Δεν το πιστεύω ακόμα σχεδόν!

 Αυτό: το να έχω κι εγώ χρόνο για τον εαυτό μου, να μπορώ να δω φίλους, να πιώ ένα καφέ, να συζητήσω μαζί τους, να μην μένω 5 μήνες τον χρόνο στα ξενοδοχεία, να έχω το δικαίωμά να μην δουλεύω τα 45 σαββατοκύριακα τον χρόνο, να μπορώ να μην δουλέψω την Πρωτομαγιά, - όσο κι αν ακούγεται απίστευτο αυτό-, το να ζω φυσιολογικά, μάλλον θα είναι εφικτό τώρα. Χαίρομαι λέει!!!!;;;; Πολύ λέμε!

Δεν το πιστεύω ακόμα σχεδόν!

Όλες οι αντιδράσ

Αποστάσεις κρατά ο Χρόνος απ’ τις ευαισθησίες μας.

 Αποστάσεις κρατά ο Χρόνος απ’ τις ευαισθησίες μας.

Κυκλοφορώ στον παράδρομο των καταστάσεων.

Όπου βαδίζω η μουσική εντέλλεται να κυριαρχήσει.

Ακολουθώ.

Επί φωτός διακρίνομαι, στο απαιτητικό πλατύσκαλο μιας ηθικής

Μαργαρίτας.

Πού είναι το βάναυσο λεμόνι που αποστειρώνει την πραγματικότητα;

Ποιός το στύβει καλοπροαίρετα;

Διαβάζω την μέρα.

Μια αραιή συννεφιά βάζει μπουγάδα τα μπερδουκλωμένα γεγονότα.

Κι εγώ,

Περιμένοντας τον καθαγιασμό των προθέσεών μου·

Εκεί που ακουμπάς τον πόλο της φωτιάς και οι ζωές μας ενώνονται

Με φούρια!

Όλες οι αντιδράσεις

Εσώτατος απολογισμός…

 

Η απουσία είναι μια τρύπα απ’ όπου διέφυγε

το νόημα του παρόντος.

Να ζεις την παρουσία σου λοιπόν, να ζεις

με καθηλωτικό ένστικτο και

πρωραία αισθήματα, να ζεις

εμμένοντας στις τονισμένες σπουδές σου-

Και, όταν δεν θα υπάρχεις, των λόγων σου η βαρύτητα

ας είναι μια μονάδα μέτρησης των ηχηρών

σκιρτημάτων

όπως εσύ καθηλωμένος τα έζησες, προτού

η αξίνα σκάψει γύρω σου κι ανακαλύψει μούμιες

ταριχευμένες μες σε ψεύδος φθονερό -

να ζεις για ν’ αποκτάει χρώμα η ευθυμία· και

να γεύεσαι ετούτο το ολόχυμο

φρούτο

που άφησε το καλοκαίρι στην παλάμη σου

μέσα-

σαν μέγιστο, αήττητο μυστικό..

Κάτω από τον αφρό των κυμάτων η θάλασσα ψιθυρίζει φωνήεντα απόφασης-

 Κάτω από τον αφρό των κυμάτων η θάλασσα ψιθυρίζει φωνήεντα απόφασης-

Ο Χρόνος κοιμάται·

Ένα παιδί πετάει βότσαλα στην παραλία,

Ό,τι χτίζει η σιωπή το χαλά η φασαρία,

Το μεσημέρι είναι γαλανή απόληξη της μοναξιάς μου,

Έχω ένα κουρασμένο μεράκι που με κάνει καλόγερο,

Ή μιλώ ή σωπαίνω-

Αντιρρησίας σε όλα!

Από την γραφή μου τα ορυχεία της γλώσσας σκαλίζουνε βέβηλα πετρώματα·

Εικόνες πλάθω που υπερβαίνουνε την φαντασία,

Ο ουρανός αντικατοπτρίζει την μελαγχολική μου καρδιά-

Λέγω και όσα λέγω σβήνονται στο κύμα…

Ο Θεός σιωπά και λαγοκοιμάται…

Κουφάρια εργοστασίων, παρατημένα στην μοίρα τους

Χάσκουν οι πόρτες τους, σπασμένα τζάμια εγκατάλειψη

Η επαρχία βουλιάζει μες την αδιαφορία της πρωτεύουσας

Βουλευτές υπογράφουν το όνειδος

Υγρασία πάνω στα αγκαθωτά σύρματα, οικόπεδα χορταριασμένα

Δέντρα που ξέφτισαν μες τον θαμπό καιρό, κάτι γεράκια

Που καιροφυλακτούν ν’ αρπάξουνε τον έρμο τυφλοπόντικά

Που ανέμελος ξεμυτά στον αέρα

Πουλιά πετούν χαμηλά, ψιχάλες

Που ραγίζουν την σιωπή

Ο Θεός σιωπά και λαγοκοιμάται…

Ορχομενός…

Λεπτομέρειες θανάτου έχει η ζωή αλλά σάμπως

Και τα κατανόησα όλα ποτέ μου; Βρισκόμενος

Κάτω από το μάτι του ήλιου, στην φαρδιά πεδιάδα

Των αποκαλύψεων, εκεί

Που οι Χάριτες ευδοκίμησαν- σαν άνθη

Περιώνυμα, που συνθέτουν

Ποιητική κατάληξη, ενώ

Τριγύρω όλα ήσυχα μαραίνονται

κι απουσιάζουν.

Ζεύξη της Ιστορίας και του ατάραχου Ορχομενού-

Στην αιχμή της ψυχής και του δόρατος, καλά

Κρατούν οι δοξασίες, ο Χρόνος

Είναι ένας λέοντας καθόλου γερασμένος.

Διαβαίνω εκεί που όλα διάβηκαν για να χαθούν.

Εμμένω σε όσα μένω και μου είναι πάντα αφιλόξενα.

Λυγίζω κάτω απ’ την γραφή και την ανάγκη.

Σε λίγα δίνομαι και τα πολλά αποφεύγω.

Τα εύκολα πάντα πολύ με δυσκόλεψαν-

Κωφεύω·

για να αντέχω ο φουκαράς,

συνειδητά κωφεύω!

 

Τώρα που απομακρύνομαι από την καθαρή αυταπάτη

Γίνομαι ένας Βουκεφάλας του αίματος-

Ατίθασα χλιμιντρώ και έτοιμος είμαι να δράμω

Επάνω στην με αυταρέσκεια οφθαλμαπάτη μου

Ότι τα πάντα συντυχαίνω που χαθήκανε και με εξουσιάζουν!

 

                                           14/5/2023 

 

 

Γαλάζια μέρα, ευτυχισμένη

 Γαλάζια μέρα, ευτυχισμένη

Ήλιος αμάντρωτος, καθυποτάσσει την φαρδιά πεδιάδα

Κυριαρχία ζωντανή

Πρόσπτωση ηλιαχτίδων να αλώσουνε το χάος

Πουλιά πετάνε τιτιβίζοντας

Οι λέξεις μου ένας στρατός οργανωμένος

Νικά ο αέρας, μυσταγωγικός

Των αοράτων η κατάληξη νόημα εξ’ αδιαιρέτου με την ευκρασία

Νερά κυλούνε μέσα στην ανείπωτη ησυχία

Και όπως κελαρύζουν νέμονται την πιο σεμνή χαρά του κόσμου-

Φως σε μια τολμηρή διάταξη

Τα πράγματα ανεβάζει στην ξερολιθιά που είναι φράχτης

Στα υπερυψωμένα ερμοχώραφα του άνω κάμπου·

Ό,τι αναλύεται σε έννοια καθυποτάσσει την αγάπη που κρατώ πίσω απ’ όλα μοναχά για σένα…

Κοιμήθηκα σαν ένα δέντρο που το πλαισιώνει η βροχή

 

Κοιμήθηκα σαν ένα δέντρο που το πλαισιώνει η βροχή

Γυμνός μες τον άνεμο

Τα κλαδιά μου υφάρπαξαν ύπνο

Κι η καρδιά μου αντίθετη σε όλα στυλώθηκε

Σαν μια σαΐτα που ενάντια σε κάτι πολεμά

Και η ροή του αέρα άβουλα

την παρασέρνει.

Κοιμήθηκα μες τον ευαγγελισμό των κρίνων

Επαίτης ενός ημερινού φεγγαριού

Κοιμήθηκα ακούγοντας

πώς κουρνελίζει το νερό

Στα σκαλοπάτια του Απριλίου.

Τα βλέφαρά μου κλειστά κι ακούω

τις ψιχάλες

Που σκάζουν πάνω στο παράθυρο

Η ώρα έξη το απόγευμα

Κουράστηκα να μελετώ, μια νύστα ήρθε

Κι άφησα τα μολύβια μου στο πλάι πάνω

στο παλιό γραφείο.

Όσα ποιήματα γεννήθηκαν

τσιρίζουν

Σαν τα βυζασταρούδια

Τσιρίζουν και θέλουνε

γάλα του κόρφου, μητρικό.

Από πέρα γυαλίσαν οι ελιές

Φυλλώματα πρασινωπά μικρά λογχίδια.

Υποχωρεί το φως-

Το μέσα και το έξω μου.

Υποχωρεί η ζωή. Αλλά μια θλίψη

Όπως μπαίνει η νύχτα

Κάνει την τελική της έφοδο..

6.4.2013

Όλες οι αντι

Η νέα μέρα…

 

Α η μέρα!

Παραδομένη στα χέρια μου για να την καθοδηγήσω

Αφήνοντας το βάρος της να λιγοστεύει

Λικνίζεται μέσα στα χέρια μου σαν μπαλαρίνα που αλαφροπατά

Πάνω στου μηδενός το θυσιαστήριο…

Και οι υποσχέσεις της

συγκεντρωμένες σαν άνθη

Στην θέλησή μου,

σαν ένα μπουκέτο άσπρα τριαντάφυλλα

Σωρεύουν δύναμη να μου προσδώσουν.

Α η μέρα, επική και πασίδοξη, τεθλασμένη

Και με απλωμένο φως

Επάνω της,

σαν μια κορμοστασιά κορυφαίας χορεύτριας!

Σωπαίνω.

Σκέφτομαι τσαλιμάκια που τα πόδια της κάνουν επάνω

Στο λείο δάπεδο, και φαίνεται

Ότι αυτό που είναι είναι μια αιώνια ελπίδα!

Όλες οι αντιδ

Ο αλαφροΐσκιωτος αφουγκράζεται ουρανό-

 Ο αλαφροΐσκιωτος αφουγκράζεται ουρανό-

Ήσυχη επίπεδη Μακεδονία

Η Θεσσαλονίκη κοιμάται αλλά όμως αγρυπνά

Καπνίζοντας πίσω από το όνειρο του Αλεξάνδρου-

Νοτισμένος περίγυρος και μπουκωμένη με θλίψη η ψυχή-

Καθεύδω αλλά είμαι ελατήριο που την ακινησία χλευάζει,

Ομηρίζεις το ξέρω και ούτε σε αναγνώθω σωστά ποτέ μου-

Έμαθα να κρατώ την αναπνοή μου λες και είμαι συνεχώς σε ένα επικό μακροβούτι,

Ανήκω, πουθενά δεν ανήκω·

Μεταστοιχειώνονται όλα και μου αφήνουν μια υπόσχεση ότι θα τα χαρώ

Παρόντας και απόντας από το μεγάλοι πανηγύρι της Αντίφασης…

Με μια συνέπεια έρχεσαι κοντά μου

 

Με μια συνέπεια έρχεσαι κοντά μου

Από την ευθεία σιωπή, με το κοίλο

Πάθος σου, μαινάδα της γραφής, ουτοπία

Απ' όλες τις τοποθετήσεις, κι όταν

Νοσταλγώ του έρωτά σου τις υποταγές, πόσο

Κοντά είμαι στην εμαυτήν απώλεια, σαν να νιώθω

Ότι εχάθηκα πια και, μη όντας, γυρίζω

Σε έναν κήπο που του 'φύγαν τα ρόδα και μένει

Το βράδυ που έπεσε, τραγούδι που να το απαγγείλεις,

βραχνό..