Το ποίημα γέννησε συνέπεια από αρχαϊκή γαλήνη και πνοή που είπα..

Ήθελε η ψυχή μου θάλασσα και ησυχία αυτούσια·

αδέκαστα λόγια σταθήκαν κι υπερκαλύψαν τα λόγια μου·

Ένα τζάμι άνοιξε και φάνηκαν, πίσω απ' τις κουρτίνες,

οι αρετές που ζήλεψα·

Γαλάζιος ουρανός,

Ελλάδα, όπου κι αν είδα.

Στην ανάσα μου, ο κόσμος σταματημένος, στον στίχο που δεν γράφτηκε·

Ξακουστά νέφη κατευθείαν από του Δία τα γένια-

Σταμάτησαν πάνω από το ήσυχο κολπάκι και, στο σπίτι νεύσανε, χαρές που αναζητώ-

Το ποίημα γέννησε συνέπεια από αρχαϊκή γαλήνη και πνοή που είπα..

Πάντως φθινόπωρο.

Πάντως φθινόπωρο.
Πάντως μπελαλίδικη μέρα με αποχρώσες ενδείξεις του καλοκαιριού.
Κρύφιο συμπέρασμα και όταν θα θρησκεύεις πιο γαλάζια απ' τον ουρανό
Θα ξεχυθούν λευκά μαντήλια
Σαν σύννεφα που το μπαρούτι τους δεν το είδες ακόμα.

Ντροπαλός ορίζοντας
Ένδοξος.
Άγουρες σκέψεις ναυαγούν μες τον ήλιο που δεν τις υπερασπίζεται.
Κι ωστόσο, αισιοδοξία.
Ευτυχώς!
Μεσημέριασε και, από το μακό μπλουζάκι μου, σαν τρομαγμένο, πέταξε ένα πουλί.
Για την ελευθερία του πόθου.

Ευτυχώς αλεηλάτητα έμειναν τα χωρία των πόθων μας.

Ο Οκτώβρης δένει τα παπούτσια του να κυνηγήσει τον χρόνο.

Έφυγε ο Σεπτέμβρης με μια νοτισμένη προσευχή.

Ευτυχώς αλεηλάτητα έμειναν τα χωρία των πόθων μας.

Το φεγγάρι που ήρθε θύμωσε με της νυχτερίδας τα καμώματα.

Το αλεξίπτωτο του ανέμου άνοιξε μπρος στην πόρτα του φθινόπωρου.

Καπνός θυσίας ανεβαίνει στον καμαρωτό ουρανό.

Η λιακάδα κομπάζει.

Ένας ίσκιος ανταμώνει τον άλλον και η φρυκτωρία μήνυσε μια νίκη μακρινή που είναι της ψυχής μας κατόρθωμα.

Σιτίζομαι τελείες που υποκύπτουν στο νόημα και η παράγραφος με δένει χεροπόδαρα μέσα στων Αναγνώσεων το αμπάρι.

Φωτεινό πλοίο, ταξίδεψέ με κατά τον ρου του Έρωτα, ταξίδεψέ με κατά την Αστραπή!

Απόηχος των γεγονότων και της πρωτεύουσας.

Να μου εξηγήσεις τον θάνατο, όπως

Διαβάζεται στις ζοφερές νεκρολογίες.

Να μου εξηγήσεις την ζωή, όπως

Την υμνούν οι ποιητές που γραμμένη στο αίμα τους είναι…

Απόηχος των γεγονότων και της πρωτεύουσας.

Μέρα γλυκιά μέρα απατηλή όπως φθινοπωριάζει.

Ένας ήλιος μπλέκεται ανάμεσα στις προσδοκίες μας και ψηλώνει

νεύοντας στα δέντρα να τον χειροκροτούνε.

Αύρα πρωινή μπαλώνει όλες τις τρύπες του ντουνιά.

Μετέωρο πουλί- ευτυχεί να επικρεμάται στο ιστίο του ουρανού.

Διάρκεια της ημετέρας σωτηρίας-

απ' αιώνων.

Χλευάζουμε τα ποταπά σύμφωνα της απανθρωπιάς.

Ευτυχώς δεν χάσαμε ακόμη την καρδιά μας!

Καλημέρα!

Διαγωνίζονται οι αιχμές των φύλλων να φτάσουν στο πράο ξημέρωμα.

Μια καρδιά πάλλεται ν' ανταμώσει το φως.

Η νύχτα υποχωρεί με βιαστικά βήματα κι οι αίγες

Σκαρφαλώνουν πα' στων ονείρων τα βράχια.

Κλυδωνιζόμενο Σάββατο, κλυδωνιζόμενη ζωή.

Σε βρίσκω και σε χάνω πίσω απ' την ανεκμετάλλευτη ώχρα που ντύνει τους τοίχους της πόλης.

Όλα ξυπνούν.

Καλημέρα!

Ωραία γαλήνη επιτύχαμε!

Ωραία γαλήνη επιτύχαμε!

Σαν να μας ήθελε η Τύχη και ψηλά πετάξανε οι μελαγχολίες.

Τις ακούς που βογκάνε στον συννεφιασμένο ουρανό.

Εμείς δουλέψαμε πάνω απ' το Χάος.

Μια ρίμα, ένας στίχος που κοάζει ελεύθερα, όπως βατράχι στην ακροποταμιά.

Κι ο ποιητής κάπου εκεί θα περπάτησε.

Λίγο θηρίο μέσα του, λίγο συμβιβασμένος άνθρωπος- σαν όλοι μας υποθέτω.

Τον διαβάζουμε ακόμη με σπουδή.

Τους αληθινούς τους διαβάζουμε πάντα με σπουδή.

Γιατί δεν τελειώνει η Αλήθεια-

Αλλάζει εκφράσεις και πάντα κοντά μας θα έρχεται

ακλόνητη κι απέραντα δυνητική..

Να ακούς Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία.

Ανθούν και ομιλούνε

Τρυφερά φυτά που εγκλωβίζουν την σταγόνα που ξεστράτισε απ' την βροχή

Και στην καρδιά τους εσκλαβώθη'..

Το τύμπανο του ήλιου βαρά σε εγρήγορση. Να ακούς

Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία. Ο υποψιασμός σου

Να είναι των πουλιών τα φτερά

Που κινούν το σύμπαν με τα πρωραία τα ράμφη τους..

Υπήρξα μοναχικός- ιδού το θέμα.

Σύναξα γιρλάντες για τους άλλους ανούσιες, και τις ταξινόμησα μες των οράσεών μου τα τετράδια.

Τέρπομαι απ' την μουσική που σφετερίζεται τον θώκο της αιωνιότητας.

Πόσο μακάριο να μην έχεις λόγια και τα λόγια να σε υπακούνε!

Καρφιτσώνω στον ήλιο μια ευχή και μου την πραγματοποιεί το φθινοπωρινό αεράκι.

Για Ποίηση και για χορούς των πνευμάτων..

Εύρηκα!

Ανοίγει μια καινούρια σελίδα και οιστρηλατούν τα άνθη στα πλάτη της σαν ευδαιμονισμένη προσευχή.

Όλα κανοναρχούν επί τω έργω και ο Ησίοδος κάπου θα καμαρώνει για

την απόλυτη αξία του.

Εύρηκα!

Είναι ένας φθινοπωρινός ήλιος που τον φορώ κάτω απ' το μακό μπλουζάκι μου-

Θεσπέσιος!

Χωρώ εντός του όπως και με μεταβάλει σε έναν μινώταυρο που κλέβει τις καρδιές των κοριτσιών.

Α κρύφιο κάτι που το είχα και το έχω και με κάνει πιο χαρούμενο όπως οι μέρες μου κυλούν κι εγώ ανασαίνω

Μεθυστικό συμπέρασμα που δίνει μόνο η ζωή όταν το οικουμενικό βυζαίνεις

Πάναγνο γάλα!..

Κρύφιο.

Τι να κρύψεις και τι
μη,
αφομοιώνονται τα πάθη 
απ' την τυφλότητα των εραστών, ακολουθείται
ως τα σκοτεινά ο φόβος
και το χέρι
ψαύει στα φθαρμένα ντουβάρια
σημάδια της αστραπής,
ενώ
πιο λεία είναι η σιωπή παρά το φεγγαρόφωτο
κι εσύ
ακροπατείς στον κήπο μέσα της οράσεως,
πεταλούδα
που δεν ξέρει πού πάει-
σχεδόν γρατζουνάς τον ουρανό κι η μέρα
σε αρπάζει
σαν ένα τύχης δρώμενο που αλλοίωσε
νωθρά τα γεγονότα
αφού
η ζωή σου σκονίστηκε
από θλίψη που σου είχα και είχες, -όταν
απάγγειλες τον βίο σου σωστά..

Απογευματινό…

Στην απογευματινή λιακάδα, η Ελένη
είναι θλιμμένη και καπνίζει
πίσω από τις τριανταφυλλιές, 
πολυόμματες όλες.
Ο αέρας σκουντά τα μαλλιά της· αρχής
γενομένης από Δευτέρα,
είναι υποφερτή,
γιατί σε αγαπώ,
η ζωή..
Διαβάζω, γράφω.
Παίζει η μουσική: τσακίσματα
του ρυθμού που πολιορκεί μια ψυχή που ποτέ
δεν σ' αρνιέται..

Ενθουσιάστηκα!

Ενθουσιάστηκα! Γέλασε το σώμα μου και βρέθηκα να λούζομαι μία χαρά από εκείνες που με αίσθημα τις δρέπεις.

Μεσημέρι. Κάψωνε ο τόπος. Στην παραλία οι λουόμενοι βουτούσαν και ξανάβγαιναν, πασαλειμμένοι με τα χίλια αντηλιακά τους. Βρε μανία με το χρώμα!

Ηλιοθεραπείες για κολασμένους και κολασμένες και δώστου να ξαπλώνουνε ανάσκελα και μπρούμυτα μήπως και αποκτήσουν την επιδερμίδα νέγρου\ας που απέκτησε ιθαγένεια ελληνική.

Ένα παιδάκι έφτιαχνε πύργους στην άμμο. Με το φτυαράκι και το κουβαδάκι του. Το βοηθούσε ο παππούς. Ο ζήλος του με ξάφνιασε. Να ο Ικτίνος, να ο Καλλικράτης..

Λες να ελπίζουμε σε μέρες πιο καλύτερες όταν περάσουν όλα αυτά που ζούμε και τα γέννησε η ξενόδουλη πολιτική που ακολουθούμε;

Να η πρωτόλεια αρχιτεκτονική μας. Σημαδεύοντας απευθείας στο κάλλος και στην αρμονία που ξεχάσαμε.

Μπράβο μικρέ πρίγκιπα.

Μπράβο δυνητικέ νέε πολίτη της χώρας..

Εύπλαστη γαλήνη εύπλαστη αρετή-

Εύπλαστη γαλήνη εύπλαστη αρετή-
Ένας βράχος ποτίζει με το φαρμάκι του την θάλασσα
Ένα πουλί ζητά ορίζοντα ν' απλώσει τα ανοιγμένα φτερά του·
Το εύγευστο ρήμα ακουμπά τον ουρανίσκο όπως ενός βερίκοκου το μέλι,
Το κορίτσι που ζει η Ελλάδα στα μάτια του, εκθέτει όμορφα τον ουρανό,
Η αξία πιο αξία και γίνεται
Όταν την καταθέτουν πρίγκιπες και οι νεράιδες που δεν μας εγκαταλείπουν-
Ενός ποιήματος όλα τα μέγιστα
Κι ες αύριον τα πιο καλά και
Τα πιο σπουδαία..

Κάτω από την σκέπη της έμπνευσης

Κάτω από την σκέπη της έμπνευσης
Ραγίζονται οι μνήμες- δεν υπάρχω πια
Μπαλωθιές ιδεών εγκολπώνονται ευτυχία ανείπωτη
Στην χλόη αφέθηκε η κοσμοθεωρία
Ήπιαμε την αιθρία μέχρι κόκαλο
Χυμοί πεισμάτων στόλισαν το αίμα μας
Δεν υπήρξαμε;
Στον καθρέφτη έσβησαν οι σκιές – κι απ' τα μάτια σου
Ένας αέρας σε πήρε, αποδεκάτισε
Τα φουσάτα της θλίψης η μέρα
Ό,τι βρήκα το βρήκα απ' τον καλόγνωμο ήλιο..

aaaaaaaaaaa