Τι όμορφη κοπέλα!

Τι όμορφη κοπέλα! Σταμάτησε

Στο περίπτερο να πάρει νεράκι.

Ένας αέρας φύσηξε και σήκωσε το πλισέ φουστανάκι της.

Τι θαυμαστικό φάνηκε να κραυγάζει!

Κάθε γουλιά και ένα λυρικό παράπονο,

κάθε γουλιά

και πόθος.

Κι αν πεις για να την ζωγραφίσεις-

έρωτας!

Σιτίζομαι παρομοιώσεις για να ζω…

Τα τριαντάφυλλα κι οι βοκαμβύλιες αναχωρούν από τον κήπο, όπως η θάλασσα εκβάλει απ' τα όνειρα, μες το περίγραμμα της φαντασίας μου.

Σιτίζομαι παρομοιώσεις για να ζω.

Τόποι λατρείας μου, πίσω απ' την αυλή, όντας το φεγγαρόφωτο δεν φτάνει

να οργανώσω τα αποδέλοιπα της σκέψης μου σωστά.

Το' χω το κορυφαίο αηδόνι μου , το' χω

σε μια στροφή από εκείνες

που ούτε τις μετράς ούτε και τις νταντεύεις- μιας

και του ποιήματος η ανάταση, λιγάκι πέρα φτάνει

από την νύχτα που με θέλει και σε θέλω αφόρητα κι εγώ..

Το ήθος είναι πάντα ο άνθρωπος..

Ούτε ψεγάδι- στίχος

σαν μουσική,

καλοντυμένος,

ανέφελος,

κομίζει

διθυραμβικές πεμπτουσίες,

ανακινεί

τα αρχαιότροπα μαρτύρια-

ιεροτελεστία

όλα θυμίζουν,

μου εξομολογείσαι το πρώτο φιλί,

το σκίρτημα,

έρωτας

στα παιδικάτα χρόνια,

αβρός,

κινεί

τις χορδές σε βάθος, 

όταν

το βάθος ένα ύψος απρόσμενο είναι –

και

ευτυχώς,

το ήθος είναι πάντα ο άνθρωπος..

Η περισπωμένη…

Είπα να σκαρώσω μια κλίμακα και σε αυτήν ωραία αναρριχήθηκε

Και ο πόνος κι ο λόγος.

Μόλις που γύρισα απ' την δουλειά, πονά το έρμο κορμί μου, ποιός ξέρει από κούραση εργατική;

Τω τρόπω που γράφονται τα νέα ποιήματα, όλα πολύχρωμα είναι-

Κι αν ζω την κατάθλιψη σε μια μοντέρνα της εκδοχή

Αισιόδοξο μου βγαίνει το μήνυμα

Και σε αυτό εδραιώνω με σιγουριά την πλατφόρμα.

Νιότη πού είσαι, που και οι δυνάμεις μου περίσσευαν; Πέρναγα

Ακόμα κι από τοίχο- τώρα πονούν

Και είναι πιο βαριά τα μέλη

Κι από την μυσταγωγική περισπωμένη, που για απλουστεύσεις καταργήθηκε..

Είσαι μακρινή…

Έρχομαι πεισμωμένος λοιπόν, να εξαγνίσω

Αυτά τα ζοφερά μυαλά που ζουν θλιμμένα

Κάτω από τον ήλιο κάθε εποχής.

Σβήνω την μοίρα και τα δάκρυα

Σβήνω τον μελαγχολικό βρόγχο γύρω απ' τον αυχένα του θάρρους

Ο αέρας φυλά τις επιστολές προς τους ενάρετους

Υποβόσκει μια θρησκεία ψυχοπονιάρικη

Πίσω απ' τα λεχθέντα μου

Φτάνω να κοιμηθώ κάτω από το κρύο φεγγάρι

Σκοτεινιάζει το σύμπαν μου

Δακρύζω

Είσαι μακρινή σαν άστρο

Μπελάς στον ποιητικό κυκεώνα μου..

Ο Χρόνος..

Σήμερα πάλλονται τα φωνήεντα και όσο περισσότερο τα ψαύω

τόσο μου γλιστρούν

ανάμεσα στα δάχτυλα

και κυλούν

προς το πάτωμα

υφαρπάζοντας την ασθενική φωνή μου.

Τα είχα ταξινομήσει σαν τζιτζίκια στοιχημένα

πάνω στον κορμό ενός δέντρου-

μου τραγουδούσαν, μου έγνεφαν

με τις γλυκόπικρες λυρικές τσιρίδες τους-

Τώρα αγκυλώνουν και στέκονται

χλευαστικά

σαν μικρές αναποδογυρισμένες πινέζες

που απειλούν

αν περπατήσω ξυπόλυτος.

Έτσι το ποίημα μου υποδένεται και βαδίζει

προσεκτικό

ανάμεσα στους αρμούς από τα πλακάκια

που γυαλίζουν

και με απάγουν από το δωμάτιο

κατά τον φθινοπωρινό σκηνοθέτη Χρόνο..

Αναγνώθεις καλοσύνες μέσα σ' έναν άξεστο καιρό..

Οι αγωνίες σου συνθέτουν από μόνες τους δηλητήρια

και μετά καταλαβαίνεις την σάρκα

που γερνά,

την νιώθεις

καθώς καμιά στιγμή

δεν την υπερασπίζεται

και ζεις

την κουρασμένη της παράδοση, ενώ

τα λουλούδια ανθίζουν,

κομπάζουν για το μεστό,

δυνητικό τους άρωμα

και οι μέρες

στοιβάζονται όπως πετρώματα

που λαμποκοπούν

στα όρη και στις πλαγιές του αξόδευτου χρόνου.

Τότε είναι γεράματα με ψυχή που δεν λέει να γεράσει

τότε είναι να νιώθεις πως είσαι και πάλι μαθητής

σε κείνα που δεν χόρτασες να τα σπουδάζεις-

και σ' αρέσει αυτό,

σε κάνει να νιώθεις πολύ σπουδαιότερος

που αναγνώθεις Καλοσύνες

μέσα σ' έναν άξεστο καιρό..

Του τοπίου ήχος κι απόηχος…

Κάποτε κλαίει μες την ησυχία της η νύχτα· οι εκκρεμότητες

Της θάλασσας ξεβράζονται επάνω στην ακρογιαλιά· φώτα

Της παραλίας, νυσταγμένες τζαμαρίες, καφενεία

Παρόχθια, παρέες που παίζουν χαρτιά.

Τα απογεύματα οι λόφοι σχίζονται σαν καθρέφτης που δεν αντέχει το είδωλο·

Η άμμος κρατά τα ίχνη των πελμάτων·

Κραταιή είναι η λιακάδα και η σιωπή.

Στον φράχτη άφησε η σφήγκα το κεντρί της ξεθυμασμένο·

Ο παφλασμός των κυμάτων γκρέμισε την φωνή του πελάγου·

Τα αποστήθισα όλα, τα ζωγράφισα·

Μία παράγραφος μετανιωμένη έκανε την ζωή μου μηδαμινή..

Στεγνό φωνήεν της προσφυγιάς..

ζεύουν τους λαούς στο άροτρο της προσφυγιάς· αυτοί

που ξέρουν να οικειοποιούνται των καθεστώτων τα οφέλη και

να δημιουργούν μίση κερδοφόρα, αυτοί

που ξέρουν να κάνουν τις θρησκείες παρότρυνση

προς μάχη, αυτοί

που αμαυρώνουν τον ουρανό κλέβοντας

την αθωότητα του πλήθους- οι λαοί

ματώνουν,

οι λαοί πλανιόνται ανάμεσα

σε αφρισμένες θάλασσες,

στοιβαγμένοι

σε πλοιάρια που βουλιάζουν

παρασέρνοντας τις κουρασμένες σάρκες τους

στον τάφο της θαλάσσης.

                                       Στον αιώνα μου

απεκδύθηκε από την ανθρωπιά του ο άνθρωπος,

έγιναν μουντές οι κοινωνίες,

στράφηκε ο οδόντας εναντίον του οδόντα, το κλάμα

κάλυψε το κλάμα,

στις νύχτες

το φεγγάρι έκλαψε και λυπήθηκε,

και τα λουλούδια μαράθηκαν διαισθανόμενα

την αγωνία και το κλάμα των παιδιών..

Το νερό…

Το νερό παρασέρνει μια φωνή διάφανη στο παρόν των δευτερολέπτων.

Κινούνται όλα. 
Οι στιγμές στιγματίζουν την βραχνή πέτρα που ανακόπτει την ορμή της ανάγνωσης.

Ο χρόνος είναι ανάγνωση.

Στο σκληρό εξώφυλλο της ελπίδας το σκαρίφημα του θανάτου εμμένει σε μια αποκάλυψη θρασεία.

Η ροή όμως είναι ιαματική, η ροή είναι λύση αισιόδοξη

Και ποντάρουν επάνω της οι αναζωογονητικές φυσαλίδες.

Το ντουφέκι της ερημιάς σημαδεύει καλά μες το τοπίο

και πληρώνει την σιωπή με αδέκαστο φως..

Η σκιά…

Γυμνάζω μια σκιά που είναι του εαυτού μου η εσωστρέφεια·

Την προκαλώ, μεγαλώνει, είναι αδηφάγα και εξοντωτική·

Τίποτα δεν την λυγίζει, ο πόνος είναι πάντα ο φίλος της·

Κλέβει το κουράγιο μου και με χλευάζει ασύστολα·

Επιτίθεμαι στις προθέσεις της αλλά με νικούν οι τολμηρές πράξεις της-

Είναι μέσα μου άγκυρα- συνειδησιακή, μπαλωμένη σκιά·

Είναι εγώ, μ' όποιον τρόπο, κάπου, κι αν φτάνω..

Μην…

Ασυμμόρφωτη ζωγραφική μου… Όταν

ο πόνος είναι ένας σκηνοθέτης κακόβουλος

που ασχημονεί με σκηνικά πολέμου επί των αθώων. Σε βλέπω

ψυχή ψυχούλα που ξεμακραίνεις μέσα στον ορίζοντα γυρεύοντας

τους οπαδούς θεούς σου.

Κι έχω την άλλη οπτική από εκείνη που επιβάλουν οι πλειοψηφίες-

αυτήν που μου αρκεί για να σε καρτερώ με αγκαλιά που θα σε περιμένει

εκεί που βελάζουν οι αμνοί των αθώων..

Πήρα μια φόρα να βγω μες του παραδείσου τα μέρη:

Στο πρόσωπό σου η ένταση γεμίζει τις υδρίες δάκρυα και φλόγα.

Στο παράθυρο που ήσουν και σε θυμάμαι

Ενός φθινοπώρου παλεύοντας την ανορθόδοξη ώχρα

Υγρασίες ντελικάτες και τις μελαγχολίες μοιράζει.

Θυμάμαι και ξεχνώ. Είναι που όλα παίζουνε μέσα μου άμυνα

Τα αισθήματα. Πήρα μια φόρα να βγω μες του παραδείσου τα μέρη:

Κήποι που οι ορτανσίες μοιάζουν να προσεύχονται

Σ' έναν παλλαϊκό θεό- ευπείθεια καταγεγραμμένη

Πάνω στα φύλλα της ελιάς,- σαν της πατρίδας των γονιών μου οι μύθοι ακόμα δεσπόζουνε

Στα βράδια που σε νοσταλγώ και μακριά μου απ' όλα και είσαι…

Χρωστήρας της μέρας…

Κρέμεται ένα κλαδί με το κίνδυνό του

Μέσα στο μεσημέρι· ένας ψίθυρος

Μυρωδιάς που χλευάζει την διάφανη

Αντίφαση της ζέστας, μηρυκάζει

Την ησυχία, την ολοκληρώνει, καθώς

Άσπρα και κίτρινα φουσάτα από έντομα συνωμοτούν

Ν' αρπάξουν την ωραία κοιμωμένη της μέρας και να την απάγουν

Μες το καστροβασίλειο του δάσους. Είσαι εκεί

Που σε άφησα: μια μάγισσα χωρική που ενστερνίζεται

Παρδαλές σερπαντίνες μελισσών και της χρυσόμυγας την ίριδα την

Χρυσοποίκιλτη που πάλλει

Κάτω από τις φιστικιές και μες τον ακαμουφλάριστο ήλιο.

Σε λέω, σε σιωπώ. Σε αγιάζω, σε μορφώνομαι.

Σε διαβάζω, σε αποστηθίζω.

Μελισσάκι τρελό που, παίζοντας, μ' άγγιξε!