Ποιός νομιμοποιεί το χάος;

Οι ήχοι εκβάλουν μες την σιωπή μου και η σιωπή μου γίνεται μια θάλασσα κολασμένη.

Ποιός νομιμοποιεί το χάος και τον ακολουθούν οι κοινωνίες κατά πόδα και κατά

κέρδος;

Άπληστος είναι ο άνθρωπος.

Καταπίνει φωτιές και επιστρέφει τσιγκούνικη σπίθα.

Κοιτάζω τα ιδεατά βουνά.

Λίγο χιόνι έχουν ακόμα επάνω τους.

Σφυρίζουν από μακριά.

Μόνο η ψυχή μου τα ακολουθεί

Εκεί που χάνονται μες την αγρύπνια, λίγο έξω από το Ρέθυμνο που ερεθίζει τον αμφιβληστροειδή μου βέβαιο

ότι θα του υποταχτώ..

      

ΓΝΩΣΗ

Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε- σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.

Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε, πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.

21.10.2007

Ελένη…

ελένη η αύριο

ελένη οικουμενική

ελένη των ρόδων

ελένη του έρωτα

δραστική σαν ο αέρας- ελένη

ιερότητες σπέρνει

στον καιρό που μας πολεμά

ελένη πληρεξούσια των φιλιών

ελένη ντελικάτη ελευθερία

ελένη ώριμη σαν η κερήθρα που το μέλι την πλημμύρισε

ελένη η δική μας

ελένη η όλων

ελένη η ευφραντική

ελένη

η υπερούσια

ελένη σαν καρύκευμα στην γεύση-

ελένη

κόμπος ο λυμένος που φυλά

το αίνιγμα

ελένη

η αποψινή ελένη

η αυριανή- ελένη

η ποιητική απόχη που μου χάρισε

το ποίημα..

Οι Μούσες των νεφών…

Στο ρυάκι των χρόνων μου, αυτά που ανθίστανται, οικοδομούν

εγωιστικές προσηλώσεις.

Μια ανάγνωση συνεχίζεται όπως

να ξέθαψε κάτι πολύτιμο ο αρχαιολόγος.

Δεν ορίζω και τίποτα· όλα

υπερβάλουν

μέσα μου

και γύρω.

Χαράσσονται των αρωμάτων οι πυροβολισμοί

στρογγυλοί όπως ένα γεμάτο φεγγάρι και αριθμημένοι

σαν τα φυλλώματα πάνω στο δέντρο της οξιάς..

Τι αιωρείται πάνω απ' το νερό και τι υποκλέπτει

εικόνες από παράδεισο όταν

και η σκλαβιά ελευθερία μετράται;

Κι εγώ

έχοντας χάσει τα κουράγια μου, εγώ

διαβάζω τα στιλπνά φτερά του αεροπλάνου

που αγωνιά να σηκωθεί

πάνω απ' το χώμα,

μέσα

στον αιθέρα που θεραπεύει

τις Μούσες των νεφών..

Για σένα, εμφύλιος…

Θρησκεία ανέμου σε όλα τα χαράματα,

Όταν ξημερώνει

Τύμπανα καλούν σε εγρήγορση και

Των εντόμων οι ταξιαρχίες

εμφυλιομάχονται
πάνω σε μία φωτιά

Άδεια.

            Ο ήλιος γεμίζει τις υδρίες των πουλιών·

Μαζεύεις σαλιγκάρια που δεν σου μιλούν

Μόνο εκπέμπουν
σε χρόνο αόριστο

Ερωτήματα άκαμπτα..

                                      Φυτά παλιννοστούν ως τα χέρια σου·

Άκυρος είναι ο χρόνος·

Για το υψίπεδο που κατοικείς

φτιάχτηκε μέγιστη η γαλήνη·

Αφομοιώσου από τα πάντα και μείνει αγνή

Όπως μία υδρόφιλη αυταπάτη που τρέμει

πάνω στα κλωνιά των δέντρων

έως να μπει στην καρδιά σου..

Απολογισμού διδαχή…

Όχι θλίψη- ένα πείσμα ίσως που καίει τον περίγυρο.

Ασφυκτικά συμβαίνουν οι πραγματικότητες.

Πώς να τις πω με τα μοντέρνα ελληνικά μου;

Αποστέλλω φωνήεν και σύμφωνο ένρινο μου επιστρέφεται.

Μαστίζει η φωνή μου την νύχτα και του αγιοκλήματος η κόψη

Μοιράζει το μπαρούτι της στο Κορδελιό.

Φτωχογειτονιές που ζήτησαν ήλιο και τους έλειψε θάρρος

Ν' ακούσουν λειτουργία μες από του τζίτζικα το πρωτοκλασάτο τετέρισμα..

Δεσποτική αγέρωχη Ημαθία

Στέκεις ανάμεσα στους καιρούς,

ντούρο σώμα εξαιρετικής λεβεντιάς·

Ο Λουδίας μανίζει,

τινάζει την νερένια χαίτη του

σαν άλογο

εγκαρδιωμένο, σαν

η ατίθαση όψη

του χοϊκού·

και

ορίζει

σύνορα ασυνόρευτα

γινάμενος

σαν ένας θεϊκός συλλογισμός

που σε όλα εμφυσείται..

Ημαθία ντελίριο των ανέμων, παπαρούνα

της κάλμας, λεφούσι

της Άνοιξης..

Η Νάουσα μιλά με την φωνή σου- κόρη

των Ανθεστηρίων, της

Περσεφόνης αδελφή..

Το Βέρμιο σχηματίζει την τρυφερή επιδερμίδα σου- μαινάδα

που χορεύεις επάνω στην ίσαλο γραμμή

της γραφής κι έξω

από κάθε έμπνευσης θάλασσα.

Η Αλεξάνδρεια μου γνέφει, η Βεργίνα,

η Μελίκη· και από τα Λευκάδια

ακούω που ψιθυρίζει ο φιλόσοφος

στου νεαρού το αυτί

κάτι

που ρίζα έγινε

να πιάσει τόπο

σε κείνον που ορμητικότερος ίσως δεν γίνεται

αλλά

κρατεί

και την σοφία μέσα του

του διδασκάλου-

Ω πρόγονε ωραίε Αλέξανδρε!

Ερατεινή Ημαθία..

Η Μίεζα ντεραπαρισμένη μες το τοπίο

αφήνει τα λίθινα ίχνη της

με ένα στίγμα που λαλεί

αριστοτέλειο μυστήριο..

Κι ο Τάφος της Κρίσεως όταν ο ήλιος ανεβαίνει

αγγίζει τις εΰπλόκαμες νύμφες- άι χαρά μου!

Πού πήγε ο ψυχοπομπός;

Κοιτώ το τοπίο που πλέει

μες το αίσθημα..

Σε αφουγκράζομαι Ελλάδα-

παντού σ' αφουγκράζομαι!

Αρχαγγελικό ροδαλό λείο στερέωμα…

Μια βάρκα πλέει ανοιχτά της αγάπης·

Ενός χελιδονιού η πρύμνα κάνει τα τσαλίμια της

μέσα στον ήλιο που λαχάνιασε·

Τα ηλιοτρόπια γελάνε·

Η μηχανή της ξενιτιάς ξέγραψε όλα τα κορμάκια·

Ο αιώνας μου είναι αμετάκλητα πρόσφυγας·

Είδα το αίμα που κοχλάζει πάνω απ' τις πατρίδες·

Τα εισιτήρια κόπηκαν για ανεπιστρεπτί ξεριζωμό·

Η πίκρα που θα νιώσεις άνθρωπε δεν έχει αντίδοτο·

Η θάλασσα είναι αγία κοιμωμένη·

Ευτυχώς των λουλουδιών το σπαθί μετράει με βιας την γη την παντέρμη·

Θυσίασα- θυσιάστηκα· κι έχω μια όρεξη απόψε για θάνατο

Τόση που δεν χωρά σε τούτα που θα πω τα λογάκια…

Έτσι τα λέω..

Αξιώνω έπαθλα που δεν είναι ορατά.

Έτσι, όπως στα χρόνια απαξιώνονται

οι ιδέες και η δημοκρατία

με το ετσιθέλω κάποιων ατονεί

και μουχλιάζει..

Ας με καταλαβαίνουν οι φίλοι: ζυμώνω

άλλες φιλοδοξίες..

Επικοινωνώ μ' έναν κόσμο αγνότερο.

Τι να θελήσω που δεν το 'χει η μέρα

που μου χαρίζει την ανάσα και τις λυρικές εικόνες

που τρέφουν το νοητικό στομάχι μου;

Μιλάω πάντα όπως να είμαι ο πιστότερος όλων-

Και παρ' αυτά,

αθεήσας.. αμέ..

Με καλύπτει η νύχτα

με την ολόμαυρη μπέρτα της.

Κι είμαι μοναστηριακός καλόγερος ανάμεσα

στον όχλο που σε όλα του ακροβατεί..

Το ποίημα…

Σβήνει το άρωμα των ρόδων μέσα στην φλογερή φυλακή του απογεύματος.

Ένα νεύμα ηλιαχτίδας ξεπνοΐσμένης κάνει το σώμα ερρωμενέστερο.

Νιάτα στα νιάτα- κρύσταλλα που ιριδίζουν έως της ευτυχίας τα σήμαντρα.

Φιλοξενία στον πόθο, πάνω στης γης την πλάτη, όταν

Τα πάντα θα ερωτευτούν και θα φωταγωγήσουνε την οικουμένη.

Θρησκεία ανέμου σε όλα τα χαράματα-

Μετά που οι πνοές αφήνουν μια υπόσχεση από γενναίο θεό

Που δραγουμάνος δίνει ουσία στον καημό μου..

Και σ' όλα που τα έχουμε αλλά δεν μας ανήκουν

Το ποίημα- μην ανήκοντας πια σε κανέναν-

Μόνο ένας ύμνος στην εκλιπούσα λεβεντιά..

Η νύχτα πάντα είναι επωδός…

Νύχτωσε· φέραν έναν καθρέφτη και τον κρέμασαν στην μεγάλη αίθουσα:
ίσως για να μπουκώσουν το κενό με ψευδαισθήσεις.

Η εξώπορτα έμεινε ανοιχτή. Περνούσαν ζευγαράκια στον δρόμο.

Και κάτι σκυλιά που έμοιαζαν απόλυτα βαριεστημένα.

Εκείνος πήγε κοντά της και την φίλησε.

Φαινόταν πολύ όμορφη μέσα σ΄ αυτό το μελαγχολικό φως του βραδιού.

Τα μελαχρινά της την έκαναν πιο ιερή..

Το σπίτι βούλιαζε ολοένα.

Κι από φιλί σε φιλί μπάταρε σε μια διάσταση που δεν την ξέρει κανένας.

Στον καθρέφτη πέρασαν οι σκιές ενός θιάσου που σκηνοθετούσε πάνω στα χορικά της Άνοιξης.

Βακχικά ή Ανθεστήρια.

Την τύλιξε με το σακάκι του και αποκοιμήθηκαν μες την χλιδή ενός χρόνου αγώγιμου από όνειρα.

Λήξανε όλα.

Η νύχτα πάντα είναι επωδός…

Μαραγκοσύνη…

Ένας βιαστικός καφές κι η μέρα αρχίζει

Τέμνοντας τα μεγέθη κατ' εξακολούθηση.

Σκαμπανεβάσματα της διάθεσης, κόπος,

Προβληματισμός να ταιριάξουν των χιλιοστών οι φατρίες.

Πριόνι αποφασιστικό κι η βίδα

θα συγκρατήσει στέρεα τα υλικά.

Κόλλα, σφυρί, - α η ριμάδα

λεπτομέρεια! Όλα υπακούουν

στον σοφό διαιρέτη

Που γεμίζει την ύλη μαγεία. Αλλά

πού είμαι εγώ; Μ' αυτόν

τον τρισαναθεματισμένο δυισμό μου

Άλλος να είμαι εδώ να βιοποριστώ και άλλος

Να είμαι εκεί που η νύχτα συντελεί το θαύμα της και με γεμίζει

Ασπίδες λέξεων για ένα πόλεμο τον πιο φανατισμένο;..

Σφίξε την ζώνη σφίξε

την ψυχή σου

τα σπλάχνα σφίξε, πλανίζονται

και αλφαδιάζονται και οι σκέψεις-

Όπως πάνω σ' ένα καράβι που παιδεύεται στην τρικυμία

γέρνουν μια δω μια κει τα ειπωμένα

και

τα ειωθότα

επόμενα..

                                                               Καβάλα.. 13.5.2015

Στον χρόνο της αντίφασης..

Χάχανα, φωνές, ομιλίες

δυνατές· στις πλατείες

είναι η ζωή, στον ουρανό

των πόλεων, στην ροή

των δρόμων, στα φλας

των αυτοκινήτων, στις στροφές

των λεωφορείων,

στο μπάχαλο των ημερών..

Το τίμημα είναι ο Χρόνος, ο χρόνος

τα λυγίζει όλα, αγαλματώνει

τις σκέψεις, όλα

επιχειρούν προς τον Έρωτα, η ζωή

γδαρμένο γυαλί που αντικατοπτρίζει

μια τιποτένια εντολή..  Και στο λιμάνι

το φωτισμένο πλοίο είναι υπόθεση τόλμης.

Δικό μου είναι αυτό που παραδίνεται και αυτό που σε τίποτα δεν υποκύπτει.

Δική μου είναι η αντίφαση η καθ' ημάς

κι υπέρ ημών, η μία και μόνη..

Ότι αυτή

μας ερμηνεύει-

Ολοκληρωτικά..

                                                Καβάλα 13.5.2015

Καβάλα…

Τόσο μακριά τόσο κοντά

Τόσο επιγραμματικά τόσο φλύαρα- ίσως·

Δοκιμάζω την πράξη·

Τόσο ένδοξο  απόγευμα

Για τόσες νυχτιάτικες πύλες

Που θ' ανοίξουν να με ξεκουράσουν

όπως

Ενός αρώματος η σημασία…

Η Καβάλα αμφιθεατρικό παραμύθι ξεκλειδωμένο

μπροστά στην ήσυχη θάλασσα:

Στολισμένη με παρουσίες φωτιάς και γυναίκες

που αγαπούν – κι ευτυχώς!-  να αρέσουν.

Σημειώνω ένα δυνατό επιφώνημα που κατρακυλά στα δρομάκια ώσπου να 'ρθει εκστατικό απέναντι από το κάστρο που

δεν αγνοεί καμιά από τις αρμονίες·

Όλα τα κρυφά, που με αψηφούν, αγαπώ!

                                                        Καβάλα 13.5.2015