Ο μετΑναστάσιος ψιθυρισμός!

Άσημα δέντρα ψιθυρίζοντας μια επική γαλήνη

Ανεβοκατεβαίνουν μες την μέρα όπως

Να τα μπατάρουν και να τ’ ανασηκώνουν κύματα

Ενός αόρατου πελάγους.

Σπρωγμένη απ’ την μουσική μια νότα

Καθαρή, αναστάσιμη, ξεκεφαλώνει

πάνω απ’ τα φυτά, εκεί

Που χαριεντίζεται μια μέλισσα

Με το αβρό λουλουδάκι το ευφρόσυνο.

Όποιος οσμίστηκε την ‘’αστραπή’’ νιώθει τον πλούτο που επιφυλάσσει το λουλούδι,

Βγαίνει σε όλα νικητής, με αγιοκλήματα

Στεφανώνεται και με κισσό στιλπνό και δοξασμένο.

Η πόλη τον αναρπάζει καθηλώνοντάς τον μέσα

Σε τόσα μυστικά

Περάσματα, όπως ν’ αναζητά μία διέξοδο

Στην αγωνία που έχει.

Εδώ που πάνω από όλες τις θρησκείες κείνος

Που αμφισβητεί νιώθει

Πιο πολύ και βαθιά να πιστεύει

Σε μια αόρατη ελπίδα που το φως του στέλνει σαν τον οδηγό

Που ανοίγει δρόμους που κανείς δεν τους υποψιάστηκε.

Αεράκι τώρα ντύνει τους θάμνους με αίμα.

Ξεκινά πίσω απ’ όλα τα φαινόμενα η ‘’παράσταση’’-

Δεν ρωτώ μιας και απαντήσεις δεν έχω να πάρω·

Όλα τα ζύγωσε για να τα πει μία θεατρικότητα·

Ουρανός καθαρός και ελαφρύς σαν ο μανδύας

Ενός Ιησού που ξεγυμνώθηκε μπροστά στην κόλαση του ανθρώπου!

Και στην παράξενα απλοϊκή

Εκτεταμένη εκκλησία των θαυμάτων

Λούζονται μες τον ήλιο τα θεοτικά κυκλάμινα τονίζοντας

Την θεία Στιγμή την λαγαρή και την ωραία εκπεφρασμένη!

Αθήνα 18/4/2023

[Δεν δίνω πια σημασία στις σημασίες μου ]

 Δεν δίνω πια σημασία στις σημασίες μου

Και, λες κι αγωνιώ να οργανώσω

αλλιώς τα καθέκαστα,

Μ’ αντιπαλεύει ο Χρόνος,

Μοιράζομαι σε κλήρους μιας σπουδής που καλουπώνει

Την λογική κι ένα χαράκι αφήνει επάνω

Στα πράγματα· εδώ

Που ήσυχα μιλάς κι είναι μια τύχη

Που έχω να τα βλέπω όλα να αλλάζουνε

Και να χορεύουνε μπροστά μου απλοποιημένα και φαιδρά. Κάτι

Μου λέει ότι θα τα βρούμε όλα σκούρα,

Σβήνει καθ’ όλα ο παράδεισος-

Κι όσα με νου και με καρδιά μια μέρα συγκεντρώσαμε

Θα εξαφανιστούνε…

Όλες οι αντιδράσ

Διάλεξα να μην είμαι τίποτα από τα υπαρκτά

 Διάλεξα να μην είμαι τίποτα από τα υπαρκτά

Κι έτσι ανύπαρκτος διασκεδάζω με την μελαγχολία μου έξω των καθιερωμένων!

Όλες οι αντιδρά

[Δεν σου το είπα και στο είπα..]

 

Αν κοιτώ μέσα μου είναι γιατί έξω και γύρω κοιτάζω.

Τόσο οξύμωρη ταλαιπωρία να στριμωχτούν μέσα στις λέξεις τα νοήματα

να δικαιώσουν την πρόταση την παράγραφο την σελίδα

και στο τέλος μια φιλοσοφία εκλιπόντος συγγραφέα που απίστησε

στα ιδεώδη του καιρού του.

Δεν σου το είπα και στο είπα..

Κράτησα μυστικό το μυστικό μου..

Και είδα το φως να μου κάνει την σκέψη ωραία..

Όσο περπάτησα μέσα στον κόσμο όσα είδα

είναι από ένα όνειρο που μπόρεσα απομεινάρι

και τα λόγια μου

της ποίησης είναι ένα άστρο

από έναν μακρινό της αγάπης μας ουρανό!

Εκείνη που είναι αυτό που θα γίνει…

Κράτησε τα λουστρίνια της επαρχίας και παρότι των νεφών της πρωτεύουσας την προκαλούσε ο πυρετός

έμεινε εκεί,

στην διαδρομή μιας αλήθειας

που την διασπαθίζουν πολλοί – άλλοι

ριγμένοι στον γκρεμό μιας ανάγκης και άλλοι

σκυμμένοι στο λούστρο

μιας χλιδής

που ξεθωριάζει... Είχε

κλέψει φωτιά από τις εκατό κολάσεις· την έθελγε

η περιπέτεια του μυαλού, ζούσε

γι’ αυτό το ζόρι που αυτοαναφλέγεσαι αναζητώντας

ιδανικά και οράματα. Πεπειραμένη

βασάνων. Φλογοβόλα

ατέλειωτα. Κινούσε

όλα τα νήματα μιας ηθικής που (για καλό μας!)

ακόμη ακμάζει.

Υπάρχει ο Άνθρωπος!

Παραγράφοντας τον μοχθηρό εαυτό του,- υπάρχει ο Άνθρωπος.

Στο σημείο που γίνεται ο μύθος πιο πιστευτός από την ιστορία και ο δανεικός μας πλούτος έρχεται

φεύγει –τίποτα δεν μένει μες τα χοϊκά μας χέρια που

θα μείνουν άδεια.

Ελευθερίες λαχτάρησε-

σαν οι μανόλιες που μπροστά της άναψαν

για να μυηθεί στο ιερό μυστικό του αρώματος- ω ψυχή

που βυθίζεσαι στο νέφος της ενόρασης, που

σκιρτάς πάνω απ’ την πραγματικότητα, υποσκελίζοντας

του βιοπορισμού το αγκάθι. Και είδε

από την κορυφή ψηλά κατά την απλωμένη πεδιάδα

τον κισσό που στεφάνωνε τα σπίτια, το φως

των δρόμων, και στο σύθαμπο να γαλανίζουν

πίσω απ’ τις τζαμαρίες οι λάμπες των καταστημάτων

διάβασε την εσπέρα

αφήνοντας το χνάρι του δυόσμου να ευφράνει την καρδιά της. Ανέβηκε

πίσω απ’ τον λόφο, εκεί

που περπατούν οι ερημίτες

εγγεγραμμένοι ωραία

μες τον πλατύ ουρανό – ανέβηκε

στο ύψος μιας έσω Ανάγνωσης, μαθαίνοντας

την Ποίηση στην λυρική της ευχέρεια, ζώντας

τους καθαρμούς στο σώμα της - κι αν το σώμα το λάτρεψε - εξηγώντας

σ’ αυτούς που θέλουν να ακούν θροίσματα του αέρα που δυνητικά παρασύρει

την κάθε λέξη ως την κορύφωση μιας εγνωσμένης

εσωστρέφειας..

Όλες οι αντιδράσεις

Είμαι παράπονος μέσα σε τόση ησυχία!

 Καθιζάνει με βαθιά υπόκλιση το χώμα και φιλοξενεί

Την αγάπη των φυτών.

Η φτώχεια του είναι ο πλούτος μας- ποιός περιμαζεύει

Την άπεφθη κίνηση της Αστραπής

Και την αποθηκεύει στο διάφανο βάζο

Της νομοτέλειας;

Ζηλεύω και κλέβω

Με καθαρή συνείδηση:

Την μουσική, τα χρώματα την Στιγμή

Το πέρας του Θεού και του Διαβόλου.

Γνώριμος όπως τον λογίζω, ο Σκοπός·

Και η αγάπη αόριστη και φευγαλέα·

Νεότητα ξοδεύω κι ας μην μ’ ένιωσε κανείς·

Είμαι παράπονος μέσα σε τόση ησυχία!

Είμαι παράπονος στο χείλος των πραγμάτων-

Στην τελική κατάληξη των αριθμών!

Όλες οι αντιδράσεις:

Συμβάντο του απογεύματος…

Νυσταγμένες βροχές του απογεύματος

Ασημίζοντας κάτω από το βλέφαρο της πατρίδας

Νοτίζουν μια νόστιμη κατάσταση

Μύθου και θρύλου.

Πίσω από το τζάμι τις κοιτώ.

Πρωταγωνιστώ σε γεγονότα που φθίνουν.

Μεταγλωττίζω την αιώρα των πραγμάτων

Που δονούνται μέσα μου και ρέπουν προς την Ποίηση και την απώλεια.

Προάστια που με φιλοξενούν στην αμάθειά μου,

Καταγωγή μου από αγρύπνια και κρύσταλλο,

Τραγούδι του κότσυφα που συμπαθώ,

Αχθοφορία μου την γη να θέλω να μετακινώ

με τις επιθυμίες μου!

Μια κατανυκτική σιωπή όταν βραδιάζει

Και ο νους μου είναι ένας κανονικός δραπέτης που το μόνο

Που θέλησε είναι να σουλουπώσει αυτό το χάος

Της ψυχής-

Παντρεύω

τα σύννεφα απόψε με την πεταλούδα

Και γιορτάζω την ανυποχώρητη στάση μου

Να μένω σε μία καλύβα στίχου όπου μπάζει

Και μούσκεμα διαλέγω να ονειρευτώ για άλλη μια

προτού πεθάνω…

Όλες οι αντιδράσεις:

Η άτσαλη νύχτα των αποφάσεων…

 

Ξεκάρφωτο άστρο και εκείνος που τρεκλίζει μες την νύχτα

Με το ζόρι αφουγκράζεται την φωνή του λύκου

Που παραμονεύει στα πετρώδη υψώματα.

Το φεγγάρι γελά ανήκοντας σε άλλους κόσμους.

Έχουν μαγεία οι ουρανοί, είναι μια όμορφη διάταξη των πλανητών

Μέσα τους που τους κάνει ευτυχισμένους.

Έχουμε πνιγεί σε ακραία συμπεράσματα

Οι άνθρωποι και φοράμε μια αλλήθωρη αλήθεια.

Όλο πηγαίνω και πηγαίνω- πουθενά δεν έφτασα

Ποτέ μου!

Σβήνομαι μέσα σε σκιές και με σκεπάζει η νύχτα

Αιωρούμενη μες τον ύπνο μου, όπως μια μάγισσα πάνω σε ένα ραγισμένο

Σκουπόξυλο που παντού την πήγε και την πάει-

Όπως εξαπλωμένη προσευχή…

Θέλω να κάτσω δίπλα στον εγωισμό σας

Και να σας κουβεντιάσω σαν νωχελικός προφήτης!

Όλες οι αντιδράσεις

Ανοιξιάτικος ύπνος…

Περνώ μέσα από την ταριχευμένη πρόκληση των αριθμών και είμαι

Η συντέλειά τους, η γρήγορη εικόνα που ποδηλατεί επάνω στο πλακόστρωτο, ανηφορίζοντας

Προς το ζεστό βασίλειο του ήλιου.

Το μεσημέρι με γυμνώνει, μένω μόνο καρδιά

Και πάθη που κληρονομώ από τις συγκυρίες.

Τολμώ κάτι ωραία ύψη που αλλάζουνε τον χαρακτήρα μου και γίνομαι

Αψύς που με όλους τα βάζει και τολμάει

Αλήθειες που ανάβουνε φωτιές.

Όμως

Τώρα ήρθε η Άνοιξη! Τα φύλλα

Των δέντρων επιστρέφουν στα κλαριά, και η ομόνοια

Των εντόμων οδηγεί σε ένα θάμπος την πλάση.

Εγώ λιγοστεύω εγώ!

Και όπως ένας άνθρωπος γερνά, κάποτε

Σκέφτομαι έρχεται η ώρα που πεθαίνω!

Όλες οι αντιδράσ

Ό,τι προβάρει πάνω μου η ζωή είναι νεόκοπη χορογραφία.

 Ξημερώνει με σθένος και ανάταση. Οι σκιές κουβαλούν την σκιά τους. Κάτι αφόρετα παπούτσια θέλουν να γευτούν την βροχή. Από τον ύπνο μου εξέχει μια ελπίδα. Είμαι ένα ναυάγιο της στεριάς. Μ’ ακολουθεί ένας αδέσποτος σκύλος. Ζω μια ωραία παλινόρθωση. Κάτι που καταφέρνω είναι χωρίς σημασία. Έλα Βοριά και παράσυρε όλη ετούτη την μελαγχολία μου μακριά. Βροντούνε γύρω μου τα άρματα της Ποίησης. Χαριτωμένα. Μένω κουφός να μην μιλώ και πίσω απ’ όλα να αυθαδιάζω. Βλάσφημος ως την ρίζα του Κακού. Αλίμονος τρελός ιππότης…

Ό,τι προβάρει πάνω μου η ζωή είναι νεόκοπη χορογραφία. Πάντα στις αποφάσεις μπουρδουκλώθηκα. Μπάζει από παντού το έρημο σαρκίο μου

Φτώχια και αγανάκτηση…

Της Πύλου χρώμα και φωνή…

 

Σαν μια υποψία αέρινη η ώρα περνά

Ασφυκτιώντας πάνω στα ψηλά

δώματα του ανέμου.

Η λύπη μου είναι ένα κυνηγητό που φέρνει στα πλατύσκαλα των ουρανών

Αναστάτωση.

Υγρασία πλουραλιστική-

Τελειώνει την αρχινισμένη μέθεξη στο γαλανό μυστήριο του θόλου.

Κάτω,

Ψιλόλιγνοι ευκάλυπτοι λικνίζονται όπως για να γενούν φωτιά

Στο κράτος του απογεύματος.

Έχω όσα δεν έχω και ευχαριστιέμαι με αυτό.

Το σώμα μου ξέρει.

Φλυαρεί γύρω από μία ανούσια γεωγραφία.

Η πατρίδα είναι αποκρυπτογραφημένη παρένθεση.

Με πονά.

Όλες οι αντιδ

Ξαφνικά είμαι στρατευμένος πάντα και πάλι στον ουρανό

 Ξαφνικά είμαι στρατευμένος πάντα και πάλι στον ουρανό

Ξημερώνει και είναι σε εγρήγορση οι θεωρίες μου

Ευκίνητος σε λεξιλόγια σκαρφαλώνω ιλαρά

Μυρίζω λουλουδένια αρετή

Κι η ηθική μου επικροτεί την αγρύπνια

Στοχεύω σταθερά

Σέ μπουκωμενα θλίψη διαστήματα

Όπου μια λέξη που σημαίνει πιο πολλά απ' όσα ξέρω

Διέπρεψε

Για να υπαρξω ουραγός σε κείνα που κανείς δεν εξεστομισε ακόμα...

Όλες οι αντιδράσ