Ταξινόμηση…

Όλα ανήκουν στις σκιές και στην θάλασσα: τα παλιά μπαούλα
που άνοιξα και φανερώθηκε, από τα πλεκτά της η γιαγιά μου, οι τροχοί

των αυτοκινήτων που περίμεναν υπομονετικά να με απάγουν αλλού κι αμετάκλητα, οι σκέψεις μου

ατέλειωτες σαν μια καρποφορία που την έβλαψε η παγωνιά και το χαλάζι-

σιωπούν όλα και όμως όλα έχουν φωνή, μέσα μου, παραπλέουν και ευγενικά,

αναγκάζοντάς με να προχωρήσω, να σταθώ

σε μια νέα σελίδα.

Και η ζωή, όπως την πήρα και όπως την είπα,

γελαστή ή θλιμμένη, η ζωή

με τις δυσκολίες της, που μ' άφησε να την γευτώ και να μην

την γευτώ, μαθαίνοντάς με

μυστικά της αντίφασης, η ζωή

έρχεται μες το ποίημα μου, αληθινός μπελάς, η ζωή

υποβάλει αλήθειες και αταξινόμητα όνειρα.

Έτσι βρίσκω τον δρόμο μου, τον τρόπο μου, την πραγματική σημασία

των μη φανερών:

Αυτών που ξέρω να με οδηγάνε κατά

την σκοτεινή μεγάλη νύχτα των αφηγήσεων, αυτών που θα με φέρουν μπροστά

στην λυπητερή τελετή να ακουστούν χαμηλόφωνα άσματα και ένας ψίθυρος
από τα λόγια που σε συνοδεύουν απ' το φως

στο μαύρο φως του αγαστού θανάτου..

Α ιέρεια μέσα στο φως του φεγγαριού

Φόρεσε τα παπούτσια σου και πάμε

Φεγγάρι μαγνητικό φεγγάρι δοσίλογο

Φεγγάρι που αναστατώνει τα νερά

Φόρεσε τα παπούτσια σου και ακολούθα

Τον τρόπο του, τον απολογισμό του

Βρες τον χαρακτήρα του μέσα στην νύχτα

Εγώ είμαι εσύ και εσύ είσαι εγώ

Αγαπιόμαστε σαν ένα αστέρι το άλλο

Ακούμε την θλίψη της θάλασσας

Τον ώριμο ήχο του πρωινού

Δες πώς αρχίζει η μέρα

Να τραβά τις ωραίες κουρτίνες της

Υπερασπίσου το ελεητικό γύρω σου φως

Είσαι μια αμαζόνα που σχεδόν δεν υπάρχει

πουθενά

Παρά μόνο στην σκέψη μου

Και στων ονείρων μου τον ζωντανό βυθό

Έχεις μάζα από ανεξακρίβωτο χάος

Σε προκαλώ να υπάρξεις

Με τον τρόπο που ήθελα

Η ζωή να μου χαρίζει αγάπες..

Α ιέρεια μέσα στο φως του φεγγαριού

Λουσμένη και με ξέπλεκα μαλλιά σου

Κόψε τους δεσμούς με το σύμπαν των λέξεων

Και ας μιλήσουμε με την αφή που αποθεώνει

την σάρκα:

Αρχαίοι τρόποι που γι αυτούς που ξέρουν είναι πάντα ζωντανοί..

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

που θάμπωσαν μετά μες τον ψυχρό αέρα

Ωστόσο

οι βαριές είσοδοι ψιθύρισαν την ξύλινη ελευθερία τους

Ένας λαός που έζησε την ανατολική του εκδοχή

περπάτησε πάνω στα καθαρά πεζοδρόμια

Κοπέλες με δέρμα λευκό πιο κι απ' το άσπιλο ρόδο

σε κοίταζαν με τα ωραία μάτια τους και λες

ότι σχεδόν σου χαμογελούσαν καθώς

η ιστορία γερνούσε τα χαμόγελα της Ευρώπης κι εσένα..

                                                               Πράγα.. 8.4.2011

Είναι κάτι αγάπες_ Αναστασία Μουτσάτσου

Απόηχος της παραλίας και της πρωτεύουσας…

Σκεβρωμένα ξύλα, μπαταρισμένες αντένες

μες τα ρηχά νερά, ο αέρας παίζει

με τις μνήμες, η θάλασσα παραμένει μία και εύγλωττη,

κινείται επί σκοπόν και αποδεκατίζει

τις θλιμμένες ταξιαρχίες των εντόμων που βάλλουν

κατά πάνω στην επιδερμίδα και την ησυχία την άφθονη.

Του καλοκαιριού η ταχύτητα φέρνει ροές των λέξεων δρεπανηφόρες και μικρή συντέλεια των αποφάσεων-

Σκούντησα τον ακαμουφλάριστο δυόσμο,

όπως τον πότιζα,

ως το ρουθούνι μου εχώθηκε η φωνή του!

Στον δρόμο περνούσαν τα αυτοκίνητα:

βιαστικές ταχύτητες και φλας κουρασμένα.

Οι βεβαιότητες έσκυψαν ως το τρεμουλιαστό νερό και έγιναν

μια λάμψη τιποτένια.

Του Αυγούστου το μυθιστόρημα γράφεται, εκ νέου, από κάτι αλλοδαπούς που θέλουνε να ζήσουν με μια άποψη, καθ' όλα, δανεική..

Αλληλέγγυο φως..

Θα βρουν τις ισορροπίες τους τα ειωθότα, ο ουρανός

θα γεμίσει κρωξιές των πουλιών, ο λίγος

άνεμος θα καρπωθεί

την κόψη της σημαίας την τρομερή, η ψυχή

σε όλα γύρω μας θα ξεχειλίσει

και

ένα φεγγάρι θα 'ρθει μετά να αναπαύσει

τις κουρασμένες τριανταφυλλιές

που γλυκά σου γελάνε. Θα σε αναζητώ

σαν πάντα,

πίσω από των γεγονότων τον θόρυβο, στο πλατύσκαλο

της νύχτας, κάτω

από το κλειδωμένο κάστρο της σκέψης μου

και

θα υπερασπίζομαι

μια ηθική ανθισμένη που είχες και έχεις.

[Μια σκέψη που πάνω απ' όλα είναι ένα αδιαίρετο ποίημα]

Μια σκέψη που πάνω απ' όλα είναι ένα αδιαίρετο ποίημα

μια σκέψη αχνή,

με την δωρική της λιτότητα

όχι μεταφυσικό δώρο, όχι υπόσχεση

μια σκέψη που ο άνθρωπος μέσα της είναι

ο ιχνηλάτης που από ένα έξυπνο ζώο

του δάσους κι όμως παραπλανήθηκε..

Θα σ' εκδικηθώ μ' έναν τρόπο που ξέρει το μοναχικό μου φεγγάρι

θα κυλήσω μπροστά στα πόδια σου όλες τις ιαχές του αδέσποτου ανέμου,

θα υπάρχω γιατί υπάρχεις, θα είμαστε

όπως πρωτόπλαστοι που νιώθουνε βαθιά την Ομορφιά!

Δύεις…

Έλιωσαν όλα, οι χαρές, τα πάθη και

με το πρόσωπο στον τοίχο, ανάμενες

φιλί κι εξιλεώθης

Δεσποσύνη γιρλάντα, ορθία

συνείδηση, πόθου κι εκείνου

Του κορμιού που σου χαρίστηκε και όλα

γύρω σου αναστατώθη-

καν,   
        σαν σπασμένες φτερούγες

πουλιών που πουθενά πια δεν θα πετάξουν, αργούν

μες το γαλάζιο του ουρανού και δέχονται

να γίνουν ναυάγια

μόλις νυχτώνει και χτυπάει ρυθμικά

τα κομπολόγια του το φως..

Πρωινή εικόνα..

Αξημέρωτα ακόμη· το φως κρατά μια έκπληξη για τον εαυτό του·

Στα ψηλά, ανοίγονται μονοπάτια, και ο θάνατος απομακρύνεται ένδοξος.

Βελάζουν τα κοπάδια, η μέρα ξεκινά,

Όσο σφρίγος της προσθέτουν οι μέλισσες, τόση μουσική εντάσσεται μες τον οντά του ημερινού φεγγαριού-

Ακούω.

Παραπλέουν πλοιάρια το αρχαίο ακρωτήρι και των ηφαιστείων αναγνωρίζεις την πηγμένη λάβα που φιλοξενεί

κάτι σπιτάκια τακτοποιημένα λευκά, αρχιτεκτονικά με λαϊκή σοφία και πάνω της.

Ο ήλιος, όπου να 'ναι, θα βγει.

Ένας βόμβος από χαρούμενα πανιά αντιλαλεί στον ορίζοντα.

Σε βρίσκω, κάπου εδώ όπου, για χρόνια, σε χάνω..

Εικόνας το εγκόλπιο..

Από την εικόνα τι καταλαβαίνεις και λιώνει

Από ορέξεις και σφρίγος ο Αύγουστος;

Κινούνται επικές αγχόνες, η ζέστη

μας δίκασε,

Περιπλέουμε σύνορα ακαθόριστα·

Στο ειρμό μιας σελήνης, οι νύχτες

αναποδιάζονται

και εμφανίζονται

αλλόκοτα τέρατα·

Ακούγονται φωνές συνθλιμμένες, οκνές,

Ευώνυμα, οι αυλές στολίζονται με λυρικές

βοκαμβύλιες

Μια λεμονιά, δίφορη, σκορπά ατασθαλίες

στον ντουνιά,

Ο κήπος ζητά την εύνοια των ηλιαχτίδων,

Μυρίζει γιασεμί μες τον μπελαλίδικο άνεμο, μυρίζει

συμπάθεια·

Από την εικόνα καταλαβαίνεις το νόημα το μέγιστον, εκεί

Όπου ο κήπος επαναλαμβάνεται, ως να κατρακυλήσει

Κάπου κοντά στην άγουρη θάλασσα..

Ο ήχος μιας απώλειας…

Φαίνεται σε ωραίο παραμύθι κατοικήσαμε, γιατί

Και των βραδιών χαθήκανε τα ρόδα και

Της χαράς της καρδιάς μας εσκόνταψε η φορά. Έτσι

Μεγαλώσαμε μες σε πόλεις μουντές που ζητάνε εξιλέωση

Και ρίχνονται σε ανταγωνισμό μια θλίψη υποφερτή να πετύχουν

Όπως οι εποχές ζαρώνουν πάνω στο

Τεντωμένο δέρμα του τυμπάνου που ήχο βγάζει

Μαραμένο, σκαιό.

Ανάμεσα σε πρόσωπα που δεν μιλάνε, στέκονται

Σαν απολιθωμένες οπτασίες, άυλες, μισές

Και υπονοούν μπελάδες με τον εαυτό τους

Τον ίδιο και την ματωμένη, ασυγκρότητη θύμηση.

Σου υποτάχτηκα και σε έμαθα και σε είπα,

Ανοίγοντας τις σελίδες μία την μία να σε πω που ήσουν πάντα αλλού

Γυναίκα χίμαιρα, σκοτεινέ παρανομαστή των ερώτων,

Όπως σε χάνω μέσα στην οχλαγωγή και την ταγμένη συγκυρία

Να λείπουν όλα που ήθελα και όλα που αγαπούσα να έχω να πω..

Παναγία του δεκαπενταύγουστου..

Για να την υμνήσουν αηδόνια, έγειρε

στο στρώμα και προσποιήθηκε ύπνο. Κι έκλεισε

τα μάτια, όπου χώρεσε κι ακόμα

είναι αποτυπωμένη, η οικουμένη.

Οι αόρατοι άγγελοι έγιναν ορατοί και οι καμπάνες

της βασιλείας ήχησαν. Μήτηρ

Θεού, ορθόδοξο ρυάκι

της Συγχώρεσης. Κι απ' τα μεγάλα μάτια σου

τα σφαλιστά, ο πόνος πανταχού νικήθηκε και

το ανθρώπινο

γένος εξιλεώθη'

μπροστά σε τούτη την εικόνα που δεν έφτανε

να φανταστεί

ο νους της μάζας που ανομεί και που

συσκέπτεται με το κακό. Ω Κυρά

μίλα μου, άσε την φωνή

να με συναντήσει, κι άναψε

την ψυχή μου, ως ανάβουνε τα λαμπερά κεράκια

της Προσευχής,

πάνω στα μανουάλια των ανέμων,

που την παίρνουν και την φτάνουνε σε Σένα

που κοιμήθηκες, ανάμεσα στα βουρκωμένα δέντρα και

το δειλινό, που σε κρατάει αγκαλιά του, αφήνοντας

το μύρο να πλανιέται ολόγυρα,

στις γειτονιές του φεγγαριού και στα φτωχόσπιτα

των πάντοτε αθώων..

Φεστιβάλ των μεταμορφώσεων…

Μπορεί και να σαι κάτι που ξέφυγε από το χρώμα και έγινε

ουτοπία.

Ζεις με συνείδηση ποταμού που εκβάλει συναισθήματα υδάτων στην παγωμένη θάλασσα πραγματικότητα.

Ήσουν η λυρική απόχη που φυλάκισε και την μουσική και το γεμάτο φεγγάρι.

Ήσουν η παράγραφος που χωρούσε την λοξή απεικόνιση των ενστίκτων όταν αυτά καταλήγουνε τροχοπέδη που θέλει το λάθος.

Ώσπου,

μια μέρα,

νικήθηκες από των αρωμάτων την συνδιαλλαγή και κατέληξες μελαχρινό άστρο που γεννήθηκε από μία ευχή κι από έναν απίστευτο κόσμο..

Της ουτοπίας μου…

Άυλη, κινείς ένα σύμπαν από αποχαυνωμένα μειράκια και πραγματεύεσαι 

τον έρωτα με την φορά των πραγμάτων, εσύ

που σχηματίστηκες από την τόλμη του δημιουργού να αμαρτήσει,

ντυμένη σκιά και φιλαυτία, ντυμένη

μύθο και ανυπακοή, σε βρίσκω

και σε χάνω,

σε μία διάρκεια όπου ο χρόνος που ξέρω

δεν είναι τίποτα άλλο από μια ποιητική γενναία διάθεση όλα

να μείνουνε, ως έχουν, στην αιωνιότητα

που μόλις τ' ακουμπά..