Αδάμαστη νεράιδα!..

Σε μελετώ, η Αλήθεια σου

είναι ένα πολύσπορο νόημα

Ζεις μες σε ακραιφνείς φωτοχυσίες

Ερωτικό επάνω σου το σύμπαν

Κατοικοεδρεύει στην φασαρία των πόλεων

Φουρκισμένο φιλάκι που όλα τα σάρωσε

Και όταν ξεστομίζεις την απείθειά σου

Πόσο με πείθεις περισσότερο

Ότι είσαι μία νεράιδα που δεν κατακτιέται!

Στιγμή προσωπική..

 

 

 Ακυρώνω αυτές τις αψιμαχίες όπου ο άνεμος

είναι δρυοκολάπτης του Αιφνίδιου και τρυπά

τον κορμό της μέρας

να ιδρύσει φωλιά

και βασίλειο.

Με σαφήνεια λευκός ο κόσμος

του μεσημεριού και πλαταίνει ώσπου

να γίνει μαρτύριο

αυτή η λιακάδα

η καθηλωτική.

Ανακαλύπτω έναν έναν τους προορισμούς, η μέρα είναι ταξίδι και κολυμπώ

σε μια θάλασσα ανάσα

μια απλωσιά όπου δεν χώρεσε η απαισιοδοξία, μόνο η τόλμη μου γελά

και με ορθώνει.

Απιθώνω δίπλα μου σύνεργα της γραφής, ξεκουράζομαι

κάτω από τον ίσκιο του δέντρου, μεγιστάνας

της ερημιάς, ανήκοντας

σε κείνα που περάσανε

και θα σιγούν για πάντα…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Έρωτας και των πρωτόπλαστων ο άγουρος πηλός!..

Για να ευαγγελίσουν τον ήλιο τα μάτια σου κοιτάζουν την θάλασσα

και είναι σαν περισπωμένες οξείες!

Κρατώ

την ειδή τους:

Ένα φως ανάβει μέσα σου και το ξέρω

συγκινούμαι αγγίζοντας τα μέσα σου πάθη,

αγέρωχος

νηφάλιος

υποταγμένος

στην αξία σου..

Για να σε μάθω

σπουδάζω την σιωπή

Ο έρωτας είναι ένας πλουσιοπάροχος χορηγός

πάθους!

Και να εκεί

που καταφεύγουν οι πρωτόπλαστοι για να καθαγιάσουν

τα σώματά τους,

να εκεί

φωτίζεται ο ύπνος που δεν είναι ύπνος

είναι μια Ένωση να φτάνεις ύψη

που δεν λογάριασες ποτέ!

 

Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

 

 

Στον αφρό βγαίνουν οι λύπες μου, στο άκουσμα

της βαθύλαλης νύχτας,

εθελούσια παραδίνονται οι πόθοι στου σώματος

την ηδονή και 

ταρακούνιονται τα σύμπαντα όλα, ένας

δασύς ήχος από φωνήεντα που αναθερμαίνουν την αίγλη του λεξιλογίου

γλιστρούν μες την ανεκλάλητη σιωπή και τρέπουν

την κάθε λέξη

σε φυγή

μπροστά στο νόημα της αγρύπνιας.

Φυγή στην φυγή έρχεται του ποιήματος η άμαξα και φέρνει

φεγγάρια δριμέα και αυτούσια που φωτίζουν

τον νου μου

που σκοντάφτει στα ρηχά και των ιδεών

το καμάρι στολίζουν

με την ατσιδοσύνη τους.

Όπου να κρύβεσαι θα σε βρίσκω

τεκμηριωμένη στον πόθο σου και στον έρωτα!

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρωτεύουσα…

 

Πρωτεύουσα βαρύγδουπη σαν αγελάδα·

Κατεβάζει ένα γάλα παχύ, όπως

των καταθλίψεων το κατακάθι-

Στους δρόμους οργανώνονται σαρωτικά παρτάκια,

Χορεύουν οι νέοι σαν να τους κινούν αόρατα νήματα,

Μαριονέτες πάνω απ' την σκιά,

μαριονέτες πάνω από τον θάνατο-

Τι θα πράξεις εσύ που λαβώθηκες κι όση ευαισθησία σου μένει

Είναι σαν ένα κάρβουνο που ανάβει κλέβοντας την τέχνη του Ηφαίστου;-

Παρακολουθώ την ευδία που ανοίγει μια πόρτα στο φως·

Πίσω απ' την οθόνη ξέρεις πως σε παρακολουθώ όπως

κι εσύ το ίδιο κάνεις

Παρφουμάροντας την μοναξιά που κρατάμε, να

αποδοθεί μια δικαιοσύνη

Που κάνει τα ανθρώπινα λιγάκι πιο υποφερτά..

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

 https://issuu.com/stra.../docs/__________________________...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

Ποιητική συλλογή

Άνθρωπος…

 

Αντίκρυ στα αψηλά καμπαναριά λαχανιάζω κάμνοντας βήματα και όλο βήματα μες τους αιθέρες·

Λέω την νύχτα του φεγγαριού, την ηθική υπόσταση της παπαρούνας, το δάκρυ σου το χρυσό·

Νέμομαι την φλόγα του στίχου, τον ηφαιστειακό πυρήνα τον μέσα σου, την Ποίηση την οικόσιτη και την υπαίθρια, την ταξιδεύτρα

Ομορφιά του κόσμου, την αξία σου Άνθρωπε

Να σταθείς απέναντι στους θεούς και να τους πείσεις!

Ερωτική τανάλια!

Φτιάχνω μια φυλακή με τα χέρια μου, μια φυλακή να σε κλείσω!

Γιατί έτσι είναι ο Έρωτας: επεκτατικός!

Και σε μαγκώνω γερά μες τα μπράτσα μου ανοίγοντας

Του πόθου μου τις δαγκάνες

να σε δαγκώσουν παντού-

Κι εσύ

Παραδομένη αφήνεσαι να σε κατασπαράζω

Ανήκοντας σε μένα, αποκλειστικά σε μένα

Παθιασμένη ιέρεια που βολοδέρνει μέσα μου, φλογισμένη

από την νύχτα μας και φιλιά!

17.3.2021

Κεφαλονιά Αιόλου κόρη…

 

Κεφαλονιά σαν το απολυμαντικό σαπούνι που καθάρισε το πρόσωπό του ο Οδυσσέας,

Μικρόσωμη πεταλούδα ευγενική

Ανατάσσει τα οικόσημά της στον αφρό του πελάγους

Σφυροκοπά τα τεκταινόμενα-

Όταν η λιακάδα την λούζει με στοργή

Μια έξαψη τραντάζει τα βουνά και τα ραγίζει

Να φανεί του τονισμένου ύμνου η ρίμα-

Παραλίες να φωνάσκει και να σε μαγεύει η θάλασσα

Ξημερώνει την μέρα του ο θεός, στήνει τα χορικά του τα αέρινα,

Ανήκει η ευλογία στα καλά ποσοστά της,

Ανήκει του μεσημεριού η λειτουργία στην περηφάνια του όχλου των πουλιών-

Και Αργοστόλι αίνιγμα λυμένο

Γαλαντόμο και πασαλειμμένο με σάλιο της αιωνιότητας

Μυσταγωγεί στην υγρασία του Μαρτίου κι είναι μια φωνή γρατζουνισμένη

Με την ξιπασιά που εξέλειπε-

Γη των περιπλανήσεων αφηνιασμένη γη του κεραυνού

Και του σεισμού που ελλοχεύει

Κεφαλονιά τσαλακωμένη από μαρτύριο και δόξα-

Πού χάθηκαν οι Λέλεγες και πού κοιμήθηκε ο Ποσειδώνας;

Πού η ιστορία ναυάγησε και πού

Ντεράπαραν οι μύθοι κι οι ιδέες σου;

Όπου σε αγγίζω με αγγίζεις και μας τσούζει και τους δύο ο καιρός…

13.3.2021

Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

 Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

Στον αφρό βγαίνουν οι λύπες μου, στο άκουσμα

της βαθύλαλης νύχτας

εθελούσια παραδίνονται οι πόθοι στου σώματος

την ηδονή και

ταρακούνιονται τα σύμπαντα όλα, ένας

δασύς ήχος από φωνήεντα που αναθερμαίνουν την αίγλη του λεξιλογίου

γλιστρούν μες την ανεκλάλητη σιωπή και τρέπουν

την κάθε λέξη

σε φυγή

μπροστά στο νόημα της αγρύπνιας.

Φυγή στην φυγή έρχεται του ποιήματος η άμαξα και φέρνει

φεγγάρια δριμέα και αυτούσια που φωτίζουν

τον νου μου

που σκοντάφτει στα ρηχά και των ιδεών

το καμάρι στολίζουν

με την ατσιδοσύνη τους.

Όπου να κρύβεσαι θα σε βρίσκω

τεκμηριωμένη στον πόθο σου και στον έρωτα!

Το Ποίημα!...

 

Κάτι συγκρατεί το τοπίο ανάμεσα σε ανθισμένες ματαιότητες

Στην καρδιά μου

Ένα αεράκι που παίζει με τις λεμονιές

Συρράπτει τις επώδυνες εικόνες

Του όρθρου

Ακούγονται βελάσματα

Και ένα ξίφος που θα αποδώσει την Δικαιοσύνη του

Γράφει την Ιστορία αλλιώς

Πλησιάζω

Ο ύπνος έφυγε, ξύπνησα ανάμεσα σε ακαθόριστες εικόνες

Ίσως η Ποίηση να σκηνοθέτησε εδώ, ίσως η Ποίηση

Γλύκανε πάντως ο καιρός, η Ελλάδα

Προφυλακίστηκε σε εικασίες

Όση επιστήμη υποταγής έσπειρες τόση θα λάβεις

Ξημερώνει

Μια γάτα γρατζουνά τον παράδεισο

Αποθηριώθηκαν οι κοινωνίες που ξέρεις

Τελεσίδικα όλα είναι μια Αστραπή που τρέχει κατά το έρεβος

Οι ταξιαρχίες των πουλιών σε λίγο θα κινήσουν για νίκη

Εσύ παρακολούθα βουβός

Τι σου χρειάζονται οι ομιλίες

Αμίλητος θα δεις και όσα γεγονότα καταγράψεις θα είναι το Ποίημα!

Μόνον αυτό!

 

                                          5.2.2021  

Ίχνη μου στον περίγυρο…

Ίχνη πάνω στον χρόνο των ραγισμένων λέξεων

Διαδοχικά ψηλαφώ ακραίες άγκυρες που ακινητοποιούν έωλα πλοία

Η μουσική με συντροφεύει ανοίγοντας κι άλλο τα σύνορα

Έχω πατρίδα φωτιάς

Εκμυστηρεύομαι κάτι και τα δέντρα σοκάρονται να με μεταγλωττίσουν

Ξέρω που είμαι άθεος ένθεος

Όπως και να με διαβάσεις δίκιο θα έχεις να μου αμφιβάλεις τον περίγυρο

Των σκέψεων που εκχύουν νάμα και εκτοξεύονται μες σε ουρανούς ποιητικά ανεστραμμένους…

Ανήκω σε αυτές που δεν προέβλεψες ποτέ σου συγκυρίες!

ΣΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ..

 

Μ’ αυτό το φόρεμα που τερματίζει στο στροφόμετρο
Τις αισθήσεις.
Ματάκια νάζια χείλη κόκκινα γλυκά.
Και κάτω από την φούστα σου
Το τριανταφυλλάκι σου που αναστενάζει
Για χάδια πεινασμένο και φιλιά.
Πρόβαλε η κοιλίτσα έξω απ’ τα υφάσματα
Και ανδραγάθησαν μέγιστοι πόθοι.
Κι εκείνο το σανδάλι σου το στολισμένο
Πολλά, που λένε σε μια άλλη μιλησιά, τον έρμο με σκανδάλισε!

Υλοτομία ανεπιθύμητου χρόνου..

 

Ορθωμένα τείχη του απογεύματος

Καμιά σάλπιγγα δεν θα γκρεμίσει την Ιεριχώ

Η Βίβλος σου η Βίβλος μου

Λουλούδι πολύφυλλο

Δοξασμένο.

Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε

Θυμήσου τις ωραίες οξείες

Που σκέπαζαν τις λέξεις μας

Τώρα γυμνά είναι τα επιφωνήματά μας

Γυμνοί είμαστε κι εμείς

Μια γύμνια μας ξεκαλουπώνει…

Θυμήσου τα χρόνια που πράτταμε, που αγαπούσαμε θυμήσου-

Ζούσαμε μέσα στην τόλμη, θαυμάζαμε το άρωμα του ρόδου

Κλαίγαμε και γελούσαμε

Ήμασταν βασιλιάδες των αισθημάτων…

Τώρα γέρνουμε σαν δέντρα που θα υλοτομηθούν.

Γέρνουμε και νιώθουμε κοντά να χτυπούν τα τσεκούρια…