Η σελίδα…

Η σελίδα, λέει, με ξεπερνά η σελίδα·
Και ο χρόνος ντύνεται αστραπή και ο χρόνος ντύνεται νόημα
Ή έννοια που δεν χλομιάζει ποτέ
Μες τον έρωτα των πόλεων.
Ωστόσο, η Αλήθεια είναι στην μοναξιά, στο ευδόκιμο χάος
Μιας ψυχής που κλείνεται στην μοναστηριακή γαλήνη της, μιας όρασης
Που βλέπει πέρα απ' τα καθιερωμένα.
Η σελίδα, λέει, με ξεπερνά η σελίδα:
Όπως και την ζωή μας ξεπερνούν οι εκμυστηρεύσεις όταν
Να τολμήσουμε θέλουμε και κάτι φοβερό μας φρενάρει..

Ηθοποιός…

Νιώθεις και είναι ο κόσμος καλύτερος.
Σταματούν όλα να γυρίζουν και σταματά
Η λησμονιά του ποτού.
Στο πάτωμα
Τα γαρίφαλα μαδήθηκαν και σου φωνάζουν απ' το χάος.
Αυτό που είναι ηθοποιία είναι εντολή να μείνεις με τας φρένας σώας και να δεις
Πόσο ο κόσμος αλλάζει.
Τραγωδός σε έργα που θα σε στοιχειώσουν..

Η Ποίηση επί των υδάτων…

Επιπλέουν λιγνά άνθη όπως
λόγια που δεν ειπώθηκαν – κι αμέσως
ο ήλιος δρέπει το άρωμα· βεντάλια
των φύλλων,
χρωματική
πανδαισία,
ιλαρή,
όταν
το μεσημέρι έφτασε κι εσύ
μουντζούρωνες την σιωπή με δεητικά
φωνήεντα,
τω τρόπω
που η ζωή σου το θέλει
ανατινάζεται – και μένει
η Ποίηση γυμνή
κι απέριττη,
όπως λεπίδα
που κόβει σωστά
την μοναξιά σου..

 

Λύπη απροσδιόριστη…

Λαχανιασμένος μέσα στους αιθέρες-
Πού είναι ο ουρανός βρώσιμος και πού
Ακουμπά στις πλάτες των ονείρων;
Λαβώθηκαν οι αρετές μου.
Στην εστία της φωτιάς η σκέψη και στον κήπο που μπόλιασε
Τα άνθη του με μουσικές αγγέλων, κερδήθηκε τόσος παράδεισος.
Ηθικές που προϋπήρξαν της ζωής και που συντελέσαν ιερό τον μακάριο θάνατο-
Αφήσαν ίχνος επάνω μου και μια λύπη
απροσδιόριστη, από εκείνες
Που βάφουν την ψυχή πολύχρωμα ωραία..

Ποίηση προ των πυλών…

Λες κι επαγγέλλομαι ονειροπολήσεις, πληρώνω
Εισφορές αγρύπνιας. Είναι ο τρόπος τελικά
Να σε διχάζουν οι μεθοδεύσεις. Κρατώ
Τόσο φωνήεν μες τα ψέματα που μου προσδίδει η σιωπή
Που γίνονται αλήθειες και οι τιποτένιες
Παρομοιώσεις μου. Αν ζω
Στον καιρό που με οξειδώνει, με θάρρος
Αστόχαστου πάω. Και μένει ίζημα
Των ημερών η ποίηση..

Πίσω απ' τις τζαμαρίες των μοντέρνων κτηρίων…

Εκεί που είναι οι κοίτες, είναι η ροή των νερών, είναι

η πλημμυρίδα του υδάτινου γίγαντα, αλλά έλα μου τώρα

να συσκεφτούμε πάνω από μία φωτιά

που χορεύει κάτω απ' την επίφαση του ήλιου.

Πίσω από τις τζαμαρίες των μοντέρνων κτηρίων

χορεύουν οι ιέρειες του Διονύσου, οι όστριες

της ύλης που ξεπερνάει την ύλη.

Το κορμί τους

δένεται σαν φίδι που ερωτεύεται

το άλλο φίδι,

πλεκτά

αγγίζοντας την Χάριν ω την Χάριν

αταλάντευτα όπως μια θέληση γίγαντα.

Πίσω απ' τις τζαμαρίες των μοντέρνων κτηρίων, η φιγούρα

ενός κορμιού που αψηφά την βαρύτητα, αφήνει

άφωνους τους που αγαπούν να βλέπουν την καλλίστη

να διεκδικεί

το μήλο κάθε ταλαντούχας έριδας..

Θάλασσες…

Θάλασσες αναγνωστικές, πληθυντικές, όπως μια φλέβα και μια αορτή

που στέλνουν αιμάτινο μήνυμα.

Γιορτινές, κυριακάτικες

ή καθημερινές, με επονομαζόμενη λάμψη.

Ήλιος τις διατρέχει, ήλιος τις χρησμοδοτεί,

απλώνοντας στα πέρατα την μυστηριακή τους διαφάνεια.

Τις διαπλέει χαρά ιερή, όπως μια σκούνα με πανιά που ν' αρμενίζει σίγουρα ξέρει.

Στο λαγαρό τους βάθος η έμπνευση χειροκρότει τον δύσκολο μύθο.

Και, στην ατσάλινή τους επιφάνεια, το γρέζι των κυμάτων κατσαρώνει τον καθρέφτη της γυαλάδας.

Ελληνικές, πολυσύλλαβες θάλασσες, γυμνές και τυχερές, ως το απέραντο πλάτος..

Ιδέα του άνθους…

Ανάμεσα στο όχι και το ναι
Είναι η ιδέα του άνθους, επιτελεσμένη
Σαν ένα άρωμα ενεστωτικό, που περνά
Στα ρουθούνια,
Κλείνοντας τον κύκλο των συναντήσεων.

Πέταλα που ψηφίζουν την άνοιξη, βραχνά
Πέταλα που συναντήσαν την μέλισσα
Πριν γίνουν
Ονομαστική γιορτή της Ομορφιάς που γελά
Κρυφίως κάτω από τα υφάσματα της μελαγχολίας..

Εωθινό…

Κάπου ανθίζει μια αρετή κήπων
Κάπου ευδοκίμησε σθεναρά ο Ιούνιος
Φεγγάρια μίλησαν το βράδυ και την μέρα χαθήκαν
Ένας ήλιος έλαμψε αήττητος αυτοκρατορικός
Κουβεντιάσαμε είπαμε τόσα μας σώθηκε η φωνή
Κράτησα το χέρι σου μες το δικό μου μας νανούρισε ο άνεμος
Η μέρα ήρθε πιο γλυκιά να μας χωρίσει και να μείνουμε με αναμνήσεις
Που κυλούν στον χρόνο όπως τα δάκρυα στα μάγουλα..

Καλαμάτα..

Χορεύουν τα άστρα πάνω στο ζαλισμένο κεφάλι μου,

Οι μπαλαρίνες χορεύουν των νεφών πολυσήμαντες

μες τον πράο αέρα,

Με μάγεψε η άγουρη Παρασκευή,

Ήρθε ακανόνιστα μες το μυαλό μου και μου τέλειωσε η βδομάδα,

Όση ποίηση τόσο όνειρο, όσος δρόμος τόσο ταξίδι,

Μου υποσχέθηκε και μου έταξε η Καλαμάτα,

Θα 'ρθω κοντά στα κεφάτα χωριά της,

Για την Ελλάδα μέσα μου ξυπνά ένας καημός και όπου με βγάλει..

 

Η Καλαμάτα μες τον ήλιο.

Διασπασμένη σαν ενοχή.

Την απαθανατίζω μέσα σε φωτογραφίες.

Ανέχεται την αδιακρισία μου.

Γιορτάζει μαζί μου την χαρά να την αγαπώ και να νιώθω οικεία τα πάντα γύρω μου.

Σε κάθε κύτταρό μου η Ελλάδα οχυρώνεται και κρατά την υψιπέτεια των στοχασμών που μπορεί.

                                                                                                   3 Ιουνίου 2016 

Μήδεια όμως…

Τί θα γεννήσει η μοίρα σου και ποιός

θα σου παρασταθεί εδώ πέρα

που τελειώνουν οι τύψεις σου και

η λύπη καλά κυριεύει

το σκοτεινό συκώτι σου, πολλά πικραμένο

κι όμως δυνητικό και που γεννά:

                                                 Μουσικές

που εντρυφούν μες τον μυστικισμό των ονείρων-

α μάννα φόνισσα, χαροκαμένη,

με τα φρένα χαλασμένα- να

που οι λίθοι γύρω σου γίναν

φαντάσματα

και

ορθώνονται μπροστά σου

δικαστές

και τιμωροί της ψυχής σου

δεινοί..

Περίπου προστίθεσαι

σε ένα φόντο παραμυθιού κι όταν
μεσημεριάζει,
φωνούλες πολυσήμαντες ασημίζουν 
πάνω από τα γλαφυρά δέντρα κι έως
να απαλλοτριωθεί η Άνοιξη και να μοσχοβολήσουν
οι ίασμοι
και τα πλανητάρια των τηλεσκοπίων να ανακαλύψουν
νέα αστέρια
που γεύονται την φιλαυτία σου και πάντα
αμφιβάλουν
για μας που είμαστε οι δορυφόροι του Έρωτα..

εδώ που είμαι είναι η καταγραφή μιας προσευχής

Απουσιάζω από τις γιορτές και μαίνονται οι άνεμοι του νου μου

Κρατώ μια στάση αναμονής και η πολιορκία μου δεν λύνεται

Σε έχω στο χέρι μου Τροία

Ψαύω το λουλουδάκι της εσπέρας
Ο ήλιος το χαϊδεύει σαν ευχή
Κατεβαίνω τα σκαλιά του Αυγούστου- με συναντά ο Σεπτέμβριος
Φιλόσοφος θυμού μιας απολύτου κρίσης

Της αγιότητας το βάρος κι αν σηκώνοντας
Στης Μικρασίας τα μέρη πάω
Τα γονικά μου ψάχνοντας

Απουσιάζω απ’ τις γιορτές – εδώ που είμαι είναι η καταγραφή μιας προσευχής
που οι θρησκείες όλες σαν παλίμψηστο
αποτυπώνονται
και όλων νυν
προέχει ο Άνθρωπος.

Ποιός διαχειρίζεται τις πίκρες

Ποιός διαχειρίζεται τις πίκρες και έχει όλος ο βίος μας αχρηστευτεί; - σιγανά περπάτα. Νιώσε: υπάρχει ένας κρυφός παλμός
που κάνει την καρδιά να χτυπά λυρικά και να σώζει από τις Στιγμές εκείνες που μας κάνουν ομορφότερους.