Λαχανιασμένη συντριβή…

 

Τι κατοικεί την αναπνοή μου και λαχανιάζω

έξω από γλαφυρά εδάφια της φαντασίας;

Άλλαξα με τον ρου των χρόνων.

Τούτη η δύσκολη Ανάγνωση να ψηλαφώ τον λίθο και να διοικώ την συνταγματαρχία της ωραίας μαργαρίτας

πολύ με δυσκόλεψε.

Το ποίημα να το κατορθώσεις θέλει να επενεργείς και στην πνοή

και στην ψυχή σου ακόμα!

Με συμπαθούν οι άνεμοι μα ζω σε περιβάλλοντα που ευδοκιμούν οι ψευδαισθήσεις.

Έτσι που θάλλουνε λουλούδια ωδικά-

Είμαι πιστός στις απιστίες!

Όλες οι αν

Ιερογλυφικός ουρανός..

Διάφανος είναι ο αέρας και στικτό

Το τοιχαλάκι των ανέμων· έρχεται το απόγευμα

Και το μεγάλο πλαίσιο των ουρανών

Ανοίγει για να χωρέσουν οι μυθικοί

Πρίγκιπες των άλλων εποχών. Εκεί από την αρχαιότητα

Αποσαφηνισμένο είναι πως θα αγωνίζεται ο άνθρωπος-

Μες το μυαλό μου τριβελίζει μία σκέψη και μια κάθαρση·

Καλώς διατυπωμένο και όχι λιγόλογο

Μες την ιερογλυφική καταγραφή

Στο φως του ήλιου και στον μέγα τοίχο του Βορά

Όλο το φιλοσοφημένο σύμπαν των θεών-

Και να που οι θεοί πια δεν υπάρχουν-

Όμως μια αίσθηση φωτιάς που ακόμα καίει κάτω από κάθε σύμβολο

Πληρώνει όλο το νόημα των εκπλήξεων·

Διαλεκτό το φωνήεν που ομιλεί σιωπώντας·

Μένω με την σπουδή που δεν με βγάζει πουθενά

Με την καταγραφή που χλιμιντρά εντός μου σκίζοντας

το ιλαρό σεντόνι των θαυμάτων. Ανήκει

σε όλους ο γενναίος ουρανός. Πλανόδιος

ο νους μου που κομίζει μια πραμάτεια

μύθου και θρύλου…

17/6/2023

Όλες οι αντιδράσει

Επιθυμία…

Τούτο το πρωινό σαν απροειδοποίητο αεράκι

Εισέβαλε από παντού και ανοικτά

Άφησε τα κλεισμένα σύνορά μας.

Το σύννεφο που έσκυψε μες την γαλήνη

Ήπιε από το καθαρό γαλάζιο του ουρανού.

Όπως και να το δεις ενθουσιαστήκαμε!

Το νιώθουμε το υποψιαζόμαστε κιόλας:

Μπαρούτι μυρίζει ο κόσμος και βοά.

Φτερούγες πια επιθυμώ να φύγω·

Ύπτιος μες την μεγάλη οριζόντια θάλασσα.

Με μελαγχόλησε η όραση και με πονάει η καρδιά μου·

Σαν τα πουλιά θέλω να δω από ψηλά το χάος που έζησα…

Έρωτας συντελεσμένος μες τα πάθη…

Ουρανομήκης η μελαγχολία μου, τρυπά τα άοκνα σύννεφα

Ο αέρας παίζει με την σκέψη του ήλιου

Κλαράκια της ελιάς μαστίζουν κάθε υπερσυντέλικη πνοή

Φωτογραφίζει αισιοδοξία η κάθε ηλιαχτίδα.

Θα πάω όπου πας, έχω σκλαβωθεί απ’ τα μάτια σου

Είσαι ωραία και εξουσιάζεις

Τι πόθο πλέκεις μέσα μου κορίτσι της φωτιάς!

Ο έρωτας είναι μία απόχη από την οποία φεύγεις και εξαφανίζεσαι!

Από όλα Τούτο είναι διάφανο:

 Από όλα

Τούτο είναι διάφανο:

να πεθαίνεις μέσα σε τσουχτερό ενεστώτα και αγκυροβολημένο Ιούνιο.

Ποιές θάλασσες αρμενίζει ο θάνατος και σφίγγει ολοένα τον κλοιό;

Αποσαφηνίζω το πέλαγος.

Πόσο κοστίζει μια ζωή που τέλειωσε η αναπνοή της;

Πρόσφυγας είσαι- μην το ξεχνάς- η ζωή σε αναγκάζει να ζεις μέσα σε ανιστόρητους θανάτους.

Κάτι πατρίδες σβήνονται με αποφασισμένη γομολάστιχα.

Μηδενική πατρίδα.

Ασθενική πατρίδα.

Πεθαμένη πατρίδα.

Κάτι ζωές φεύγουν από κοντά μας για να σήπεται ο άρρωστός μας

‘’Πολιτισμός’’ …

Όλες οι αντιδράσ

Ημερολογιακό…

Αφλογιστία ο ήλιος

Και ο Ιούνιος άσφαιρος

και δραματικός.

Κάτι απεκδύεται η οικουμένη και κάτι

Ασόβαρες ιστορίες διανθίζουν την πραγματικότητα των ημερών.

Αυτός που αγαπά τα λουλούδια σφυγμομετρεί τον επουράνιο παλμό της έμπνευσης

Αφήνοντας κατά μέρος την ωδική υπόσταση της φαντασίας του.

Συλλέγει μνήμες ομορφιάς και τις τοποθετεί κάτω

Από το γυάλινο σκέπασμα του ουρανού.

Εκεί οι πάνθηρες των αισθήσεων παραμονεύουνε να υφαρπάξουν σφρίγος από μια διδασκαλία που τρανεύει.

Το αεράκι κλέβει την παράσταση- κι ένας συννεφιασμένος θόλος

Μαντρίζει τα αιγοπρόβατα του ουρανού και τα σταλίζει

Κάτω απ’ τα μπουμπουνητά μίας παράστασης

Φόβου και μελαγχολικού παραμυθιού…

Αθήνα 12/6/2023

Όλες οι αντιδρ

Μπαλαρίνα..

Έξω από τα κοφτερά δόντια του Χρόνου

Κοιμάται ένας εγωισμός θρασεμένος

Ντύνει με χρώμα τα τερτίπια του

Η μέλισσα ζυγώνει τα άνθη και περιμένει ευωχία

Ο ήλιος στέλνει το καθαρό μέλι του στην μέρα που λαβώθηκε από λιακάδα και έρωτα

Αναγνώθω όλα εκείνα που απομέσα τους ταλαίπωρα απουσιάζω…

Μετά ξέρω: το σώμα δεν μιλά το σώμα στέλνει την προσευχή του

Στο ασφαλές καταφύγιο των ταπεινών

Το σώμα ανατρέπει όλες τις στρατηγικές της σιωπής

Και φτιάχνει ένα σχήμα πόθου που δεν καταγράφεται

Μόνο το ακούει το ίδιο κι ο θεός!

Νύχτα σκλαβιά ωραία και ωραία ελευθερία…

Δασκαλεμένη εναντίωση νύχτα με νύχτα να ποδηγετώ την χάρη

Των αστεριών, να κρέμεται

Αργό φεγγάρι αναπαμένο

Πάνω στις λύπες του ουρανού, νωρίς

Που πλάγιασα απόψε με ήσυχο τον νου μου, κι ενώ

Όλα τα τετραγώνισα τα στρογγύλεψα μάζεψα το τσαλακωμένο εμβαδόν τους

Και μέσα μου τα ταξινόμησα για να μπορέσω

Να πάω παραπέρα· έσωσα τα πολύτιμα

Και βρήκα τον κορμό που επάνω του το ποίημα στερεώνεται και φτιάχνει

Κλώνους και κλώνους μέσα στην αιωνιότητα.

Αλλάζει η ζωή σαν κι η ανάσα

Πολλά που σκέφτομαι και νιώθω ξαφνικά

Να γίνομαι σαν δίκοπος να κάνω

Τον εαυτό μου να εμπιστεύεται τον εαυτό μου σαν εδώ

Που μελετώ δύσκολα λόγια

Και θέλω πάντα κι άλλη

Κι άλλη ανάλυση· να τώρα

Που το φεγγάρι ξεκλειδώνει την κρεβατοκάμαρα κι εισβάλει

Στο πιο ωραίο μου όνειρο, συνεπαρμένος

Που νιώθω να με σκλάβωσε η μουσική ώρες

πριν απ’ το χάραμα ολίγες, γέρνοντας

Κατά την ωραία νίκη

Να με κυριαρχεί η σκέψη απόψε κι η σωστή

απόφαση!

Υφέρπον μανιφέστο το μετά την παρακμή…

 

Η οκνή λιακάδα η φιλαρμονική

και πιο κρουστή αποναν χρόνο εγκάθετο…

Τίποτα τριγύρω μου εξόν από ιδέες παρωχημένες·

Ξαφνιάζουν μην έχοντας προσανατολισμό και σκοπό·

Ατμίζουν στρέφοντας την Στιγμή κατά το μηδέν·

Εκκολάπτονται χάρες που ήτανε να σωθούν μες τα χρόνια.

Και η αιωνιότητα

Σαν ένα παπούτσι αφόρετο

Γυαλίζει σαν λουστρίνι ματαιόδοξο

Και χλευάζει τα εντός μας περιεχόμενα

Ξέροντας ότι ποτέ δεν θα ευοδωθούν…

Γυμνός και άτσαλος και ο Ιούνιος-

Στηρίζει τα πάθη τα ημέτερα·

Μια τάξη ανατρέπεται μια θεωρία που δεν πείθει

Απλωμένη στην οικουμενική της διάσταση

Μετεωρίζεται και ερεθίζει τους διστακτικούς:

Τούτο το μανιφέστο το περίεργο που διαβλέπω

Φορτώνει με επανάσταση τα βλέμματα που άκαιρα το μελετούνε·

Μακάρι των λαών η σύνεση να τους παρακινήσει στο καλό·

Μακάρι οι ουτοπίες να μας φέρουν προ τετελεσμένου ονείρου!

Αθήνα 2/6/2023

Όλες οι 

Το Μυστικό…

Ντελικάτο αεράκι

χλιμιντρά επάνω στην ασυδοσία

της ατμόσφαιρας.

Έχω ακούσει τα εσώψυχά του.

Ανατέλλω μέσα από του εγωισμού μου το απόλυτο.

Ετούτο που είναι στο χάραμα ντουφεκιά

Διώχνει το ξαφνικό πουλί μες το γαλάζιο

τρομαγμένο. Και πάνω

Στα άμφια της μαργαρίτας να η Άνοιξη

Που εγγράφει προφητείες ξακουστές.

Πόσο θυμώνει ο ιερέας ήλιος

Να δει το μαύρο σύννεφο!

Και η βροχούλα

Η περαστική που ήρθε

Κάτι ξεπλένει σε ψυχή, κάτι

Διδάσκει τον ‘’ψαγμένο’’ αναγνώστη.

Νάτο που εδώ που όλο γυρίζω

Είναι ένα Μυστικό καλά κρυμμένο…

Όλες οι αντι

Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις.

 Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις. Ζω στην απομονωμένη Αλήθεια μου, στην κοιτίδα των ποιητικών μου ονείρων και από κει παράγω αυτό που λέω “αισθηματικό πολιτισμό”. Να κατέχεις λίγα είναι οδυνηρό- μα και να κατέχεις πολλά είναι αληθινά αφόρητο- αφού αυτό σε κάνει να ξεχνάς να θεραπεύεις την ψυχή σου με τα βότανα της Μουσικής, της Ζωγραφικής, της Τέχνης γενικότερα. Είναι ο κοντινότερος που πιστεύω Θεός: H Tέχνη, η έξαψη του νου, η φαντασία που δεν χωρά πουθενά, που γκρεμίζει και συνεχώς επινοεί κάτι που διαστέλλεται και δεν είναι Σύμπαν μα ξεπερνά και δεν την περιορίζει κανένα σύμπαν…

Όλες οι αντιδράσεις: