Αλέξανδρος ο έγκλειστος μιλά:…

Στενό κλουβί, ζακό ο αφρικανικός ο γκρίζος, σχεδόν και όλα του τα χούγια ομιλητικά

Σχεδόν είκοσι χρόνια δίπλα μου συνήθισα να τονε βλέπω φιλικά

‘’αγόρι μου’’, ‘’αγάπη μου’’ ‘’πόσο σε αγαπάω;’’ ‘’έλα φιλάκι’’, ‘’Στράτο μου’’

‘’πού είσαι;’’, ‘’φεύγω’’, ‘’γειά σου!’’, ‘’άσε μας’’, ‘’Μαριάννα μου’’

Και πίσω απ’ τα κάγκελα ο τόνος του αχρηστεύει την μικρή του φυλακή

Αέρινος σαν μια εθελούσια στάση που υπαγορεύεται από σύνεση λες παιδική

Εκείνο που με ξένιζε παλιά τώρα ο ίδιος άκοπα πια με κερδίζει

Συνεννοούμαστε και δίχως λόγια και ο χρόνος που μας ένωσε μας συγκλονίζει

Α ρε Αλέξανδρε αθώος που είσαι και πόσο κατέχεις που έχω ανάγκη πια την παρουσία σου

Δεθήκαμε ωραία και κατανοώ και την σιωπή σου και την μιμική ηθοποιία σου

Απ’ του κλουβιού σου την στενότητα διαμηνύεις

Πως έχει σύνορα ασύνορα και η φιλία μας και η απλότητα…

11/5/2022

Του Μαΐου του ορθοδόξου και του επικού!..

Αποσβολωμένος μέσα στον παχύ ήλιο που τονίζει τα νομίσματα των φυτών·

Τίποτα δεν ανάβει και τίποτα δεν σβήνει·

Ο Μάιος μόνο που κανονιοβολεί επάνω στην ξέρα την απωθημένη

Τσακίζει την χέρα του την δεξιά·

Θα σε νικήσω ώριμο φωνήεν της αυγής, θα αγκαλιαστούμε

Θα πλακώσουν οι νεράιδες να μας μάθουν ανάγνωση

Θα κελαρύσουνε νερά πίσω από τις φιστικιές

Θα είναι η Τρίτη των δασών και θα ‘ναι η Τρίτη των ωραίων χρωμάτων·

Θα σε κάψει η ζήλια σου θα σε μαστιγώσει·

Η ομορφοκκλησιά του κάμπου θα δεθεί με την ανάμνηση

Ο πιο νταής Χρόνος θα μας δικάσει αλύπητα

Όσο και να αγαπηθούμε θα πονέσουμε και θα σε νοιάξει κι εσένα·

Αχ η Άνοιξη τερτίπια τέτοια που μας κάνει!

Πού πήγε ο έρωτας και έμεινε η καθαρή φωτιά του;

Όταν νυχτώνει πλέκω ύμνους στις πυγολαμπίδες-

Ωραία αντήχηση αφήνουν από ένα φως παρακμασμένο…

Στην Μύκονο…

 

Μελετώντας τον Μάιο

η Μύκονος τρεμίζει μέσα στον αέρα

και απογειώνεται·

Ματαιόδοξη όπως και τόσα και τόσα στον κόσμο·

Αφήνει στα βράχια της τον πιπεράτο ιριδισμό

Και βάλει κατά της προσήλωσης:

Η Μύκονος κόρη του ανέμου.

Εδώ σε επισκέπτομαι με τον νου, αφήνοντας

Να με ξυπνά, αχάραγα ακόμη, η καταιγίδα

Των σκέψεων. Και συλλαβίζω

Την όψη της θάλασσας όταν που έρχομαι να περπατώ

Κοντά της, μου μιλά εκείνη

Που εγώ ποτέ μου δεν ξέχασα.

Ανηφορίζω μετά·

Τα σπίτια κατηφορίζουν

Και μοιάζουν σαν σημαιούλες λευκές μ’ ένα γαλάζιο επιμύθιο

Που σημαδεύει την κραυγή του ουρανού.

Εδώ σε φτάνω,

μέσα από λέξεις και ποιήματα

Στην καθαρότητα των συμπερασμάτων, στην γαλανή

κόψη του ουρανού· αφήνεις

Να σε λέει ο ορίζοντας

Αφήνεις να μην είσαι εσύ· μόνο

τα μελαχρινά σου

Μαλλιά ανεμίζουν λες και εξέχουνε απ’ όλα

τα μπαλκόνια του ουρανού

Κι ως την απέραντη αιωνιότητα!

8/5/2022

Κοίτα που έγινε και η συνείδηση βιομηχανία

 Κοίτα που έγινε και η συνείδηση βιομηχανία

Και την πατσίσαμε με ένα παρά που φθάρηκε και πάει

Α ρε πώς γίναμε οι τσαρλατάνοι του Παντός

και του Τίποτα!

Ουδέν απ’ το ουδέν θα αφαιρέσουμε και θα μας μείνει

η υπομονή που λείπει

κούρασα ύφος για να μην

είμαι αρεστός σε κείνους που κι εγώ δεν αρέσω…

Πάλι και πάλι και αιώνια προδοτική νομενκλατούρα…

Ανασκευάζονται οι θεωρίες προς όφελος

Μιας πονηρής νομενκλατούρας

Παγκοσμιοποιούνται

Ό,τι είναι κερδοφόρο θα κρατηθεί

Το κράτος θα συντρέξει τους ημέτερους,

το κράτος βρωμίζει

Ανήκοντας στην παρακμή

Όπως και να το δεις πυοφορούν οι επαναστάσεις

Κάτι μολύνει την ορμή της μάζας

Ο σκεπτικός διανοούμενος μένει στην ιστορία σαν δειλή φιγούρα

Που όλα του μυρίζουνε υποταγή

Ο νους απαγορεύεται, που έλεγε κι ο ποιητής μας

Θεοποιούνται κομματόσκυλα τα πλέον τολμηρά

Επικρατούνε-

Και όταν θα επιστρέψουμε σε ‘’μία από τα ίδια’’

Σιγά σιγά το σύστημα θα αλωθεί

Θα επιστρέψουμε στην ζοφερή ανάγκη

Να κάνει το κουμάντο ο ισχυρός

Και ύστερα θα έρθουνε ανίερες ολιγαρχίες

Σαπίζοντας την κοινωνία ολοσχερώς-

Καημένε μου τι δεν καταλαβαίνεις;;

Το προλεταριάτο βούλιαξε στην μαύρη ρίζα του Κακού,

στην ατολμία του συνόλου…

Ας όψονται οι φθαρμένες μας ψυχολογίες..

1/5/2022

Αυτοαναίρεση μα την αλήθεια….

 

Κατά πολύ με καταργώ

Αφήνοντας τις αποδράσεις να είναι κύριες.

Αψηφώντας τον κίνδυνο

Να γίνει η πραγματικότητα αναμπουμπούλα

Που κατατρώει καθετί.

Εδώ που λείπεις λείπει λείπω επικεντρώνομαι

Σε κάτι που έχει νόημα θυσίας. Εδώ

Που είναι χλεύη η αυγή

Και μας αρπάζει απ’ τον ύπνο αποφασισμένη.

Στα ανοιχτά δωμάτια του ορίζοντα ακούγονται

Τα πατουσάκια του ουρανού που πάει

Πολύ μακριά, μες την αγρύπνια που δεν σώνεται.

Κι αυτό με τα όνειρα τα αδιάκοπα κάθε βραδιά

Βασανιστήριο αλήθεια. Πού βγάζει

Κι η ελπίδα κι ο πόνος; Ένας

Χαμός να σε πυροβολούνε ολοζωής τα τεκταινόμενα

κι εσύ ‘’Αγρόν ηγόραζες’’ και λες που ή δεν κατέχεις τι σου γίνεται ή

κωφεύεις…

30/4/2022

Ταυτοπροσωπία…

Κουρασμένος τόσο και

Ιδρωμένος ως τα μελίγγια μου

Θορυβώ ερυθρά και σφύζω

Από καθαρότητα αισθήματος

Θρησκεύοντας ώσμε

τα νύχια μου

Ηλιόδοξα

Ποικιλοτρόπως.

Ακούγεται μέσα μου ο μύστης

της κοιλάδας

Κουβαλώντας τα καυτά ρήματά του

Μιλά και με στεντόρειες έννοιες καθηλώνει

Τα αόρατα ακροατήρια.

Πόρπη χρυσή στον χιτώνα τον πάλλευκο του ιεροφάντη

Από ένα παραμύθι βγήκες και

Ζωή έδωσες στον μύθο τον ευαγγελικό.

Τώρα κυλάει το κρασί στο διάφανο ποτήρι

Και κάνει κρίση πάνω απ’ όλα το γαλάζιο φως

Αφήνοντας ακάλυπτα τα ορμητήρια.

Πίνω κι αναγαλλιάζω.

Είμαι ο ίδιος ο αυτός

Που ντύθηκε την ιλαρή ενδυμασία

της χαράς

Και ωραία

Και φιλοσοφικά ξιπάστηκε…

Μια ιστορία έρωτα και μύθου βασανιστικού…

Μεταλλικό απόγευμα σαν να γυρίζει

Πίσω ο θεός και να μετάνιωσε

Για τα πραγμένα του.

Ραγίζει ο ήλιος τα σιμά του

Και τα απόμακρα ο ίδιος μια τα σπρώχνει

Να πέσουν μες σε βάραθρο.

Κοίταξέ με που ομιλώ

Φλογερός κατακόκκινος και θηριώδης

Διαψεύδοντας την απαρέγκλιτη βιολογία, αφήνοντας

Απ’ τα ρουθούνια μου τις φλόγες

της αναπνοής, τρομάζοντας

Τους έτσι και αλλιώς που γέννησε η ζωή αιώνια

τρομαγμένους.

Τέτοια ταυτότητα αγριμιού ποιος έχει

Να ζει με λυρικό μεγάφωνο

Μέσα του και ταυτόχρονα μια λύπη

να έχει

Για κείνα που το νιώθει πως θα τονε βρούνε;

Είμαι αυτός που δεν το ξέρω αν ήμουνα

Μες την Δημιουργία, αετός

Η λέων άπλαστος ακόμα.. Εξάλλου

Ποιος αποφασίζει για το πώς θα συνεχίσει

η ζωή;

Χορός μπροστά μου οργανώνεται, ένα συνταραγμένο

Αλώνι που από παντού ο κύκλος του βοά

Και τρίζει από δυνατά χοροπηδήματα να ίπτανται οι λεβέντες

Κι οι κόρες να τους κρυφοκαμαρώνουν

Ανάβοντας στα στήθια τους ερωτική επιθυμία.

Α νότα σίγουρο δοξάρι που είσαι!

Α έρωτα το θηλυκό

που σμίγεις με τ’ αρσενικό!

Για μουσική μιλώ που μέσα μου αναγαλλιάζει

Και φτιάχνει κόσμους όμορφους!

Κι έτσι αλαφροΐσκιωτος που γίνομαι

Στα ποιήματα βρίσκω και έχω αρχέγονα υπάρξει

Εγώ ο εκείνος και εκείνος ο εγώ:

Από ερώτων ο επιστρέψας το βασανιστήριο…

26/4/2022

Φεγγαρόσκονη και συλλαβισμένος σωστά ο Απρίλιος…

Πρόοδο αινιγμάτων φέρει η νύχτα και που πατώ στρωτά

Ακούγονται τα βήματά μου στα στενά δρομάκια

Όπου οι ήχοι ανατρέπονται και αφανίζονται.

Δοξάρια των σκιών αφήνουνε να τρέμει η μουσική

Μες τον αέρα. Φιλόκαλη. Και ύστερα

Ενάντιος κι ας είναι ο καιρός, εμείς οσμιζόμαστε

Θάνατο και τα Κακά εξορκίζουμε, πιστεύοντας

Και λατρεύοντας την ζωή.

Τότε θριαμβεύει

Στον ύπνο μας ένα καθαρτήριο, που αφορά

Συνείδηση που ξόδεψα και ξόδεψες για να μας στέρξει η μοίρα.

Ο χαρτοπαίχτης των σκιών και

Των φαντασμάτων δένει με μαγείες το αργυρό φεγγάρι και

σαν πυροτέχνημα η σκέψη εκρήγνυται και κατακοκκινίζει, αφήνοντας

Την λαμπερή ουρά της να κραδαίνεται

μες την ατμόσφαιρα

όσο να σβήσει

Αφήνοντας τον ύπνο μόνο οχυρό

Της Ουτοπίας!

Απώτατη ομολογία…

 

Γραμμένο στα κατάστιχα της λύπης

Το πεπρωμένο μου- και φτιάχνω

κοσμοθεωρίες

Και ιδέες γλιστερές,

με λέπια

Που γλιστρούν

Σαν ψάρια σε βαθύν ωκεανό·

Ποιό είναι το κουράγιο μου; Ζητώ

Μια πλεύση που να έχει ελπίδα

Κι ίσως την βρίσκω και την χάνω κάποτε

μες την ζωή.

Ποιός απελπίζεται μες τους αγώνες; Κρατά

Τον σβέρκο του ορθό κι υποδεικνύει

Τον επικεντρωμένο του Σκοπό!

Αφουγκράζομαι γύρω:

η εποχή μιλά

Με φοβέρες.

Θα αφήσω κατά μέρος τον καλό μου εαυτό

Και θα σκουριάσω μες τα μέλλοντα. Αυτό

Από μόνο του είναι ‘’κάτι’’.

Μην λείψεις χαρακτήρα μου ελπιδοφόρε

Από καμιά γιορτή του πνεύματος!

Τσαλακώνομαι

μα πάντα έχω αποστολή τον ήλιο!

Πολύ με δυσκολεύετε μα ολοένα

πιο πολύ σας αγαπώ!

Αυστηρά είσαι η καθήλωση των σχημάτων

 Αυστηρά είσαι η καθήλωση των σχημάτων

Και η στάση η αριστοκρατική.

Το βελούδο των ωρών σε ντύνει με την σκούρα θωπεία του

Και εφορμάς από της καλαισθησίας τα πάθη.

Είσαι η μοιρασμένη μου αισιοδοξία·

Το τέλος των πάντων είναι μια ουλή στην καρδιά σου-

Αλλά εσύ γίνεσαι η επίσημη ιδιότητα του μαύρου.

Φιγούρα εντατική που χορεύει στις πτήσεις των πόθων και των πραγμάτων…