Ξέξασπρο..

Άσπρο ξέξασπρο, λογοπαίγνιο,
γλωσσοδέτης
Και το κάτι που απομένει ίζημα
απ’ τις λέξεις
Βαρυσήμαντο,

διατρανώνει στην αγρύπνια μου μια προσευχή.
Ήδη ό,τι αρνούμαι είναι μια προσφορά
Στο φως.
Και σαν ξημερώσει,

κάτι σπουργίτια που καταναλώνουν τον ουρανό με βουλιμία.

Ανήκουμε στο σώμα μας μάλλον,

Όλα που περιέχουμε είναι μουσική,

Κάτι φορές ακούω μια φλογέρα
Μέσα μου,
Που καλεί σε εγρήγορση.

Χαλαρώνουν τα άγχη μου

Χάνω τον εαυτό μου και τον ξαναβρίσκω

όλος αδειάζω και ξαναγεμίζω αισιοδοξία
στεγνή.

Επιχειρώ να μεταφράσω το τριαντάφυλλο- το τριαντάφυλλο δεν μ’ αφήνει,
Μπουκώνει το στόμα μου με θλίψη και νιώθω μισός

Ξέξασπρο κουδουνάκι χαριεντίζεται να ανασυνθέσει την μέρα, να φτιάξει στον ήλιο
Πλεξούδες, όμορφα σχήματα από μηδενικό σκοτάδι και γαλήνια
σιωπή!

22.7.2020

Όπως απολογιστικό…

Ένταση φαινομένων κι όλα μας μπερδεύουν τα κατεστημένα
Συνειδητά· ο χώρος που μας αναλογεί, αμφισβητήσιμος
Πίπτει στο βάραθρο της Ιστορίας
εξανεμίζεται
Ορμητικά.
Αλλάζουν τα σύνορα, μαστιγώνονται
οι πατρίδες· το νερό δεν ξεδιψάει κανέναν, είναι
μια λάβα που καλείσαι να οργώσεις
καίγοντας τις ντελικάτες πατούσες σου.
Τερματίζουν τα κοντέρ των μελαγχολιών
Ευλαβικά μετακινούμε τους εγωισμούς μας μες το σύμπαν
Οι νύχτες μας κανακεύουν και ζητούν ρέστα δροσιάς
Από το φεγγαράκι το αδαές το χιλιοαθώο!

Επιμύθιο της προσωπικής φιλαυτίας!

Το καλοκαίρι είναι ο τρόπος μου είναι

η ηλιόλουστη καταφυγή μου·

Τον άλλον καιρό μαζεύω εικόνες

Και ξεθυμασμένα φιλιά- ταριχεύομαι

Για να ζήσω σε άλλη ζωή

Ζώντας με τραγικές μετεμψυχώσεις.

Στον ύπνο μου συγκρατώ μια βίβλο ονείρων,

Ακούω την βροχή, θέλω το έλεος

Των θεών- στον ύπνο μου

Είμαι μια ακούραστη μέλισσα που εργάζεται

για την συντέλεια του κόσμου.

Πείνασα για μια πράξη γενναία,

Όσα άστρα θησαύρισα, γίναν ένα ιερό κομπολόι

που χτυπά τις χάντρες του μες τον μηδενικό χρόνο·

από πού θα φύγεις ψυχή και σε ποιά σώματα θα κατασταλάξεις;

Ακατοίκητος δείχνω το γαλάζιο αχνάρι μου,

Όπως η θάλασσα τα λουλακί φουστάνια της!

Το Πνεύμα το βαθύ αυλάκι της ανθρώπινης πορείας

Σκοτεινιάζει και φωτίζεται, χορεύει

Και ακινητεί μέσα στις εποχές, κάτι

Φορές με πισωγυρίσματα προς την βαρβαρότητα, τον κακό

Εαυτό μας.

Α Τέχνη- πόσο

Ξορκίζεις την αιματοχυσία!

Και πάντα υπάρχει μια μουσική

Που χουχουλιάζει όπως μεταμορφωμένο σκουλήκι

Μες το κουκούλι των τολμημάτων!

Α Τέχνη!

Ιερός δρόμος ο τρόπος ο βηματισμός σου!

19.7.2020

Μεταβολισμός..

Μες τον αέρα γεννήθηκαν λόγια
που τα ήπια
και ξεδίψασα κυκλοφορώντας
στο καμπουριασμένο προάστιο
που του φύγαν τα παιδιά
και έζησαν τον τρελό τους χορό τα χελιδόνια.
Με πήγαν μακριά οι σκέψεις
Αυτό το εργαζόμενο μυαλό όταν γεράσει
θα είναι μια αυτοκρατορία
παρακμασμένη-
Όλα τα ποιήματα που έγραψα είναι σκόρπια φωνήεντα
Θεών, που άφησαν την ψυχή να προβάλλει·
Το προάστιο βάφεται με λεκέδες ρεμούλας και
Βρομά απ’ τους αρχόντους του·
Μια μπόχα σιχαμερή, κλέφτης να είναι ο ένας και κλέφτης
Ο άλλος, παρέλαση των κλεφτών.
Ξέρω πια το δυστύχημα να γκρεμίζουν την πατρίδα μου- αλήθεια, το ξέρω!
Μες τον αέρα γεννήθηκαν λόγια που τα ήπια και ξεχάστηκα πως δηλητήριο είναι η σκέψη όταν
αναλογίζομαι πόσο πικρό σύμφωνο αφομοίωσα για να μεταβολίσω αξίες και να μείνω
με την πατρίδα μέσα μου ορθή!

Λαμία 17.7.2020

Υπάρχει μια ευγένεια ουρανού

Μπερδεύτηκαν οι εξουσίες και δηλητηρίασαν

Τον βίο. Φεγγάρι στην διαπασών,

Κι ακροποδητί βαδίζει το άστρο παράμερα.

Στα υπαίθρια πάθη η γυμνή σάρκα δίνεται και σιγανά

Γίνεται ηχείο ηδονής. Άοσμο βράδυ, στρεβλώνει

Τα φυτά, η μοίρα κανονιοβολεί τους αιώνες.

Υπάρχει μια ευγένεια ουρανού και ένα

Ακούραστο σκοτάδι που σέβεται

Την ζωή την μεγάλη μας ψεύτρα!

Για όλα κόπτομαι.

Αντικατοπτρισμούς σκαρώνει το φως και απογεύματος
φλυαρία και μέθεξη
στο μυστήριο των χρωμάτων.
Απέριττο σώμα του ουρανού, μπάζει ύδατα θαλάσσης
και πλαταίνει την διαφάνεια.
Μια σειρήνα αθωότητας καλεί τα πλάσματα σε εγρήγορση.
Φορώ τα ελαφρά υποδήματα της ετοιμότητας.
Για όλα κόπτομαι.
Παρόχθιες ελιές ανταμώνουν στον ψίθυρό τους τα νεκρά κοχύλια.
Άφωνος κι απ’ την σύσμιξη των λόγων
παθιάζομαι να ανοίγω τρύπες στο χωράφι της αίσθησης:
Τυφλοπόντικας βακχεύων!
Η νύχτα είναι ο δράκος που εξέβαλε φωτιά να ζωντανέψουν
τα σύμπαντα
και κρύφτηκε στα δώματα του ατελείωτου παραμυθιού!

10.7.2020

Νόστιμον ήμαρ…

Της σιέλου αραδίζει ο σαλίγκαρος πάνω στα φύλλα της φτέρης

Κάψα και σήμερον, τσούζουνε οι επιδερμίδες

Η Κέρκυρα τον βασιλιά Αλκίνοο τον άφησε

Να αναγνώθει Οδύσσεια και να

Χαίρεται πάνω στου ηλιοβασιλέματος τον ουρανό-

Εμείς δουλέψαμε και ως την κούραση

φτάσαμε αφήνοντας

Στον ύπνο μας του ονείρου τα τιμαλφή·

Φτιάξαμε τα καινούρια τους εμπορικά παλάτια·

Εργάτες μόχθου και προσήλωσης·

Ξημέρωσε η μέρα της επιστροφής

και φύγαμε

Για την Αττική και του οίκου μας το θησαύρισμα·

Τρίτη η μέρα,

ετελεύτησεν  ο Ιούνιος·

Ένα πλάνο φωτιάς θα μας αναγκάσει και πάλι να τραφούμε

με ποιήματα-

Ένας θεός αλλιώτικος

και διαρκής..

                                                        30.06.2020

Την καλή εντύπωση συναντώ

Την καλή εντύπωση συναντώ πάνω στα περιθώρια των ουρανών

Και βρέχει διακριτικά, σαν να ξεπλένει
Την μελαγχολία μου

Αποστομώνουν φώτα της αυγής την νύχτα
Κρύβεται για να τον ανακαλύψεις ο παράδεισος
Ξημερώνει ήρεμα γλυκά

Του Ιούνιου στολίσματα!

Πάντα μεταλλικό το καταπέτασμα

Πάντα μεταλλικό το καταπέτασμα· κι αφήνει

να το αγγίξεις και να χαθείς·

Ευρώπη, γερασμένο κόκαλο, τρίζουν

οι σπόνδυλοί σου από ακαμψία,

Κωφεύεις και σαπίζουν οι ιδέες σου

Νωχελικές.

Ευρώπη αδιαίρετη ουτοπία

Ενοποιημένο βασίλειο των εγωισμών

Καπιταλιστικέ μεσαίωνα. Ευρώπη

Των κοσμοθεωριών που μεταλλάχτηκαν

Και έγιναν ένα σκοτεινό φίδι που τυλίγεται

Γύρω απ’ το πτώμα του αιώνα

Συσφίγγοντας όπως ο θάνατος τον θάνατό του.

Ευρώπη σάπιο δόντι και απόστημα

Στο κρανίο των συλλογισμών μου.

Πάντα μεταλλικό το καταπέτασμα και όπως

Το τραβάς σαν μια κουρτίνα που θα αφήσει να φανεί

ο όλεθρος που δεν προφταίνεις

Θρέψου  με μέλι των καλών ειδήσεων και

συσπειρώσου

Γύρω από τους ροδαμούς που ανθίσανε –και σε καλούν

Αίμα να δώσεις!

Κυκλοφορούν ειδήσεις

Κυκλοφορούν ειδήσεις κι υπερίπτανται

Έωλα λόγια. Έπεα θα τα ήθελες βρε Όμηρε! Κι αφού

Δάσκαλο έχει η  μοναξιά τον Χρόνο

Άφησε τις Στιγμές να σου γελούνε: είναι

το Παρόν της συντυχίας κατάληξη. Σώσε

Το χρώμα κι απ’ την Ύλη κράτα

αποστάσεις.

Έννομος είσαι μιας σκηνοθεσίας ποιητικού ακροβατισμού…

Τω τρόπω τω άλλω…

Συναντάς τις κορφές εκεί
που γίνονται οι Ιδέες σκόνη, και βαραίνουν
και σήπονται τα πολιτεύματα.
Να η Επιστροφή σε κείνο που νομίσαμε θα μας σώσει, στο φλύαρο
ρυάκι των χρόνων, στον καθαρμένο στοχασμό.
Κι όμως,
Κηδεύονται μέσα σου οι αυταπάτες,
Έγκλειστος στου εαυτού σου το νεφέλωμα
Ομιλείς μια γλώσσα παρομοιώσεων χαρακτηρισμένων
Και ποιητικό σιρόπι ποτίζεις
Και λάβδανο τα λόγια τα μελένια.
Αγκιτάτορα των δραμάτων, οι κοινωνίες
λαμπρά θα στολίζονται, και μέσα τους
θα κατατροπώνονται οι άνθρωποι·
επιστρέφω
και φεύγω από φυλακή σε φυλακή,
ένας πλάνητας είμαι
που παίζει ζάρια με την μοίρα του,
φωτίζει και σκοτεινιάζει,
καμιά θρησκεία για σπουδή,
το αίμα κουρνελίζει στα σκαλοπάτια του φεγγαριού,
τάξεις αντιπαλεύονται τις τάξεις, -πού φτάνει
η αιώνια διαμάχη και εσύ θα ταχτείς
στο πλευρό εκείνων που μεθαύριο θα γίνουν
φτου κι απ’ την αρχή, οι νέοι δυνάστες σου; Να εδώ
που πιστεύεις θαύματα και πάλι
ο άνθρωπος θα σε προδώσει!

Σχεδόν όπως μια ρίμα ξεθυμασμένη…

Αυτά που σκορπίζουν σε παράξενο θρίαμβο μες τον αέρα
Έντομα και παράξενα σμήνη πουλιών,
Άνθη και γλαφυρές παπαρούνες
Επεα πτερόεντα πάνω στο στέρνο της Άνοιξης.

Κανονιοβολεί ο καιρός με πανταχού παρουσίες
Παράξενες, θεών που πια δεν υπάρχουν- Αλήθεια
Πώς γίνεται η πραγματικότητα μνήμη κι ακόμα
Πώς απαλείφονται οι παρουσίες και παρουσίες δεν είναι πια;

Βρήκα και έχασα και εκείνα που έχασα πάλι τα βρήκα,
Αναζητήσεις στην ζωή μου μια ζωή
Δημιουργώ ανάγκες και αισθητικά λατρεύω καθετί που έχω
Γεμίζοντας το φως μου με χιλιάδες φώτα Αστραπής!

Το νερό…

Το νερό, κοσμικό φωνήεν διεσταλμένο,
Διαπασών, ευκίνητο έλασμα της γης,
Πίπτει σαν καταρράκτης που βαραίνει η φωνή του
Και συναντά κάποιον αρχέγονο θεό.
Από αθώρητο ύψος, ύδωρ εγγεγραμμένο
Στο στέρνο της γης,
Τριπλάρει τα μεγάλα δάση και ως ποταμός ελίσσεται
μέσα στην βλάστηση του Ωραίου
Ζώντας από την φωνασκία του, μηρυκάζοντας
την ησυχία του τοπίου, θηρευτής
Της στεγνότητας.
Μοιραίο πάλι μέσα στην ερήμωση της γεωγραφίας, ανοίγει
Τα πηγαδίσια κιτάπια του και αναβλύζει
Ακριβές και ολοζώντανο,
μηδενικό και πολλαπλασιασμένο
Μέσα στην συντυχία των δασών, καλημερίζοντας
Την ευχάριστη όψη του πλανήτη!

7.05.20202

Πόσο κοντά στην απώλεια είσαι!

Όλος φλόγα ο έρωτας και αράγιστος ο καθρέφτης του σύμπαντος-βρες φωνή
Και ώτα να μπορούν να πιούνε τόση μουσική! Μια φωτιά
Σε αναρπάζει και εξαϋλώνεσαι
Μηδενίζεις τα πάντα σου ερωτευμένε μου,-να δες
Πόσο κοντά στην απώλεια είσαι!