Γαλάζια μέρα, ευτυχισμένη

 Γαλάζια μέρα, ευτυχισμένη

Ήλιος αμάντρωτος, καθυποτάσσει την φαρδιά πεδιάδα

Κυριαρχία ζωντανή

Πρόσπτωση ηλιαχτίδων να αλώσουνε το χάος

Πουλιά πετάνε τιτιβίζοντας

Οι λέξεις μου ένας στρατός οργανωμένος

Νικά ο αέρας, μυσταγωγικός

Των αοράτων η κατάληξη νόημα εξ’ αδιαιρέτου με την ευκρασία

Νερά κυλούνε μέσα στην ανείπωτη ησυχία

Και όπως κελαρύζουν νέμονται την πιο σεμνή χαρά του κόσμου-

Φως σε μια τολμηρή διάταξη

Τα πράγματα ανεβάζει στην ξερολιθιά που είναι φράχτης

Στα υπερυψωμένα ερμοχώραφα του άνω κάμπου·

Ό,τι αναλύεται σε έννοια καθυποτάσσει την αγάπη που κρατώ πίσω απ’ όλα μοναχά για σένα…

Κοιμήθηκα σαν ένα δέντρο που το πλαισιώνει η βροχή

 

Κοιμήθηκα σαν ένα δέντρο που το πλαισιώνει η βροχή

Γυμνός μες τον άνεμο

Τα κλαδιά μου υφάρπαξαν ύπνο

Κι η καρδιά μου αντίθετη σε όλα στυλώθηκε

Σαν μια σαΐτα που ενάντια σε κάτι πολεμά

Και η ροή του αέρα άβουλα

την παρασέρνει.

Κοιμήθηκα μες τον ευαγγελισμό των κρίνων

Επαίτης ενός ημερινού φεγγαριού

Κοιμήθηκα ακούγοντας

πώς κουρνελίζει το νερό

Στα σκαλοπάτια του Απριλίου.

Τα βλέφαρά μου κλειστά κι ακούω

τις ψιχάλες

Που σκάζουν πάνω στο παράθυρο

Η ώρα έξη το απόγευμα

Κουράστηκα να μελετώ, μια νύστα ήρθε

Κι άφησα τα μολύβια μου στο πλάι πάνω

στο παλιό γραφείο.

Όσα ποιήματα γεννήθηκαν

τσιρίζουν

Σαν τα βυζασταρούδια

Τσιρίζουν και θέλουνε

γάλα του κόρφου, μητρικό.

Από πέρα γυαλίσαν οι ελιές

Φυλλώματα πρασινωπά μικρά λογχίδια.

Υποχωρεί το φως-

Το μέσα και το έξω μου.

Υποχωρεί η ζωή. Αλλά μια θλίψη

Όπως μπαίνει η νύχτα

Κάνει την τελική της έφοδο..

6.4.2013

Όλες οι αντι

Η νέα μέρα…

 

Α η μέρα!

Παραδομένη στα χέρια μου για να την καθοδηγήσω

Αφήνοντας το βάρος της να λιγοστεύει

Λικνίζεται μέσα στα χέρια μου σαν μπαλαρίνα που αλαφροπατά

Πάνω στου μηδενός το θυσιαστήριο…

Και οι υποσχέσεις της

συγκεντρωμένες σαν άνθη

Στην θέλησή μου,

σαν ένα μπουκέτο άσπρα τριαντάφυλλα

Σωρεύουν δύναμη να μου προσδώσουν.

Α η μέρα, επική και πασίδοξη, τεθλασμένη

Και με απλωμένο φως

Επάνω της,

σαν μια κορμοστασιά κορυφαίας χορεύτριας!

Σωπαίνω.

Σκέφτομαι τσαλιμάκια που τα πόδια της κάνουν επάνω

Στο λείο δάπεδο, και φαίνεται

Ότι αυτό που είναι είναι μια αιώνια ελπίδα!

Όλες οι αντιδ

Ο αλαφροΐσκιωτος αφουγκράζεται ουρανό-

 Ο αλαφροΐσκιωτος αφουγκράζεται ουρανό-

Ήσυχη επίπεδη Μακεδονία

Η Θεσσαλονίκη κοιμάται αλλά όμως αγρυπνά

Καπνίζοντας πίσω από το όνειρο του Αλεξάνδρου-

Νοτισμένος περίγυρος και μπουκωμένη με θλίψη η ψυχή-

Καθεύδω αλλά είμαι ελατήριο που την ακινησία χλευάζει,

Ομηρίζεις το ξέρω και ούτε σε αναγνώθω σωστά ποτέ μου-

Έμαθα να κρατώ την αναπνοή μου λες και είμαι συνεχώς σε ένα επικό μακροβούτι,

Ανήκω, πουθενά δεν ανήκω·

Μεταστοιχειώνονται όλα και μου αφήνουν μια υπόσχεση ότι θα τα χαρώ

Παρόντας και απόντας από το μεγάλοι πανηγύρι της Αντίφασης…

Με μια συνέπεια έρχεσαι κοντά μου

 

Με μια συνέπεια έρχεσαι κοντά μου

Από την ευθεία σιωπή, με το κοίλο

Πάθος σου, μαινάδα της γραφής, ουτοπία

Απ' όλες τις τοποθετήσεις, κι όταν

Νοσταλγώ του έρωτά σου τις υποταγές, πόσο

Κοντά είμαι στην εμαυτήν απώλεια, σαν να νιώθω

Ότι εχάθηκα πια και, μη όντας, γυρίζω

Σε έναν κήπο που του 'φύγαν τα ρόδα και μένει

Το βράδυ που έπεσε, τραγούδι που να το απαγγείλεις,

βραχνό..

ΣΤΕΛΛΑ.

Πλάι μας δουλεύει η λαιμητόμος- χωρίς πολλά

Δικαστήρια- αυθαιρετώντας·

Έτσι που επιβάλουνε τα λάθη μας..

Παίρνει την ζωή σου γιατί εσύ κι αυτή δεν την αγάπησες·

Την κούρασες διαβάζοντας πάντα κοντά στον θάνατο-

Όπως να όφειλες

Εσύ να είσαι από τα πρόσωπα το τραγικό.

Είναι όπως δεν το ξέρεις που έρχεται το βράδιασμα·

Εσύ ανύποπτη πιστεύεις σε όνειρα που εκπληρώνονται σε άλλον

κόσμο.

Και πας

Φεύγεις και πας,

Απομακρυνόμενη, κεκοιμημένη…

Σκορπάς τα νιάτα σου στις τύχες του αέρα,

Δεν σε λυπάται και το ξέρεις ο καιρός,

Χόρτασες μοναξιά, χόρτασες αίνιγμα

Της νύχτας που χόρεψαν μες το αίμα σου πικρά φεγγάρια.

Ξέρεις σε σκέφτομαι… Δεν το καταλαβαίνω

Πως φεύγει ένας αμνός προς την θυσία του·

Εθελούσια·

Όταν τριγύρω του οι λύκοι όλοι που καραδοκούνε

Είναι μία αγέλη που κανιβαλίζει

Έτοιμοι όλοι για όλους θάνατο να δώσουν..

Ξέρω πως δεν θέλησες άλλο την άμυνα,

Θέλησες την υποταγή σ’ εκείνο που σε παίδεψε για χρόνια.

Καίει στις φλέβες σου ακόμα η πίκρα του θανατικού.

Τόσο βουερή που είναι τώρα σαν από σχισμή εκεί όπου κανείς

δεν το περίμενε

Να φανεί μικρό λουλούδι

Σαν μ’ αυτό να μιλούσες μελαγχολικά

Λίγο πριν φύγεις και αφήσεις μες τα μάτια σου ένα μυστικό

Απελπισμένης ηλιαχτίδας που θα λάμψει μέσα σ’ άλλους ουρανούς

Που πέρα εκεί βροντάνε!

12.5.2008

Όλες οι 

Φρυκτωρίες απρόσμενες…

 

Εγκαθίστανται φρυκτωρίες πολλαπλές μες το αίμα μου

Είμαι ακοίμητο σκουλήκι που ορέγεται την Μεταμόρφωση

Παίρνω απόσταση από το σώμα μου

Το σώμα μου είναι μια χρυσαλλίδα που κατά πού θα πετάξει δεν ξέρει

Μιλώ πεζότητες που ο αέρας τις ποιητικοποιεί

Ανήκω σε ανήκουστες γεωγραφίες

Προσαράζει μέσα μου η Ιδέα η καμαρωτή

Επαναστατικοποιεί τις σιωπές μου

Όλα επάνω μου σε κατεύθυνση προς Βορρά

Και ευθύνεται για το τρεμούλιασμα ζωτικός ο χειμώνας.

Την νύχτα είμαι Ίακχος και την αυγή Ζαγρέας

Και μετά Περσεφόνη και Δήμητρα και ο παντοτινός Διόνυσος

Γεφυρισμούς σφυρίζω και γελούν και τ’ αυτιά μου

Γελά ο πλουμιστός Κηφισός

Και καταλήγει η Ελευσίνα να χορεύει μπρος στα πόδια μου.

Όχι ύλη, το καθετί είναι Πνεύμα

Και Αντίρρηση των αντιρρήσεων

Είμαι ο ιδιωτικός φαύλος κύκλος και ο δημόσιος

Ο ελληνικός χαυλιόδοντας και το ατίμητο φίλντισι

Ο κιθαρωδός ο μελίρρυτος και ο υμνωδός που λατρεύεις

Εγκαθίστανται φρυκτωρίες πολλαπλές μες το αίμα μου…

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΟΥΙΛΙΑΜ ΜΠΛΕΙΚ

Όλες οι αντιδρ

Καλόγνωμο πρωινό εκπεφρασμένο με μελαγχολία και πόνο-

 Καλόγνωμο πρωινό εκπεφρασμένο με μελαγχολία και πόνο-

Ανοίγεται επάνω στα ροδοπέταλα, όπως για να μας πει λογάκια ο ουρανός.

Και η νύχτα που υποχώρησε, άσεμνη και ωραία, χορεύοντας

Μες τις σκιές της πάνω στα υγρά πλακάκια

Των πεζοδρομίων, νύχτα χιλιόδοξη.

Όλοι θα βρούνε κάπου να στεριώσουν· και που αμφισβητείς

Δεν έχει νόημα, νόημα έχει να μην κλάψεις

Επάνω στα χαρούμενα τριαντάφυλλα

Τα λυτρωτικά.

Εδώ μοίρασε τα χαρτιά σου και πες ότι θα σε διαμελίσει η αυγή

Σηκώνοντας τα κοφτερά μαχαίρια της επάνω

Στο κουρασμένο κορμί σου- τούτην την ώρα

την άσπλαχνη που σε σπρώχνουν

Όλα σε μια παράξενη κατάντια…

Ανοίγω αγκύλες για να με πιστέψω ο ίδιος που υπήρξα.

 Τόση μανία στον προσδιορισμό σου Χρόνε που το απόγευμα επιχειρεί να σε αποφεύγει.

Ανοίγω αγκύλες για να με πιστέψω ο ίδιος που υπήρξα.

Με τολμηρά φτερά μετεωρίστηκα μες το φασαριόζικο κονάκι της ψυχής.

Δέθηκαν πιο σφιχτά οι κοσμοθεωρίες μου.

( Για μια επανάσταση δεν ζήσαμε όλοι;)

Σε μια χαρά θα κοιμηθώ απόψε.

Σε μια ευθύβολη τοξοβολία ποντάρω.

Σε μια λαχανιασμένη Ουτοπία!

Αναγνώθω πικρές σελίδες αναστατώνεται η μιλιά μου

 Αναγνώθω πικρές σελίδες αναστατώνεται η μιλιά μου

Πλάσμα ανάλαφρο που περπατάς

Μέσα μου, ορχηστρώνοντας τις διηγήσεις

Που θα φτάσω;

Είσαι από σπουδαίο όνειρο η εκβολή στο δέλτα του πόθου

Λιώνω στα αυστηρά σου μεθοδεύματα, πεθαίνω

Και ανασταίνομαι μέσα σε εύρος θανάτου…

Όλες οι αντιδρ