...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

26 Απριλίου 2017

Αν δεν υπήρχε μια νύχτα στην ζωή μας να συλλαβίσει τον έρωτα τι θα ήμασταν;



Αν δεν υπήρχε μια νύχτα στην ζωή μας να συλλαβίσει τον έρωτα
τι θα ήμασταν; Κλείνουν
τα παράθυρα
και είναι σαν να καταλαμβάνονται τα οχυρά· μένεις μόνος
να βήχεις με το σκουριασμένο τσιγάρο σου ή
να κοιτάζεις στο γυαλί απέλπιδες συναντήσεις- τίποτα
δεν ξορκίζει το κακό·
μόνο
το λαμπερό πρωί που έρχεται διαλαλεί
το πουλί το κελάηδισμα    και του φιλιού
ακούγεται αξεθύμαστος ο ερωτικός απόηχος.


Ξύπνημα ερωτικό!



Κοχύλι που εκμυστηρεύεται
Πρωινός ήλιος μια κάλμα
Άοκνο έντομο που βουίζει
Μες το αυτί του λουλουδιού
Ουρανός ένθεν και ένθεν

Από πέρα θάλασσα αιώνιο φέγγος της αιωνιότητας
Θέλξη να μείνουνε τα μάτια σου μέσα στους στίχους
Κύμα που τρέμει πάνω στην ερημική ακρογιαλιά
Θεός που ντύθηκε γαλήνη τόση κι άλλη τόση του πελάγου.

Λυπημένος υπήρξα έτσι θα ήταν η φτιαξιά μου
Άκουσα με προσοχή ομιλίες πουλιών
Φέρε μου άγγελε το ρόδο που η πορφύρα το στολίζει
Άσε τα χέρια μου να πλανηθούν στο ερωτικό κορμί της όλες τις βραδιές.


24 Απριλίου 2017

Νομίζω "κάτι".



Νομίζω "κάτι". Εμπιστεύομαι τις συμπεριφορές, τις αφήνω να ξεκλειδωθούν, βλέπω ίσως και το μικρό ανεπαίσθητο ράγισμά τους- αναζητώ τον τρόπο της επικοινωνίας που θα ήθελες κι εσύ. Στο σημείο μηδέν οργανώνεται η ποίηση, στην ματιά που πάει παραπέρα από το είδωλο στον καθρέφτη και χορογραφεί πάνω στις σκιές που συγκροτούν μια τάξη αοράτων και μυστικών.
Όπου δω, ένα φως που είναι βαρύ και ακύμαντο σαν θρησκεία που σε απορροφά και σε φανατίζει. Θανατηφόρα εύνοια να στέκεσαι στην πλευρά εκείνη που η αγιότητα είναι ένδυμα τόσο φανταχτερό που θα το ήθελαν όλοι.


23 Απριλίου 2017

Α κόσμε! Α Αστραπή του νου μου! Α έμπνευση!


Κόκκινες γλυκές αναπνοές, η άνοιξη βοά μέσα μου. Είμαι κάμπος, είμαι λιβάδι απέραντο που ζει τις αντιφάσεις των εντόμων του. Η γύρη μου παρασύρεται από το αεράκι και φτάνει ως το άνθος του λόγου που περιμένει καρτερικά την δική του γόνιμη τρέλα.
Μεθώ και το ξέρω: θα καρπωθώ μια ποίηση που και του άφραστου είναι καημός και φιλοτιμία οικουμενικού συνόλου.
Α κόσμε! Α Αστραπή του νου μου! Α έμπνευση!




είναι οι ηθικές που μας σώζουν, είναι οι ηθικές;





δρουν σύγχρονες αγχόνες
σε μια άκαιρη εποχή
φλεγματικά φερέφωνα σπέρνουν ειδήσεις παθιασμένες
περί του δίκαιου των προδοτών-
κι η πατρίδα χωλαίνει·
τί να ξέρω από φυλές που σπαράσσονται όταν
μες την ρουλέτα τρέχει κατά πως θέλουνε οι κρατούντες, η μπίλια;
είναι οι ηθικές που μας σώζουν, είναι οι ηθικές;
προσκολλούμαστε στα βαθιά σύνορα
των δίκαιων ονείρων..

νέα μουσική...



το πιάνο σβήνει στην κουζίνα,
διασκελισμούς αντήχησης κάνει η μουσική,
νότες συντάσσονται σε τάγματα και νικούν 
την μοναξιά
κατά κράτος, 
καταλαμβάνονται οι επαρχίες 
του βορά,
ανατινάξεις χαρούμενες τρέπουν τα χρώματα σε ωφέλιμα,
ζωγραφική και των λεπτομερειών, 
όπως κι η ποίηση που έγινε
βραδύκαυστη 
και κομίζει νέα ουσία
στο βαλτωμένο εγωιστικό βασανάκι μας
που πάλιωσε και πια
συγκινεί γέροντες λόγιους και κυρίες
που έμειναν σαν απολιθωμένες να αναπολούν 
στιχάκια αβρά και μες το μέλι τους 
μπαγιάτικα.

λιποθυμήσανε οι ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι σου



λιποθυμήσανε οι ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι σου κι η όμορφη αζαλέα
τίναξε άνθος χαρωπό μες την καρδιά σου για να εφορμήσει
μεθυστική.
                  όσα δεν ήξερα μου είπες: για τον έρωτα
που έσμιξε τα χείλη μας και το φεγγάρι
έπλεξε τον υμέναιο που ήθελε να στεφανώσει όλες τις νύχτες που βρεθήκαμε
σμιχτά οι δυο πάντα στο ίδιο μαξιλάρι.

κι η σκέψη αποδεικνύεται ταξίδι κι η σιωπή


κι η σκέψη αποδεικνύεται ταξίδι κι η σιωπή
και το να μένεις άφωνος ανάμεσα σε κείνα που σε αγαπούνε
πράγματα βουβά, αγαλματένια, μέγας πηγαιμός.
ύστερα ξημερώνει και βραδιάζει· παίρνουν τον δρόμο τους τα γεγονότα·
είσαι επάνω στον πλανήτη ονειροπόλος, θέλοντας
να σμίξεις όλα τα φωνήεντα, τις φρυκτωρίες
των ματιών, καθώς ο έρωτας σε πλησιάζει για να δοκιμάσει
στην καρδιά σου την γλυκιά υποταγή
σε ένα όνειρο που βγαίνει πάντα ποιο θλιμμένο μιας
και όλες οι προσδοκίες σου θα βγούνε λανθασμένες- πικρά
σε πάει ο χειμώνας..

στον χώρο μιας άλλης Ανάγνωσης τα χούγια μου.



είναι που νιώθω τις απουσίες σαν παρουσίες κι αυτό με κάνει λίγο παράξενο.

στον χώρο μιας άλλης Ανάγνωσης τα χούγια μου.

συνήθισα φαίνεται να αποστηθίζω αόρατα τεχνάσματα της Στιγμής και, πια, τεχνοτροπώ αναλόγως.

βάφω και βάφομαι με χρώματα που ορίζουν των αισθημάτων οι αποχρώσεις και καλλιεργώ χίμαιρες που, οι μισές, σας ανήκουν..


22 Απριλίου 2017

δροσερή οφθαλμαπάτη


δροσερή οφθαλμαπάτη
ανάποδο σύμφωνο
ο χρόνος ανταποδίδει τις προθέσεις μας
ούτε λόγος για διλήμματα
απόλυτα αποφασίζουμε πάντα
απόλυτος ο λόγος όπως κι αν το δεις
διασκεδάζουμε όση μοναξιά θα μπορούμε
λογοτεχνία δρώμενη στα καλούπια της ευθύνης
ιδιωτεύουμε κινώντας νήματα που δεν κατέχουμε οι ίδιοι
ιδιωτεύουμε μ' ένα καβούκι που μας προστατεύει και μας αφήνει
εκτεθειμένους ολότελα
στον καημό..

όλες οι πένες μου γρατζουνούν μια ξεκούρδιστη κιθάρα

η μνήμη είναι τσαπατσούλα: άλλα τα γράφει ανεξίτηλα και, άλλα τα σβήνει λες και θέλει να μεροληπτεί κι εκείνη για λογαριασμό της. σκέφτομαι ότι θα με γηροκομήσουν οι ελπίδες μου: αυτές οι όμορφες κόρες που είχα με λατρεία αναθρέψει και που έμειναν συμπονετικές και, αγαπώντας τον Άνθρωπο.
α ρε ζωή! εκπλήξεις μας φυλάς και είσαι απρόβλεπτη ολοένα. καλά το λένε: αγρίμι είναι και αγρίμι παραμένει στους αιώνες ο άνθρωπος. στον αιώνα μας το δείχνει πλέον ξεκάθαρα. πώς να τα πω με την γραφή μου, πώς να μην θλίβομαι που όλες οι πένες μου γρατζουνούν μια ξεκούρδιστη κιθάρα;


άνοιξες τα μάτια και ο κόσμος φωτίστηκε



του γέλιου σου κήπος κι ωδικά πουλιά που φεγγοβολάνε.
ξημέρωσε στην ανήσυχη πόλη, οι δρόμοι της γυαλίζουν σαν λουστρίνια πρωτοφόρετα.
άνοιξες τα μάτια και ο κόσμος φωτίστηκε αφήνοντας πίσω του το μελαγχολικό δίχτυ.
χαμογέλα- όλα μετριούνται στην πλάστιγγα της καλοκαρδοσύνης.
χαμογέλα- θα βγει ένας ήλιος και θα φέξει χιλιόδοξος, θα βγει ένας ήλιος για να 'χεις επιτέλους  αδέρφια..

21 Απριλίου 2017

γερνάω αφήνοντας εκτεθειμένο το επιφώνημα



χωρά τί σε τί- είναι
αστεία αυτά τα περισκόπια: χωρούν
τον θάνατο αλλά
δεν χωρούν την όμορφη ζωή·
λέγοντας τα ωραία μας κυλάει
κάποτε ο χρόνος- μια αισιοδοξία
ανθισμένη
σ' έναν κήπο αισθημάτων, μια
ατέρμονη χαρά, φέγγος
μες την συνείδηση, σε βρίσκω
πίσω από πράγματα που φθείρονται, σε έχω
εικόνα στο μυαλό, την ώρα
που γερνάω αφήνοντας εκτεθειμένο
το επιφώνημα
φωτίζεται ο δρόμος που θα πάρεις
στον μέλλοντα όπως και να 'χει θα συναντηθούμε
ξυπνώντας μαζί σε μία κάμαρα που απ' το μπαλκόνι της
τον μέγα ήλιο αντικρίζεις
που σου γελά..


ταίριαξα πάνω μου πολλές αντιφάσεις



ταίριαξα πάνω μου πολλές αντιφάσεις- τόσες που έχασαν κι οι ίδιες το νόημα τους· έγιναν μια ορθωμένη κατάφαση από κείνες που συναντάς στον μίσχο ενός λουλουδιού που διαλαλεί μπροστά σου το μεθυστικό άρωμά του. ακόμη κι η πίκρα μεταστοιχειώθηκε. έγινε ένα λιλά ανθάκι που πενθεί για τις χαμένες αγάπες. κι ακόμα "βαστάει"  η Άνοιξη!

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου