Ανάποδη σπουδή…

Πάλι και πάλι, πάνω στα νοτισμένα γρασίδια, ένα ζουζούνι που περιμαζεύει την Άνοιξη

με τις μεγάλες ακραίες κεραίες του.

Επιμένει.

Και η νύχτα σαν μια ηδονική σκιά ελαφροπατά κάποτε ως το πράο ξημέρωμα.

Όλα που σκέφτομαι είναι που καρτερώντας θα τα βρω

να με περιμένουνε κάτω από τον ολόφλογο ήλιο

αμίλητα.

Σε μένα που περίσσεψε ολοζωής ο ενθουσιασμός μου!

Ίσως εγκόσμιος ποτέ να μην υπήρξα ή

να μην δέχτηκα να θυσιάσω ηλιαχτίδα για να έχω τα πολλά

γρόσια τα ματωμένα Τίποτα.

Ζω με ανάσα αγκουσεμένη. Εδώ

που είναι τρύπια η καλύβα μου και μπάζει ελπίδες

ότι ο κόσμος θα αλλάξει στο καλύτερο και θα ανασάνει

ευλάβειες και σεβασμούς σε όλα τα αθώα τόσο!

2/ 5/ 2025

[ Σκουριάζει ο αιώνας και παρασέρνει στον χαμό τα άμοιρα αισθήματα,]

 Σκουριάζει ο αιώνας και παρασέρνει στον χαμό τα άμοιρα αισθήματα,

Ένα αιματοκυλισμένο τοπίο φιλοξενεί κι εμάς που φοβόμαστε τα πάντα και κλαίμε,

Ο χρόνος είναι αποσύνθεση,

Ένα παραλήρημα μεταξύ φθοράς και έξω του θανάτου,

Ο ποιητής ζωγρεύει φλογισμένο ενεστώτα,

Μιλά με τυραννισμένα φωνήεντα που τρυπώνουν παντού

Σαν ποντικοί διεφθαρμένοι…

Και οι καταγραφές όλες πάνω σε λερωμένη άποψη του κόσμου

Παρασυρμένες από φιλοχρήματο αέρα

Διαβαίνουν πάνω στο κορμί της Γάζας που την σπρώχνουν να αυτοκτονεί

Ανελέητα, με μια λεπτότατη συνείδηση που υπερθυσιάζεται

Στην απόκρημνη πλευρά της Ιστορίας….

Αχ πλάσμα που δεν πλάστηκες να επιβιώνεις!

Ελαχιστοποιείται η λεβεντιά σου.

Κάποιος που να σε υπερασπιστεί ενάντια στον κακόβουλο δράκοντα!

Χάνουν τα δικαιώματά τους οι αέναα καταπιεσμένοι…

Πικρές διαπιστώσεις…

Λεχθέν κι όπου λεχθέν εκείνο το άφατο που δεν ειπώθηκε

Και μέσα μας λες στερεώθηκε με ομοβροντίες·

Κουβεντιάζουμε σκέψεις και οι σκέψεις μας αμέσως σαν να εξαερώθηκαν

Και να σταθμίσαμε αλλιώς την απουσία·

Είναι και τα ελληνικά μας πια σαν ντεραπαρισμένα αυτοκίνητα που ακόμη η ρόδα τους

Γυρνάει ανάποδα και γράφει τα χιλιόμετρά της στον αέρα·

Θέλω να πω ότι εκείνοι που θα μας μελετήσουνε μετά πολλές δεκαετίες

Θα ρίξουνε φωτοβολίδες της χαράς που είδανε ότι υπήρξαμε ακατανόητοι και ανόητοι τόσο!

30/ 4/ 2025

Απολογισμός και παραίνεση…

 

Για ύλη μη διψώντας κι όμως

Υπήρξα πάντα τροχονόμος

Μην τρέξουνε οι λέξεις παραπάνω

Και όλα τα νοήματα να χάνω

Κουράστηκα να λέω πράγματα ίδια

Ας πάνε όλα που με λίωσαν στα τσακίδια

Μένω με λίγα και μονάχα τ’ αναγκαία

Ακόμη θέλω και ζητάω τα ωραία

Αν γράφεις ποιήματα ωραία φωτεινά

Θα σε ακολουθεί μια ανυπόταχτη χαρά

Μείνε για πάντα αισιόδοξος και προσηλώσου

Κι ο Χρόνος θα δουλέψει για καλό σου

Αν δεν τα καταφέρεις να σωθείς

Ίσως μια μέρα από θαύμα να δικαιωθείς

Βρε μην το βάζεις κάτω, πυροβόλα

Δεν θα τα έχουμε για πάντα όλα

Και με τα λίγα κάνουμε κουμάντο

Το ‘πα σε σένα και το είπα στον Σαράντο

Αν δεν μ’ ακούσεις χάθηκες καλό μου

Θα σβήσεις όπως σβήνει τ’ όνειρό μου…

Όλες ο

Με σιγουριά….

 

Τίποτα δεν ειπώθηκε σωστά όλα μπατάρανε τα λόγια μέσα

στην φαρδιά σιωπή ατροφήσανε

σαν ένα μπράτσο που δεν εξασκήθηκε στο βάρος αλλά έμεινε

μόνο μ’ ένα μολύβι γράφοντας να επιμένει

να πει για την ζωή για τις ωραίες περιπέτειές της και για την αγρύπνια.

Ο Απρίλιος ίδια αρχαίος κι ίδια αθεράπευτος-

Πιο γαλανός τώρα που ερμηνεύεται με λήμματα προκατακλυσμιαία

σημαίνει και όσα σημαίνει ίσως να μην έχουν σημασία

αφού κανείς δεν ντεραπάρει το αναπόφευκτο.

Α ρε γαμώτο αφού δεν πιάνουμε λιμάνι πέρα απ’ τον ωκεανό

ας επιμείνουμε στην ευτυχία των σωμάτων

ας είμαστε ευτυχείς κάτω απ’ τις κουβέρτες βασιλιάδες εις μικρόν

που άγγιξαν και τους αγγίξανε και που λατρέψανε τον Έπαφο

σεμνό και άσεμνο θεό στεφανωμένο.

Σάββατο αειθαλές· γεμάτο γεγονότα τοκοφόρα·

αφουγκράζομαι εκείνα που ίσως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν·

δεν κουράζομαι να είμαι ένα αιλουροειδές που σκαρφαλώνει

στον παχύ κορμό της δυσπιστίας…

26/ 4/ 2025

Εικόνας το πικρό συμπέρασμα…

 

Άστεγος και με σώνει μόνο η μουσική

Και ένα πρώτο φως της αυγής που επαίρεται.

Ανήκω στον ύπνο μου- κι όμως εκείνος πάντοτε είναι

Ένα σύνορο που δεν άνοιξε ακόμα.

Μετρώ την υγρασία από τις πλάκες του πεζοδρομίου.

Μετρώ τον διαξιφισμό μου με την σκληρότητα.

Μετρώ τα αμέτρητα

Αγκαλιάσματα που έχασα.

Με προσφυγή στον καθαρό ουρανό κι απόψε

Μετρώ την οφειλή μου στον χάρο!

24/ 4/ 2025

Αμετροέπεια…

 

Όλα να με παρασύρουν σε μια ελευθεροστομία αθεράπευτη…

Να μετρηθώ και να μην είμαι ίδιος και μόνος

Να σβήσω μέσα στο ηλιοβασίλεμα, σ’ αυτήν την ώρα

Την μελαγχολική που γίνεται βαριά η καρδιά μου

Να έχω φτώχεια και λύπη και έλεος

Να χωνεύουν μέσα μου οι αρετές του αθώου!

Και να μιλώ να μιλώ πολύ όπως για να έχω ανάγκη να επικοινωνήσω

Με σένα που μου παραστάθηκες σε τόσα ξενύχτια

Κοιτάζοντας ένα οξύθυμο φεγγάρι και ένα άστρο

Που βουλιάζει στης ψυχής μου τα ρηχά!

Εωθινή μυσταγωγία και φωταγωγία…

 

Όταν καμώνεσαι τον ‘’τάχαμου’’ κι οι λίθοι ακόμα θέλουνε να σε χτυπήσουν

Καλύτερα μαζέψου δεν προσφέρει ασφάλεια ο ουρανός μην κοιτάς

Που οι ποιητές εκεί καταφεύγουνε άσε

Κατά μέρος οποιαδήποτε αλαζονεία κι έλα

Απόψε κάτω στο ποτάμι να ακούσουμε

Την φλυαρία των νερών τον αμίλητο αναχωρητή που λατρεύει

μια άλλη κατάσταση, Όλα τα ανθρώπινα

είναι ζητήματα φωτιάς κι αυτό σκοντάφτει πάντα στην φιλοσοφία

Α ρε Ηράκλειτε! Μεράκια που είχες όταν μίλαγες! Τώρα

σκοτείνιασαν οι εποχές και είναι αλλιώς οι άνθρωποι

Κι αλλιώς οι πόλεμοί τους οι ξερά και μόνον εγωιστικοί

Πάντα όταν περπατώ, πρωί αυγούλα

Με βρίσκει ο Αυγερινός με βάζει μπρος και μου υπαγορεύει

Και γράφω μέσα μου όπως και για να ευθύνεται μόνο η αφεντιά του- κι ενώ

Ένας θεούλης κάνει πως δεν βλέπει κάνει πως

Δεν ακούει που παραπονιέμαι πως πονώ

Αναμασώντας λόγια ξιπασμένα και κάτι σαν μυθολογικά τριαντάφυλλα!

22/ 4/ 2025

Ευτυχία μέσα σε ρήμα τοκοφόρο Ανάστασης!...

Ευτυχισμένες ώρες οι δικές μου μέσα σε έναν

Δυστυχισμένο κόσμο. Όλες οι λαμπρές σκέψεις σχημάτισαν

Έναν θόλο απερίγραπτου ουρανού.

Ανταμειφθήκαμε για το καλό μας.

Κι όσο τα λόγια κι αν ήταν απρόσιτα, τόσο ωραία γεννήσαν το Ποίημα!

Εδώ είμαι πια, ουδέτερος και θορυβώδης, από πολύ νωρίς

Εξέλειπα από τον συρφετό, οργάνωνα κανονικές παραστάσεις

Ιδεών που έσπειραν θύελλες μέσα σε οικουμένη τζούφια.

Αχ αλλοπρόσαλλη νοημοσύνη που ναυάγησες

Στο πιο ρηχό μας άγχος και μας γκρέμισες για τα καλά!

Χαράζει τώρα· τέτοιον ύμνο στην αυγή δεν τον περίμενα!

Λες και γεννήθηκαν οι μουσικές από μία ορχήστρα μακρινή, ευλογημένη!

Κι Εκείνος που ανάστησε τις θεραπείες των παθών, Εκείνος

Κάπου μακριά περπάτησε, μέσα σε ουρανούς ανάσκελους, να δείξει

Πως πληγωμένος δεν θα πας και πουθενά και ούτε

Την γιατρειά θα αγγίξεις όπως θα έπρεπε…

Χαιρετώ τον μετανιωμένο που ζήτησε

Να πλυθεί μέσα στο παθιασμένο ρυάκι

Της Απόφασης!

Απόψε θα ανέρχεται στους ουρανούς!

Και ένα σιγανό αεράκι το ένδοξο θα ποδοπατεί

Τον θάνατο, όπως για πάντα να τονε κατατροπώσει… Και ας

‘’μην έχουν τελειωμό ποτέ

Τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου!’’…….

19/ 4/ 2025

Όλες οι αντιδράσ