Ερωτική περιδίνηση…

Σφίγγονται ολοένα και πιο πολύ

Τα μεγάλα κλαδιά γύρω από τον ιδρωμένο άνεμο, σφίγγονται

Ερωτικά, σαν να δείχνουν μια μεγάλη συμπάθεια.

Και η μέρα που βγάζει το ξίφος από το θηκάρι της, η μέρα η γαλάζια

Στρέφει το πρόσωπό της κατά τον ήλιο, γυμνή και ωραία.

Πεταλουδίτσες απόκοσμες πετούν με ασύλληπτη χάρη

Στον όντα της ευτυχούς μαργαρίτας.

Κανένας δεν σε απομακρύνει ω καημέ!

Και τα βουρκωμένα που αντίκρυσα μάτια

Μέσα στο μεσημέρι όταν και ο έρωτας έπαιξε

Με το αγόρι και την κοπελιά, λίγο πριν να κατανοήσουνε

πόσο πονάει του φιλιού τους το εξαργύρωμα

Πολύτιμος και μέγας θησαυρός.

Δεν θα γραφεί κανένα παραμύθι κάτω από το βλέφαρο της ηλιαχτίδας·

Στο φως όλα κερδίζονται και χάνονται ευθύς·

Όλο το απόμακρο μας πλησιάζει κι όλο

Το κοντινό απομακρύνεται· σαν μία διαλεκτική οδύνη που

Δεν εξιχνιάζεται·

σαν ένα σύνορο στην άπραγη δραματουργία που κατορθώσαμε!

10/1/2025

Αναθεώρηση σε Χρόνο άδικο μηδενικό…

Απόμακρα σπασμένος ο ουρανός

Τυχαίο άστρο τυχαίος θεός

Αβάδιστα τα μονοπάτια της σιωπής

Χανόμαστε αδιάφορα σε μία λάσπη σκέψης.

Είναι η μαρτυρία μας που γδέρνει την γραμμένη ιστορία

Παντού ένα μνημείο ο Χρόνος

Κανείς δεν θα μας καταλάβει προ θανάτου

Σπουδάσαμε εκείνα που τα αναθεωρήσαμε.

Από τις κοσμοθεωρίες έμεινε ένα πικρό ροσόλι

Αυτός που ήπιε το ροδόσταμο τώρα μιλάει κι ανθίζει

Απόμακρος που άλλο δεν γίνεται

Πράττει το μανιφέστο της αγρύπνιας.

Μπορεί να ξιπαστήκαμε μέσα σε τόσες περιπέτειες που μας καρατόμησαν.

Στο τέλος μένει μια μελαγχολία επική

Σκουπίζω το αίμα ενός βουνού από πάνω μου:

Το αίμα όλων των κριμάτων που αδίκως μου αποδόθηκαν….

9/1/2025

Όλες οι αντιδράσει

Έρωτας έξω από όλες τις θεωρίες…

Χοροπηδώντας κάτω από το ζεστό φρύδι του ήλιου

Λίγο λαχάνιασα λίγο ζεστάθηκα

Μεσίστιος ο καημός κι ο ουρανός

Άμετρος πόθος

Ξετύλιξα τις σερπαντίνες του βοριά και ακροάστηκα

Το στήθος της αυγής που έτρεμε σαν το μελίσσι κάτω από την μοίρα του

Εδώ η λέξη που μου ήρθε εδώ η ευτυχία μιας στιγμής

Ολόκληρο το αίνιγμα άλυτο κι επουσιώδες

Κρατώ στην μνήμη μου έναν πολεμικό ελέφαντα που τσαλαπάτησε

Τις σφήκες σιχαμένες μίας στραβοκέφαλης κακίας

Κρατώ το απόμακρο ακρογιάλι που η κοπελιά έτρεξε χόρεψε και χαμογέλασε

Κερδίζοντας δίχως παράδες κείνο που κανένας δεν κερδίζει

Και έγινε ο έρωτας το βασανάκι της το τρυφερό….

Αγία Σοφία…

 

Ο τρούλος αιωρείται στο στερέωμα

και ο ναός ανοίγεται σαν οπτική ευθύτητα

στο στιγμιαίο άνοιγα των ουρανών.

Υγρά μάτια δεν προλαβαίνουνε να δούνε θαύμα.

Αν είναι η εικόνα βάσανο νιώθεις

την επικυριαρχία της επάνω

στην πραγματικότητα την υποδουλωμένη.

Αρχιτεκτονικό παιχνίδι μιας επιβολής.

Το έχασα κι απόψε το όνειρο, μου διέφυγε.

Σαν μια ριπή θανάτου η μελαγχολία μου στεγνά με φτωχαίνει.

Από μια λέξη σ’ ένα φως η ποίηση και ζει και περιγράφεται

Σαν μια ναυσιπλοΐα άνευ προηγουμένου.

Έσχατο αυτό έσχατα όλα…

Η τραγωδία όταν ξεθυμαίνει σμίγει με την κωμωδία.

Παντρεύονται τριγύρω μου τα ηχεία.

Ακούω την κρυφή φωνή μιας άκαμπτης νεότητας.

Κι όπως αλλάζουν χέρια οι θησαυροί του κόσμου

Πάντα ένας ιερέας καταφατικός πίσω απ’ όλα ξεπροβάλει

Παντρεύοντας τα νέα δόγματα των θρησκειών.

Κύριε, Κύριε γιατί μου έδωσες πίκρα και αγρύπνια;

Βρήκα κατάληξη που θα προσδιορίσει μόνο την υπομονή μου.

Μιλώ και δεν μιλώ, είμαι ένα ακατάληκτο τραγούδι που μες από θρύλους που απλώνει έχει

Μια λύρα λαϊκή να απαλύνει στην καρδιά την πίκρα που μαυρύτερη απλώθηκε…

Ο τρούλος το παράξενο ‘’σκουφί του νου μου!’’

Μες το μυαλό μου αιωρείται και στο ποίημα μου…

6/1/2025

Όλες οι αντιδράσε

Μικρός απολογισμός…

Αν αναπνέεις φωτιά το σπλάχνο σου γίνεται κάρβουνο μιας Αλήθειας,

σε δέχονται ασμένως οι ουρανοί,

ο ήλιος στεφανώνει την καρδιά σου.

Απόψε εξεπήδησα από παράξενες διάρκειες, κι έδρασα

σαν πυγολαμπίδα που φωνάζει να υπερασπιστεί την καθαρή φωταύγεια

Ολομόναχη πνιγμένη στην αγνότητα μονάχη

Και θέλουσα να σμίξει μ’ ένα άγνωστο θεό…

Αυτή η νύχτα!

Με εργασία πόνου

Με τεκμήρια φιλαλήθους ανάμνησης

Κάνοντας την σκοτεινή βάρδια της

Βγάζοντάς με έξω από κάθε πραγματικότητα

Αυτή η νύχτα

Η επική

Η πιο σκληρή

Η μόνη…

Γράφω όπως να συντελώ μια πράξη κορυφαίου ολέθρου.

Γελώντας ειρωνικά πίσω από την αγκομαχούσα ολοάπλωτη τεχνολογία

Αρνούμενος να είμαι και αρνούμενος να μην

Είμαι· ερμηνεύω αλλιώς την κάθε κατάσταση·

Είμαι ένας ευτυχισμένος αναζητητής

Είμαι ο αποτραβηγμένος μάστορας που συμμετείχε με την φτώχεια του σε όλα…

5/1/2025

Νύχτα με μια καταργημένη ελπίδα…

Λίγο πιο πέρα απ’ τα μεσάνυχτα, αναγνώθω μία ακύρωση ελπίδας, πολύ στριμωχτήκαμε

Κάτω από άξεστες εγκαταλείψεις και βαριές κατηγορίες ότι σφάλαμε, πολύ

Υποθηκεύσαμε το μέλλον, τώρα

Στριφογυρίζω και στον ύπνο μου, ο χρόνος

δεν μας είναι σύμμαχος, προδίδει

Τις προσδοκίες μας, εδώ

Βαρούνε τα κανόνια της ζωής κι εκεί

Μυρίζει επικράτηση θανάτου, όταν από τα σπλάχνα ξαναβγαίνει της

Νύχτας η πιο ασήμαντη σελήνη,

Το σκότος βουρ απλώνει μια βαριά μελαγχολία

Στενεύουνε τα περιθώρια, ο κάθε ειρμός

Της σκέψης αποδεικνύεται φαιδρός, και ένας πόλεμος

Των ιδεών και μιας απατηλής

Θρησκευτικότητας μας ξεγελά και μας εμπαίζει

Σβήνοντας πάνω στην επιδερμίδα μας καυτά τσιγάρα

Σαν τιμωρία για εκείνο που έρχεται…

29/ 12/ 2024

Υποφερτή παρουσία…

Είτε με σιωπή είτε με αναγνωστική γαλήνη

Λούζομαι ρήματα που εξάπτονται και μου καταδεικνύουν

αστραφτερά χαμόγελα έξω από το κάστρο της μελαγχολίας. Ανατρέποντας

τα ειωθότα, τον πανηγυρισμό των γεγονότων, την παρέλαση

των αισθημάτων.

Εδώ σκηνοθετεί η ανάγκη…

Και αναπνέοντας με ασθενικό πνευμόνι, με τα μπούνια μες την φούρια της ζωής

Σφίγγομαι, πέτρα γίνομαι, αποφασισμένος

Να γίνω ένα βιολογικό φαινόμενο, απόλυτα σε εξαιρέσεις

Προσαρμοσμένος.

Είναι η ώρα να προσαρμοστώ στην φαρδιά ευτυχία του κάμπου. Περπατώ

Λες και με βρήκε κατάστηθα η Άνοιξη.

Όρθιος και με μαστίζει ένας ολόφλογος ήλιος. Κι οι μαργαρίτες

Των επιχειρημάτων μου ωραία που μαδήθηκαν απ’ τους ερωτευμένους! Α έρωτα!

Ό,τι διαφυλάσσεις είναι δράμα

Είναι μια τραγωδία μυστική- τείνω να αναβάλω

Τις προσταγές σου· φτερουγίζω

Προς τον εκκωφαντικό θάνατό μου, μοιάζω

αιώνιος μα δεν είμαι- είμαι

Μια τρυφερή αντίληψη που ράβει ρούχα στο χωλό κορμί της,

Η πεισματάρα η ανένδοτη…

28/12/2024

Θυσιαστικό παραλήρημα…

 

Αποφλοιώθηκα και έτσι γυμνόπους είχα μία άποψη εξτρεμιστική.

Ερχόταν το απρόσμενο, τίναζα τα φτερά μου και ήμουν διάφανος, αναγκασμένος

Να βυζαίνω ακόμη, όχι γάλα της μάνας μου, μα από το φεγγαρίσιο βυζί που με πλημμύριζε ύμνους και νότες·

Γινόμουν απλησίαστος, πιο απόλυτος και από το μηδέν, πιο αγαλματένιος

Να μην μιλάω σε κανέναν, να σεμνύνομαι

Για την παρουσία μου κάτω από τον ουρανό που με θρυμμάτιζε,

Σαν ένα αντίδωρο στον ήλιο.

Τι κοστίζει η τόλμη και η λύπη

Τι μου στοιχίζει;

Στην εκβολή της σκέψης μέσα στο εορταστικό μεγάφωνο

Που υποβάλει μια θρησκεία, τι βρίσκω αναγνώσιμο μέσα στον ρου των γεγονότων, τι

Μύθους ευκολοεξήγητους απόψε κατορθώνω…

Ο φλογοβόλος λόγος, το ερίφιο επάνω στον βωμό για μία πλεύση με ούριο άνεμο μήπως και την ταξινομήσουμε την νίκη

Τι Ιφιγένειες θυσίασαν οι πόλεμοι της απληστίας, τι αδίκως έπαιξαν τα μαύρα ζάρια!….

Ποιήματα που έστησαν την ιστορία πρόδηλη μες τους αιώνες

Έσβησα κάτω απ’ την ψιχάλα του βραδιού

Ως την κιθάρα ο έρωτας και όποιος ερωτεύεται σεμνά πεθαίνει

Αγκιστρωμένος σ’ έναν άπονο καιρό.

Άκαρπη η πραγματικότητα που συμμετέχω

Άκαρπο το αρχαίο ταρακούνημα

Κάμπτομαι κάτω από ανάγκες ανελέητες

Οι ουτοπίες μου βροντοφωνάζουν μαγικούς εκστασιασμούς

Αν με εξηγήσουν οι αντωνυμίες μου οι εγωιστικές

Ίσως να στρέψω προς τα έσω την μιλά μου….

Καταγραφή πρωινής κτήσεως…

 

Σ’ όλα τα ‘’απολύτως τίποτα’’ που μου κομίζει η νύχτα,

εγώ εναντιώνομαι,

φτιάχνω τα οχυρά περιγράμματά μου, αφήνοντας πίσω μου,

την λάσπη των δρόμων.

Πλέον δεν με ξενίζουν οι μοναχικότητες.

Περπατώ μες τις σκιές, τολμώντας να ζητώ την ειρήνη.

Μπάφιασα να ακούω ολόγυρα έναν πόλεμο.

Θα κατσαδιάσω και τον άνθρωπο και τον θεό!

Ψηλά ψηλά, ρυθμό μου δίνει ένα μόμολο ασύντριπτο άστρο….

20/12/2024

Όλες οι αντιδράσεις