο χρόνος
καλπάζει-
                Κι η αυτοκρατορία των ωρών
κυριαρχεί ακλόνητη και
στην ουσία της
παιδαριώδης..




Δυστυχώς εμείς αναιδούμε και σκεφτόμαστε ατυχώς..


Λυσσασμένο σκηνικό που ακυρώνει όλες τις κοσμοθεωρίες,
Βαρυσήμαντο μήνυμα η κοινωνία να φρίττει,
Στα οδοφράγματα παίζεται ο φονικός κυκλώνας και οι έντρομοι 
τον νιώθουν και ακολουθούνε,
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, δυστυχώς
Για το φιλόπτωχο ταμείο τσιμουδιά, του πολιτεύματος
ο σκύλος θα γαυγίσει
Πηδώντας πάνω από τον φρούριο της κακομοιριάς μας..
Δυστυχώς εμείς αναιδούμε και σκεφτόμαστε ατυχώς..

6 Δεκεμβρίου 2015

Αμφισβητήσεις…


Κάποτε δεν θα έχω απαντήσεις και θα σου δώσω
απλά μια ευκαιρία να με αμφισβητήσεις
τω τρόπω που τα λουλούδια αμφισβητούν 
την κεραμιδένια φυλακή τους
της γλάστρας
και κορδώνονται
ενώ δεν γνωρίζουν πως το άρωμα
είναι η αξία και η ματαιοδοξία τους, ενώ
σκορπούν μες τον αέρα
την ψυχή τους
πριν δύσει ο ήλιος και αποτυπωθούν
στα χαρτιά μου,
αγκαλιάζοντας
μια σκέψη του βραδιού και ένα αλύχτισμα
του ζώου που ξεμένει
έξω απ' την πόρτα σου,
μες το αγιάζι,
ερωτευμένο με σένα και μην αμφισβητώντας σε
πουθενά
και διόλου..

5 Δεκεμβρίου 2015

Του χειμώνα…

Ντούρο ξίφος δεκεμβριανό,
που ξημεροβραδιάζεις την απειλή
έξω απ' την πόρτα μας,
λιγάκι πέρα απ' το αιγαίο, μπαρούτι
που δεν ξεθύμανε,
σκούρε, επίμονε θάνατε-
Στο άκουσμά σου τα πουλιά σιωπούν και
οι αχτίδες του ήλιου λυγίζονται, όπως
σε μια διάθλαση που χάνεται το νόημα κι ο νοητός τους
προσανατολισμός-
Οι ελπίδες,
σφιγμένες μες των προσφύγων τον κόρφο,
επιβιβάζονται
σε μια βαρκούλα βάρκα γιαλό,
κι αναζητούν
μια στεριά που να αγαπά του ανθρώπου τον κόπο-
Χειμώνας μας ήρθε χειμώνας
τράκαρε πάνω μας τα ζοφερά του αυτοκίνητα, χειμώνας
μας περιπαίζει·
Φόρτωσε σ' έναν σάκο τις αγωνίες σου και αποδήμησε
λυπημένο αηδόνι,
φωτίσου από την χαρά που έρχεται απ' τα έγκατα
της ψυχής-
Και ανάσυρε το φωνήεν το λυρικό της Απόφασης,
χόρεψε
μες την παρένθεση
των πραγμάτων,
εκεί που η ζωή
οριστικοποιεί την μαγεία της και ωραία
ποικιλοτροπεί
και επαναλαμβάνεται..



Διάλεκτος…


Χαρούμενο το μεσημέρι τραγουδάει ροκανίζοντας την ηλιόλουστη σιωπή και τα δάχτυλά του
νυμφεύονται τα εϋπλόκαμα πεύκα.
Στιλπνό φύλλο του δέντρου χλιμιντρά τσακίζοντας την φωνή του έως το λυρικό πεντάγραμμο της ατασθαλίας.
Ένοχοι όλοι για όλα.
Κι εγώ επίσης.
Σου πήρα ένα φιλί και με ευδαιμόνισε ο θάνατος για όσο σημείο τον αμφισβήτησα.
Τώρα και τότε.
Των χειλιών ο παφλασμός ως την αιωνιότητα ακούστηκε και γκρέμισε όλα της θλίψης τα τείχη.
Να με πει η διάλεκτος μέσα στους εκλεκτούς της.
Να σ' αγαπώ και εκεί που τρελά σ' αγαπάω..

4 Δεκεμβρίου 2015

Τριαντάφυλλο εκατόφυλλο.


Μπούκωσε η ψυχή από την θλίψη της.
Αλλά ο ενεστώτας δεν μπερδεύεται επ' ουδενί με τον μέλλοντα.
Και το ρόδο αποδέχεται το αγκάθι του καθώς 
το πρωινό φως στολίζει με την ατσιδοσύνη του τα απαλά
πέταλα που ευωδιάζουν
πασίδοξα.
Τριάντα ή εκατό- συντελεσμένα
μες το κεχριμπάρι του ήλιου που βαθαίνει την υπόστασή τους έως
ν' απομείνει μόνο το άρωμα
Και το αποφασισμένο χέρι μου να στο προσφέρει,
εδώ.

3 Δεκεμβρίου 2015

Γυρίζω από την δουλειά…


Η μέρα μου τελειώνει με μια κούραση πολλή.
Σκέφτηκα, αποφάσισα, σκαρφάλωσα, βίδωσα, είπα.
Γυρίζω σπίτι με πονώντας το κορμί.
Επάνω στο τραπέζι είναι αχνιστά τα γιουβαρλάκια.
Τα ετοίμασες φροντίζοντάς με εκεί που και εγώ ο ίδιος ξέχασα να με φροντίζω πια.
Σε ευχαριστώ! Έτσι λιγόλογα όπως το συνηθίζω.
Κι αν δεν το λέω, το λέω: σ' αγαπώ
πίσω από μία της ψυχολογίας όψη που κι εγώ σε μένα εύκολα ποτέ δεν μαρτυράω.

2 Δεκεμβρίου 2015

Μέδουσα…

Λείπουν κάτι ψιλά γράμματα και το ηλιοβασίλεμα
σαλεύει μπουκωμένο θλίψη και τσαλαβουτά
πίσω απ' τα βουνά
στην αγέραστη, τελεσίδικη θάλασσα.

Αγγελίες θεού έρχονται και- δια στόματος αγγέλων-
σκίζουν αποξαρχής τον ουρανό
μελωδικά φωνημένες.

Υπάρχεις λοιπόν- ή
τουλάχιστον,
υπήρξες.

Αυτό δίνει σ' όλα το νόημα…

Κι αν πω να σε αγκαλιάσω
το πέλαγος με τρώει σαν μία μέδουσα που δεν κατάφερα να πολεμώ..




1 Δεκεμβρίου 2015

Ασκητικό ύψος…



Ίσια στραβώνει το πέλαγος κι ο νους μου
στραβά περιπλανιέται μέσα
σε μια δύνη που δεν του δείχνει συμπόνια και έλεος-
Ανακουφίζομαι να ξέρω η μουσική ποτέ δεν νοσεί και όλα
τα νοσήματα θεραπεύει-
Και η εικόνα:
αγιάζει το τοπίο και
με εντάσσει στον ηχηρό λυτρωτικό σκοπό της
(πουθενά δεν χαθήκαμε·
περιπλανηθήκαμε αλλά είμαστε πάλι εδώ, πιο
πλούσιοι, πιο γνώστες πιο
ωραίοι)
κι ακολουθούμε τα καινούρια δύσκολα.. Σαν πάντα, δηλαδή…
χαίρομαι, λυπάμαι, ευτυχώ, δυστυχώ, είμαι ζουζούνι που τρυπά το φρούτο κι απομυζά τους χυμούς των ημερών-
βρήκα και έχασα- έχασα και ξαναβρήκα:
αντίφαση μες την πραγματικότητα, βουερό βάσανο που κλονίζει τις περιπλανήσεις μου και φως αόκνου φύσεως σαρκώνει..






Η χώρα..







Οτιδήποτε δεν μιλήθηκε από τ' άστρα
το βράδυ, έγινε μια φλύαρη μουριά,
έξω απ' το σπίτι μου,
που παίζει ομοιοκαταληξίες ήλιου με
τα άτακτα κοτσύφια.

Ζέστα· κι αν πεις
να φανταστείς πως θα έχουνε φτάσει
στην πόλη κάτω τα γυαλιστερά λεωφορεία
θυμήσου τις κολλημένες αφίσες, πάνω τους, το τσίριγμα
των φρένων, το αλλοδαπό ασκέρι που πηγαίνει για δουλειά,
τον θόρυβο ήχο
της ξύπνιας συνοικίας.

Ζωγράφισα. Σκέφτηκα. Είπα.

Το μελάνι άπλωσε επάνω στα χαρτιά, ήσυχο, αργό, φτιάχνοντας
μια χώρα ανύπαρκτη, από εκείνες
που βασανίζοντα από τις κακοδαιμονίες που γεννά η σκέψη μας και
των κακών ενστίκτων ο βόρβορος..

Το παιχνίδι…





Στο ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση, στο ερώτημα·
στην ζωή δεν υπάρχει σενάριο, στην ζωή
όλα είναι ανοιχτά
τα ενδεχόμενα·   
                         κερδίζω ένα φλύαρο πουλί που κάθεται
                         πλέον στον ώμο μου
και λέει λέει όσα
δεν θα μπορούσα να πω.
Πριονίζω το ξηρό κλαδί, η λιακάδα
μαστίζει τις ουσίες·
αντιμέτωπος με τα έσω μου, λυρικό
παιχνίδι που παίζεται
ερήμην μου, και όταν,
ό,τι και αν αποφασίσω, άλλα θα λουστώ..

Εικόνα…






Φυσικά και είναι ωραίος ο απόπλους
από το Τίποτα προς τον μεγάλο ωκεανό
της φαντασίας μου.
Ούριος άνεμος και τα πανιά όρτσα
τον όρμο εγκαταλείποντας των λέξεων.
Στεκόσουν στην πλώρη, άγαλμα συγκινητικό.
Μόνο τα μαλλιά σου ανέμιζαν όπως του ανέμου οι πνοές
βάθαιναν προς την θάλασσα που ακινητούσε.
Γυαλί καθρέφτης τα νερά.
Στων ματιών σου την ηδυπάθεια ο χρόνος σταμάτησε εφευρίσκοντας
κραταιά δυνητικά επιχειρήματα.
Κι εγώ σε αγαπούσα πάντα όπως θα σε αγαπώ!

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου