Της ρίμας τρόπος και τροφή…

Αυτά που ήταν ψέματα με γέμισαν με αίματα

Και ό,τι ήταν άκαιρο με έκανε παράταιρο

Ήρθα εδώ κι ήρθα εκεί πλάνητας με χωρίς σκουτί

Σε γνώρισα με γνώρισες και σ' όλα με ξεχώρισες

Μάτια μου μάτια μάτια μου έγινες τα παλάτια μου

Σου έδωσα μου έδωσες και σ' όλα σου οφείλω

Πόσα φιλιά να είχαμε και σ' όλα να υπερείχαμε

Όπως γερνάμε να μπορείς αλλιώτικα βαθιά να δεις

Στα μέσα μου στα έξω μου και να με συντροφεύεις

Σε κείνα που έχω στα καλά στα δύσκολα και στα πικρά

Να μείνουμε αστέρι μου ως μες το μεσημέρι μου

Αγκαλιασμένοι όμορφα και αιώνια φιλιωμένοι..

Σκέψεις…

Κυανό ρήμα

Σημαντικό και ασήμαντο

Κι από μέσα σου φεύγουν πουλιά

Κυνηγημένα-

Έκφραση πάνω στην κόψη του μαχαιριού

Έκφραση ζητώντας την ελευθερία της-

Κόμπος που λύθηκε, κλάμα, σπαραγμός,

Όλα αλλάζουν, η ζωή σε πολιορκεί,

Κράτα τον εγωισμό σου στον τρόπο που θέλεις- αλλιώς

Όμως αποφασίσανε τα γεγονότα-

Κινήσου περίτεχνα- σαν να χορεύεις

Πάνω στον πάγο

Στο μεσημέρι

Στο απόγευμα

Εκεί όπου συντάσσονται οι σκέψεις σου και είναι

Τυφλά στρατιωτάκια που θα καταπιεί ο βάλτος της έριδας..

Αν…

Αποφασίζω θάλασσες και με ευνοούν οι μέρες που,

ξεθυμαίνουν μες την αγρύπνια μου, μέχρι να γίνω

εντολοδόχος της άνοιξης, ένας ορκισμένος εχθρός

του κάθε δολερού χειμώνα.

Αποφασίζω ιερότητες που εκλείπουν, ναυμαχώ

στα βαθιά του ουρανού, κληρώθηκα να εμμένω

στο κόλπο το δύσκολο, στην

μυητική αισιοδοξία μου.

Αν δεν ήσουν δίπλα μου, κάθετο ρίγος της αστροφεγγιάς, αν δεν ήσουν δίπλα μου οριζόντιο πάθος της λέξης, αν

το λεκτικό μαχαίρι δεν με μάτωνε συνέχεια, αν…

θα ήμουν μια σύμβαση ληγμένη με του θανάτου το ανεξίτηλο έντονο χρώμα..

Σαρακοστή…

Ανακοινώθηκαν οι εμμονές του φεγγαριού·

Τυμβωρύχοι ονείρων έτσουξαν τα δροσερά κρασάκια τους στον ολοστόλιστο προθάλαμο της Σαρακοστής·

Πριχού ο αέρας με ευνοήσει να πετάξω λυρικό αετό·

Πριχού εγώ ο ίδιος να γίνω ίδιος εγώ·

Κρασοκατάνυξη στο τραπέζι της κεφάτης παρέας·

Στόλισε τα μαλλιά σου κορίτσι μου- ανήκουμε σε ένα κόσμο που κινείται επί σκοπόν·

Μην πάρεις σοβαρά τον θάνατο- ζούμε σε παραμύθι που χορογραφούν οι πόθοι μας και το γεμίσαμε άγουρα πάθη..

Δισταγμός..

Ψηλαφίζω βεβαιωμένα και -ανάμεσα σ' αυτά που αγγίζω- λείπουν οι ευαισθησίες που άπτονται του φωτός- να αναπάντεχο!

Τα αθροισμένα φωνήεντα λάμπουν στον ήλιο και

μια μικρούλα λεμονιά, δίνει το χαμογέλιο της

ενέχυρο να ξορκιστούν οι διαβόλοι. Πού θα πάει, θα έρθει η Άνοιξη! Θα μυρίσουν ευθυμία τα περιβόλια

και ο αέρας θα κανοναρχεί να στεφανωθούν οι κοπέλες με τα στεφάνια άλλων θρησκειών. Όπως

διαβάζω μες την απουσία, κάποτε, λύπες φτηνές

που υποσκίασαν και, δεν λέει να φανεί, το ποίημα..

Εκ προοιμίου...

Νέα e-ποιητική συλλογή από τον Στρατή Παρέλη
Διαβάζεται δωρεάν με κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο

Στρατής Παρέλης, Εκ προοιμίου...

ISSUU.COM

Μνήμες…

Ένα φιλόσοφο πουλί μες τον αέρα

Πετά και γίνεται φλοιός του άμετρου ουρανού

Και στων κορφών το ροδινό λοφοσυνάντημα πιο πέρα

Η μέρα γράφει ιερές κι αρχαίες επωδούς

Παίζει το φως με τα διαμάντια όλων των ήχων

Και τις εικόνες που προσέχω μου κινά

Φλύαρο φως αδούλωτο, κορμάκι όλως των πόθων

Μετρά την γης και μπρος στα μάτια μου αρχινά

Χορό να εξυψώσει κι άλλο τις μυρσίνες

Στο πρώτο χάραμα τα πάντα είναι καθαγιασμένα ερωτικά

Κι έχω κρατήσει από σένανε δυο μνήμες

Από εκείνα που ποτέ δεν ξεθυμαίνουν τα φιλιά..

Εμένα η ζωή μου δεν υπήρξε ποιητική

Εμένα η ζωή μου δεν υπήρξε ποιητική- όπως σε πολλούς από σας, υπερίσχυε ο βιοπορισμός- ίσως γι' αυτό να είχα ανάγκη την Ποίηση, σαν αντιστάθμισμα για να ισορροπήσω ανάμεσα σε δύσκολες πραγματικότητες και μετέωρες μνήμες.

Και χαίρομαι γιατί βρήκα το σωστό ζύγι για να μην αδικώ κανέναν και τίποτα- χαίρομαι γιατί μπόρεσα να εκτιμήσω αυτό το ακριβοδίκαιο συμπέρασμα που μου δίνουν οι λέξεις, να μπορώ να βλέπω πέρα από τα ορατά, μέσα σε μια διάρκεια που δεν είναι πουθενά αλλού παρά σε έναν Έρωτα εντεταλμένη..

Ακολουθίες…

Μικρές ανακόλουθες ακολουθίες

Όταν κυνηγούν τα πουλιά

να λουφάξουν

Μες τα φυλλώματα,

Μικρές επιτυχείς δραπετεύσεις

Των κυνηγημένων, των απελπισμένων, των μικρών

Που θέλησαν ένα μπόι ψηλότερο

Κάποια στιγμή που έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Οι δαίμονες που μας κυνηγούν

Όπως στα παραμύθια-

Αήττητα ηττημένοι μένουμε

πίσω απ' τις οθόνες

Μαχόμενοι για κάτι ακαθόριστο που σκουριάζει

Όπως οι επιδιώξεις μας

Όπως αυτή η μέρα που, ευτυχώς, την έσωσε η λιακάδα της

Και αγκιστρώθηκε στον νου, σαν μια νιφάδα του χιονιού που, σύντομα, θα λιώσει…

Μνήμη κάπου…

Συγκρατημένα γαλάζιος ο ουρανός

επιστρέφει νουθεσίες που ξεστόμισες

Ενώ από τα μάτια σου

δάκρυα τρέχουν και μοιάζουν κουφέτα

Του αρραβώνα με την θλίψη που σε κέρδισε- Κι ενώ

είσαι παντού, γυάλινη είναι η απουσία σου

Γυάλινα τα ψιθυριστά τραγούδια που είπες

Και όλα θρυμματίζονται κάτω

από το φως μιας φλεβαριάτικης λιακάδας

Που έσμιξε το μέλλον σου με του παρόντος τον διαξιφισμό-

Σε συναντώ μυστικά, με τρόπο που κανένας δεν ξέρει,

Μια σπίθα αξίζει όσο μια φωτιά, το ξέραμε τότε,

Όλα έπρεπε να φαντάζουν αλλιώς, ήτανε ένα παράξενο παιχνίδι

Να μην καταλάβουν οι άλλοι το πάθος μας, να ακροβατούμε

Στην πραγματικότητα μιας καλοακονισμένης μαχαιριάς-

Όμως ο έρωτας δεν αργεί, ο έρωτας

είναι αψιμαχία με τον θάνατο,

Φιληθήκαμε πίσω από το ντροπαλό βράδυ, εκεί

που σε άγγιξα και τσιρίξανε

Όλες οι αθωότητες, να τότε

Που δεν ήρθε πρωί, να τότε

Που ακινητούσε ο χρόνος να κάνει σεγκόντο

Στο πάθος που είχαμε, στο κορμί, στο φιλί..

χαρταετός του εγγονού...

Συνωμοσία…

Κοιμούνται στον ίσκιο των φύλλων,
ήσυχα γατιά που δοκιμάσαν τις αταξίες τους πάνω
στα πεζοδρόμια της ιστορίας.

Φεβρουάριος περιστερώνας.

Μίγματα νόησης και αέρα καθιζάνουν μες το μεσημέρι και κάνουν
να φαίνεται πιο συναινετικό το τοπίο.

Ψηλά ανεμίζουν σημαίες ιδεών και κακοτράχαλος γίνεται ο αιώνας.

Λες και πάλι συνωμότησε ο κακός μας εαυτός να μην
προφυλαχτούμε από μας ακόμα τους ίδιους..

Αιωνιότητα της μιας στιγμής…

Στιλπνό φεγγάρι μεταξένιο

Ακίνητο στην θάλασσα του ουρανού

Και οι ψαρόβαρκες που λίκνισαν κορμάκι ως την προκυμαία

Καημός.

Νερά που μίλησαν και άλλα που σωπάσανε για πάντα

Κορίτσια λυρικά σ' ονειρικό ντεκόρ

Γλυκό αεράκι περισπώμενο στην λήγουσα, γλυκό αεράκι

Που φούντωσε μες την αυλή μου τριανταφυλλιές.

Σε ακολούθησα νύχτα ως τον ημέτερο πόλεμο

Άκουσα τα εμφύλια πουλιά σου

Στο αναγνωστήριο του ουρανού μυριάδες άστρα που σκορπίσανε

Το άλφα το ωμέγα και το τσουχτερό φωνήεν σου..

Αγρύπνια…

Αυτή ήταν μια αγρύπνια που, ύστερα,

έγινε βιολί

και μετά μουσική,

που διαχύθηκε

μες τον αέρα.

Στα βαθιά των κυπαρισσιών, στην ησυχία

των κοιμητηρίων,

εκεί όπου, έχασα έναν φίλο και τον φιλοξένησα

όλες τις νύχτες στα όνειρά μου-

ο γλαφυρός αέρας κατατρόπωσε την θλίψη, γεννήθηκαν

λόγια, μοναξιές ευφραντικές, ίσκιοι

που μεγάλωσαν τους άλλους ίσκιους, πάνω

στο ασβεστοχρισμένο κράσπεδο και κάτω

από το κραταιό φεγγάρι.

Αυτή ήταν μια αγρύπνια που γεννήθηκε

από αισθήματα, από της τριανταφυλλιάς το ώριμο

άρωμα,

από την αγάπη που σου 'χα και μου 'χες..