...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

4 Οκτωβρίου 2014

4.Οκτωβρίου 2014






Θα πιω καφέ με τους φίλους, θα συζητήσουμε
τα αδιέξοδα και την μελαγχολική ανημπόρια μας
που μετρά σαν κόμπους σ’ ένα κομπολόι
που το παίζει ο άνεμος.

Θα καταγράφω τα πάντα στον νου-
τουλάχιστον αυτός δεν με προδίδει ακόμα.

Η μέρα, νιώθω, θα ψυχράνει.
Στο πάρκο τα πουλιά θα κελαηδούνε, αφήνοντας
μια υπόσχεση ανεκπλήρωτη.

Θα περνούν οι μοναχικοί περιπατητές.
Τόσο μοναχικοί που θα τρυπούν την ατμόσφαιρα
με το μικρό στραβό σουγιαδάκι τους και θα ξεχύνεται
ένα φως αστραπής που θα κάνει
τον περίγυρο να ανάβει, σαν η ελπίδα μας
ότι κάτι θα πάει καλύτερα..


2 σχόλια:

Paty Carvajal είπε...

Todo desaparece, menos la esperanza! Un abrazo desde Chile, en donde ya comenzó la primavera. Besos.

Stratis Parelis είπε...

Paty Carvajal



Envidio lo que ven tus ojos!
Besos desde Grecia que sufre...

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου