Ξόρκια απ' όπου θα ήρθες…

Ήμερα πρόβατα ονείρων βόσκουν την χλόη των ποιητικών μου λιβαδιών.
Καλώστα τα άνθη- μειδιούν μες σε κήπους που σου ανήκουν και χαίρε.
Ο ερχομός σου απλά κάνει τα γεγονότα αγαπητά.
Κι όταν ανήκω σε περιέργειες και σε αναζητήσεις
Χρειάζομαι τα λόγια σου για να ξορκίζω τους πάμπολλους λυσσασμένους δαιμόνους μου..

foto Julia Papadopoyloy

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..

Τα μάτια σου
ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο
που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται
από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.
Τα μάτια σου
είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω
και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα
να φτάσω την κρυφή μουσική της.
Τα μάτια σου
υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους
που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.
Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.
Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.
Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες
φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει
να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία
μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει
πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν
όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,
μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-
μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.
Και σε θέλω. Έρχεσαι
με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου
που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς
εμένα κι εσένα. Με ρωτάς
πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω
γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.
Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.
Καταλαβαίνω
τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά
όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει
ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα
να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..
Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..
31.10.2009

foto Julia Papadopoulou

Γράψε και σβήσε…

Ας τα σκεφτώ και ανάποδα: κι απ' τα ρούχα μου έξω
Κι απ' την εξασθενημένη ζωή μου- ακρότητες
Πριν απ' το ήσυχο παιχνίδι της μελαγχολίας· όλες οι σμικρύνσεις 
Για ένα σώμα που εγκαταλείφθηκαν, όλοι
Οι δια βίου, έντονοι συμβιβασμοί- πώς ανασαίνεις και μετά
Σου προστίθενται λάθη που κάνουν
Αγωνία και το λαχάνιασμα. Γράψε
Και σβήσε- αφομοιώσου στην καρδιά του φωτός..

Σελήνη του ονειροπόλου..

Εύθυμη νύχτα- ουσιαστική

Προχώρησε έως το χάραμα- φερέγγυα για τα ωραία ψέμματά της

Τα παραμύθια σκηνοθετήθηκαν- έτσι γίνεται πάντα

Ζυγίζεται για να είναι σε έλλειψη η Αλήθεια- ποιός κρατάει

Τα πρακτικά της δίκης των ψυχών και ποιός μετράει

Ανάποδα μες τον καιρό, του εγωισμού του τα καμώματα;

Ήρθαν αλλά δεν ήρθαν οι οντότητες του ουρανού-

Σαν για να ιδρύσουνε θρησκεία πάνω στην παλιά θρησκεία και 
σε έναν κύκλο ασύφταστο να εγκλωβιστούνε-

Παρατηρώ: λιβάδια που ανατρέχει η περπατησιά μου·

Περιπαίζω τα νέφη και εκείνα μου αποστέλλουν

την δειλή νυσταγμένη σελήνη τους

να μπει μες τα γραφτά μου να τα αναστατώσει..

Ίσως εικονικό…

Πυκνή κυρίαρχη ομίχλη- σαν
των λέξεων
που ανεβαίνουν όπως ο χυμός του δέντρου κάτω
από την φλούδα· εξάπτονται
όπως ακούς να είναι θρασεμένα τα φαινόμενα- και πριν
να σβήσει η εικόνα απ' το μυαλό μου της κυρά Χαρίκλειας που
θυμιάτιζε,
κυριακάτικα,
στην παλιά γειτονιά,
αγκιστρώνεται
απ' το λιβάνι της ο κόσμος.
Πυκνή κυρίαρχη ομίχλη- σαν
του μυαλού
σκαμπανεβάζει από καιρό σε καιρό τις εικόνες
και μπρος στα μάτια μου τις αποθέτει
παλμό και καημό..

Γύρω γύρω άνεμος και, στην μέση, Λέσβος…

Φιλότιμο χώμα, κλήρε
της ανατολής
ο φωτεινός Λεπέτυμνος 
ακούστηκε ως τα κάστρα της Λήμνου
γιρλάντα ανέπαφη απ' τον καιρό
η Μήθυμνα,
χρησμοδοτεί-

έφεραν εδώ τα ζοφερά πλοιάρια- πώς η ζωή
απαξιώνεται όταν το θέλει ο ισχυρός; Πώς
ευτελίζεται
της ανάσας το ρόδο; Κι έγινες
ένα πιόνι της Ευρώπης ξεχασμένο
στην γωνιά της σκακιέρας, όπου
οι αδιάντροποι μαντράχαλοι της απατεωνιάς
κερδίζουν
ποντάροντας πάνω στο ιερό χώμα σου, νησί
των μπαλωμένων ονείρων, σπηλιά
των αρχέγονων ποιητάρηδων- μα πρόσεχε
επιβουλεύονται τα ακρογιάλια σου οι φονιάδες
διψούν
για αίματα
και σκοτωμό-
θυμέλη που επάνω σου η θυσία
δεν έχει τελειωμό
και γαλήνεμα…

Σύμπαντος κόσμου…

Αδιάφορα τα πράγματα

κι ως την υπεραξία τους σπρωγμένα

Ρέπουν προς την κακή διάθεση που η ύλη

Μπουκώνεται θρασύτητα και κυριεύει

Ευάλωτες ψυχολογίες-

Όπως και να το δω, μελαγχολικό μου βγαίνει το βράδυ

Περπάτησα μες την αγρύπνια μου κι ο τρούλος

Του ουρανού στην κεφαλή μου στερεώθηκε

Αδιάφορα τα πράγματα,

γεμίζουν τις τσέπες μου σαν κάτι άχρηστα κλειδιά που δεν ανοίγουνε

καμία πόρτα

Ένθεν και ένθεν

οι φωταγωγημένες βιτρίνες και οι συσκοτισμένες ψυχές

Άγουρο το φρούτο της λύπης

Αλλά,

όλοι το γεύονται

σαν μία επιβεβλημένη διδαχή

μηδενίζονται τα κοντέρ της φιλαυτίας

του εγωισμού η ομπρέλα χωρά μόνο κουρελιασμένες σκέψεις σου

ψάξου στα σκοτεινά,

μπορεί ο έρωτας να σε σώσει, μπορεί

να χλιμιντρίσουνε τα άστρα πάνω απ' το κεφάλι σου και το στερέωμα

να διαβεί όπως μια ιστορία ξεχασμένη πάνω

απ' τις ζωές εκείνων που δειλά αυτομόλησαν..

Ποίηση καθ' οδόν…

Οικοδομούν όνειρα οι μύστες των στίχων-
Είναι μια θρησκεία παλιά, που ξενίζει
τους σημερινούς, είναι μια γραφή 
που μαρτυρά πάθος για πάθος·
Όπως και να σε γνωρίσω, είσαι
αποτελεσματικό φως που εδραιώνει την κυριαρχία του
Στην πλευρά των πραγμάτων την μυστηριακή·
Ναός στην άκρη του βράχου, τέμενος
στην αιχμή των νεφών- τι σημασία έχουν τα δόγματα
Όταν ο άνθρωπος αξίζει όλες τις περιουσίες;
Μην εγκλωβιστείς
Στο σύμπαν των εκφοβισμών- ζήτα
Μια δίοδο στις γαλαρίες της αισιοδοξίας- σκληρές
Είναι πάντα οι εποχές· μα μείνε
Στην εθνική οδό της Αλήθειας..

Προοίμιο..

Τραμπάλα μες το βλέφαρο του ουρανού, επανάληψη

Στον χρόνο των επαναλήψεων, γέλιο

Κι όταν η μελαγχολία φουντώνει- ευτυχώς.

Πρωί!

Ό,τι έγειρε εγείρεται κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό·

Ο Δεκέμβριος ζητά την πέρλα του ορίζοντα

Όλοι οι στίχοι διψούν για παρομοιώσεις

Τίποτα δεν κουράζει την ευτυχία μου.

Μετρώ κι όλο μου λείπουνε τα χρυσία

-όμως ποιός νοιάζεται; Αφού

μ' ένα τραγούδι όλα καλύτερα φαίνονται

Και να τ' ακολουθούν τα σχήματα των εντυπώσεων.

Δίρφη κορυφή των εκστατικών σφυγμομετρήσεων

Δίρφη σαν να περπάτησε επάνω της η αδάμαστη Ήρα

Δίρφη χιονισμένο μεγάφωνο της Ευβοίας..

Να που τα νεόκοπα λογισμικά δεν χώρεσαν την δίψα του ανθρώπου

Για έρωτα· αυτά σταμάτησαν στο πρώιμο βραχάκι της ηλεκτρονικής μοναξιάς μας·

Κι η ποίηση τόλμησε να γραφτεί με νέα άλματα μέσα στην γλώσσα

Για όσους θα την πλησιάσουν, κερδοφόρα.

Αυτή είναι μια άλλη λογιστική των καημών·

Μια σημαιούλα ανεμίζει κλέβοντας αέρα της προσήλωσης-

Έτσι- για να εκπέμπω φως σαγήνης και να γράφω..

[Άτιτλα] Του Στρατή Παρέλη

On 24 November, 2016 by BIBLIOTHEQUE

1.
Ο χρόνος σαρώνει τα πάντα μα
όλα είναι ήσυχα εδώ
που η βροχή συνάντησε την ματιά μας κάτω
απ’ τα όμορφα δέντρα.
Σεπτέμβριος.
Φύρδην και μίγδην
δυο λεπτά
και μετά
όλα και πλέουν μες τον αποβροχάρικο ήλιο.
Ακονίζει το σουγιαδάκι της η κάθε ψιχάλα
καθώς εισχωρεί στα σπλάχνα της γης.
για την συνάντηση δίκαιη..
2.
Τα βράχια τήκονται όπως τα χτυπάει η βροχή-
φθινόπωρο.
Δημητριακές φουρτούνες πληρώνουν το μάρμαρο της αλήθειας εβδομαδιαία.
Ο εορτασμός των σκιών πάνω στα πεζοδρόμια διογκώνει
την χαρά της ψιχάλας.
Ευθύτητες υγρασίας καιροφυλακτούν γύρω απ’ τα σώματα των περαστικών.
Στον αιθέρα διαφωνούν μαζικοί αντίλαλοι προτού γεννηθεί
καν μια χαρά.
Βραδιάζει- μετά βραδιάζει.
Και η πόλη νυστάζει πίσω από τα φωταγωγημένα μαγαζιά της.









3.
Αν τα μάτια σου αγγίξουν παράδεισο που έχει χαθεί
η μέρα θα ξυπνήσει αποκληρωμένη
απ’ την βαθιά περιουσία του χρόνου- κι εσύ
θα μελαγχολήσεις
πίσω από τα όνειρα,
ακολουθώντας
την ορμή της καρδιάς σου
θα στραφείς
κατά τον ήλιο που πρόβαλε,
ερωτευμένη
με τον άνεμο,
σεμνή
και σκεφτική
όπως στο άκουσμα ενός πουλιού γεννιούνται
περίπαθα λόγια,
Κι η αύρα της θαλάσσης
έρχεται
μέσα στον κήπο
που ήσουν και που ήμουν
και
που χάρισε,
καθένας μας στον άλλον,
γλυκό φιλί..
4.
Πάντα, μες στην εικόνα, τόσες εικόνες, πάντα
τόσοι υποψιασμοί μες το ίδιο συμπέρασμα.
Συγκλίνουν οι αντηχήσεις και γεννιέται άγουρη η φωνή
Που, όμως, δηλώνει συντέλεια.
Όπως θρησκεύεις αγνά και σε βρίσκει η νύχτα
Πάνω απ’ τα χαρτιά σου σκυμμένο να διανοίγεις
Μυστικά τούνελ όσο να βρεις την Αστραπή
Η το κύμα που αγγέλλεται αγνότητες του μοιραίου.








5.
Τα μάτια σου λυγίζουν σαν περισπωμένη που την κρατά ο αιώνας,
Τα μάτια σου καθαίρουν την ψυχή των ανόμων,
Φυσούν την ευφράδεια των πνευμάτων- τα μάτια σου
Κυνηγούν τον άνεμο έως εκείνος να φυλακιστεί
στα πυκνωμένα κλωνάρια των δέντρων.
Μια η μορφή σου και μια η σκιά
Που κοσκινίζει την ευθεία ως να γίνει τεθλασμένη
Μια της μελαγχολίας οι ομιλίες, κοντά
Στον ταρσανά των φτωχών- του ποιήματος κι η άλλη σημασία
Όπως την δείχνουνε αυτοί που δεν μιλούν ανθρώπινα και με θεούς των άστρων τους παρομοιάζουν…
Νυσταγμένο φεγγάρι, καταμεσίς του μικρού λιμανιού
Σκίρτησε πάνω στα νερά και ασημώθη’
Το διάβασες, το άκουσες, το είπες,
Στα ρηχά των νερών όλα κοιμήθηκαν κι είναι η απαγγελία σου ωραία!

6.
Ω παιδούλα, ω οδαλίσκη
Ακουμπισμένη πάνω στου τοίχου την ώχρα, ω
Ερωτευμένη με την λαμπερή εικόνα σου, ω
Πάθος
Αράγιστο,
που εμπλουτίζει
Την μελωδία της εικόνας σου, ω
Αμαρτύρητο κορμί, εξυψωμένο
Κι απ’ την σκλαβιά του,
Οξύμωρο,
Μοιραίο, ω
Που λατρευτικά βρίσκει λόγια- και του έρωτα ζει
Τις λεπίδες, ω
Που σε είπα και σε λέω εντεταλμένος..









7.
Βιολί ακούγεται η καρδιά σου πάνω απ’ τα περιβόλια·
Ένας αποβροχάρης ήλιος κεντά λουλουδιών ευαρέσκειες στον τάπητα του φθινοπώρου·
Είσαι λιανή και μιλάς με φωνή νεράιδας στα πουλιά,
Είσαι μια σκάλα που ανεβάζει τις νότες ψηλότερα·
Κοίλες σκέψεις χωρούν το πάθος σου όταν ο έρωτας μαίνεται σαν πυρκαγιά αδικαίωτη·
Εφευρίσκω πικρά σημάδια λύπης για να στραφώ στην αγκαλιά σου ιαματικό καταφύγιο
Που μέσα του βοά ο βοριάς..
8.
Καλή γειτονία καρδίας με φεγγάρι
Οκνηρά άστρα χαμηλώνουν όσο να φαντάζει προσιτός ο ιδεατός ουρανός
Είμαστε ανέστιοι, η σιωπή μας είναι ένα κλειδί
Που αφήνει να υπόσχεται λιακάδες το αύριο.









9.
Ψαύω το σκοτεινό κιβούρι του θανάτου
Αλλά δεν κλαίω με τις ματαιοδοξίες μου
Μια αντήχηση από φλάουτο που κλαίει δονεί τον παράδεισο
Σε βρίσκω όπου σε άφησα: στα λευκά πλατύσκαλα του καλοκαιριού
Χαρίζεσαι σε μια ατμοσφαιρική διαφάνεια
Ο χρόνος ξεσφραγίζει τα ηφαίστειά του
Μέσα του κάνουμε τάματα, κονταίνουμε και ψηλώνουμε με την ψυχή
Στον ουρανό στίγματα πόνου και λύπης ανθρώπινης
Στοιχειοθετούν αισθήματα που πετούν και σε βρίσκουν..
10.
Μαδά η κλονισμένη ελευθερία των ρόδων
Φίλτρο του ανέμου η καρδιά σου
Βάλει μες το φως
Στο κεφαλόβρυσο των οραμάτων
Η συνδιαλλαγή σου εκστατική ομιλία
Κάτω από την σκέπη της έμπνευσης
Ραγίζονται οι μνήμες- δεν υπάρχω πια
Μπαλωθιές ιδεών εγκολπώνονται ευτυχία ανείπωτη
Στην χλόη αφέθηκε η κοσμοθεωρία
Ήπιαμε την αιθρία μέχρι κόκαλο
Χυμοί πεισμάτων στόλισαν το αίμα μας
Δεν υπήρξαμε;
Στον καθρέφτη έσβησαν οι σκιές – κι απ’ τα μάτια σου
Ένας αέρας σε πήρε, αποδεκάτισε
Τα φουσάτα της θλίψης η μέρα
Ό,τι βρήκα το βρήκα απ’ τον καλόγνωμο ήλιο.










11.
Εύπλαστη γαλήνη εύπλαστη αρετή-
Ένας βράχος ποτίζει με το φαρμάκι του την θάλασσα
Ένα πουλί ζητά ορίζοντα ν’ απλώσει τα ανοιγμένα φτερά του·
Το εύγευστο ρήμα ακουμπά τον ουρανίσκο όπως ενός βερίκοκου το μέλι,
Το κορίτσι που ζει η Ελλάδα στα μάτια του, εκθέτει όμορφα τον ουρανό,
Η αξία πιο αξία και γίνεται
Όταν την καταθέτουν πρίγκιπες και οι νεράιδες που δεν μας εγκαταλείπουν-
Ενός ποιήματος όλα τα μέγιστα
Κι ες αύριον
τα πιο καλά
και
Τα πιο σπουδαία..
12.

Γλυπτές ελιές
Σαν να μιλούνε την αιωνιότητα
Ακουμπούν στον αέρα
Ακλόνητες
Όπως οι σπίθες μιας φωτιάς..


artworks : Miroslav Hak
 http://www.bibliotheque.gr/article/60536

Η παλίρροια γελά στην άμμο

Η παλίρροια γελά στην άμμο και του ουρανού η σκέψη

Είναι μεράκι τρυφερό· ακολουθούν

Αρμυρίκια που συναντούν την υγρασία

Σύμπηκτη    κι όταν

Μεσημεριάζει οι ανάσες που κόπηκαν, ατονούν κάτω από τον ελάχιστο ήλιο·

Ανεμούριο ακραιφνώς στερεωμένο στην κατάπληξη·

Δίνονται υποσχέσεις για όλα     κι ο χειμώνας εδράζεται

στην συντυχία των στιγμών·

Πέφτουνε φύλλα· ο χρόνος των οράσεων· η ευτυχία

της ρέμβης·

Βαθιά στον νου μας μια αντιπαλότητα φιλοδοξιών·

Για την ποίηση ο καημός και για την αγάπη-

Τελεσφορούν οι ομοιοκαταληξίες στην λογοτεχνία της αγωνίας μας..

Για να κλείσει ο εσμός των συμπερασμάτων

Για να κλείσει ο εσμός των συμπερασμάτων
Ένα αεράκι φύσηξε λαγαρά
Κι ότι έχω μου πήρε.
Κίνησα για να κάνω έφοδο μες την μέρα που νότισε.
Μια δυνατή ψιχάλα πήγε ως μες τον νου μου.
Άγγιξε ολοσχερώς το ποίημα.
Το άλλο πρωί
Ανέτειλε όπως η σκέψη το λουλούδι.
Πόσα σου πρόσφερα φιλιά που έκλεισαν λυρικά τον ορίζοντα;
Έγινε ανάκλιντρο του κουρασμένου η λογοτεχνία.
Βρήκα να ζεις σ' αυτά που δεν υποπτευόμουνα.
Της ζωής χαλασμός..

Μούστος του έρωτα…

Αυτή είναι η Γη λοιπόν κι αυτές
Είναι οι δύσκολες σκηνοθεσίες της. Στον καιρό
Που εγώ κι εσύ συναντιόμαστε, κάτω
Από το μαγικό ραβδάκι της νεράιδας. Να αυτό
Το ποθητό συναπάντημα που ο έρωτας στέλνει
Και μας εγκλώβισε σε ουρανών σκαλοπάτια,
Ελληνικού νησιού κορφολογήματα, πρωινά
Σαν μες τον καθρέφτη της θάλασσας, χαράματα
Ή νύκτες φεγγαρολουσμένες, μοιρασμένες
Ανάμεσα στην κειμήλια μεταφυσική τους:- γνωρίζω
Των άστρων τις πορείες ως
Να βρεθώ στην καρδιά σου-
Φιλοσοφικό ρόδο μου- μέθυσα
Στων φιλιών σου το αινιγματικό πατητήρι..

Διαθέσεις των ημεδαπών ημερών..

Ο χρόνος τρίβεται επάνω στο λιθόστρωτο
Μεταλλική χρυσόμυγα κουνά τα πλουμιστά φτερά της
Θαμπό ένστικτο μηνύει την αστραπή προ της ψιχάλας
Βοή, σε όλες τις πτυχές των νεφών αδέκαστη βοή

Είναι μελαγχολικό είναι χαρούμενο το μελισσολόι των στίχων
Δεν κουράζεται ο νους να ασωτεύει
Η Κυριακή γεννά φλύαρα ρήματα
Αγαπώ να σε αγαπώ αδιάκοπα

Πάρε την επαρχία σου και φέρτην στην πρωτεύουσα
Τόσες φορές σου το είπα: ανήκεις στην γη των λεόντων
Το χαμόγελό σου μου τα εξήγησε όλα
Έσω η μοίρα μου και του ριζικού μου ο τρόπος

Πίνω την μουσική, οργάνωσα καλά την αγρύπνια μου
Σε είδα στου ρηχού ύπνου μου την θαλασσοταραχή
Να τα λουλούδια που ανθίσανε και όπως τα στέλνω σε φτάνουν
Να σου μιλώ και να μην σώνεται η φωνή- αγαπημένα σε φτάνει..