...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

7 Ιουλίου 2015

Ομορφούλα μου






Στα ορεινά είναι η ζωή, στα ορεινά..


Εκεί που ο αέρας


είναι λεπτός και ζωτικός


σαν πολυδύναμη μουσική.


Ομορφούλα μου,


η ζωή βραχνή εξουσία
κανονίζει να πονάμε


εντάσσει κι εσένα κι εμένα


στις πυκνές της ταξιαρχίες-


Όλο το κενό της


μέσα μας


επαναλαμβάνεται.


Ομορφούλα μου,


ιδρώνει το φύλλο της καρυδιάς στέλνοντας


τον αέρα πιο πέρα-


τον αέρα που σκλαβώνει


ωραία τα στήθια σου.


Μετά το μεσημέρι,


η βροχή δροσίζει την πόλη κι η κάθε σταγόνα


εξαχνώνεται


κάτω απ’ τα φουστάνια των κοριτσιών
σαν ατμός


της μηχανής του Πόθου.


Ομορφούλα μου,


βήμα βήμα,


απόφαση την απόφαση,


το λυρικό παράπονο που έχεις


φτάνει στ’ αυτιά μου και καταγράφεται


σαν νεόκοπη συλλαβή


από το μάρμαρο που ενέχει


μιας σταματημένης κίνησης
το κίνητρο


και που,


να το νιώσω,


θέλει το καθετί επάνω μου
να το βροντοφωνάξει..


Ομορφούλα μου,


σε κοιτώ μες τα μάτια


κι αναστατώνονται οι κόσμοι μου-


καταρρέουν
άρδην οι αριθμοί,


βαθαίνει κι άλλο ο νοηματικός ουρανός


πίσω από αυτά που λέμε


είναι μια εικασία στερεώματος,


ένα φως ονείρου,


μια ανυπόταχτη


ισορροπία


πάνω στην επανάσταση των τολμηρών-


είναι μια σιγουριά να σου αγγίζω κάποτε το χέρι


και να γίνομαι εκείνος που να σε διεκδικήσει θέλει


από όλες τις αρσενικές ορδές


που θέλουν το φορτίο τη καρδιάς σου..


Ομορφούλα μου!



Κοζάνη 28.8.2013

Αυτά που είπα, στην ζωή καημός..



Όταν τελειώσουν τα λόγια, οι ψυχές θα απορροφήσουν σκοτάδια μελαγχολίας.
Οι τελείες θα μπάζουν σε άλλη στράτα το περιεχόμενο.
Σύσκεψη πάνω στην εργασία της γραφής.
Από δω η τόλμη κι από δω το τρανταχτό λεχθέν που αντιδικεί με το τέλμα των γεγονότων.
Κάτω απ' την επιδερμίδα της πραγματικότητας αναγνωρίζω ένα υποδόριο φωνήεν του θάρρους μας.
Σκυθρωπό πολίτευμα- βάζει σε κίνδυνο το τόλμημα μίας αμφισβητούμενης δημοκρατίας.
Ψάχνω. Σκάβω, να πω αλήθεια, τελικά.
Μετουσιώνεται σαν πάντα η αξίνα μου.
Αυτά που είπα, στην ζωή καημός..


Ήρθες αλλά δεν ήρθες…






Καμωμένη από φύλλα φυτών και περιώνυμα άνθη
αντικρίζεις το πρωινό σαν θαλπωρή πάνω στις παρειές σου που ανατινάζονται
για να ξαφνιάσουν την αιωνιότητα.

                                                            Εκεί σε θέλω,
την ώρα του συναπαντήματος άνεμος να αγαπά τον άνεμο και μια μυθιστορία
να πλέκεται ανάμεσα σε φαντασίες και πραγματικότητες
και συ εξαϋλωμένη.

Η μέρα κύλησε·
Ήρθες αλλά δεν ήρθες·
Είσαι ένα κοχύλι μακρινό που έβαζα στ' αυτί μου να ακούω θάλασσα..


6 Ιουλίου 2015

Παράλληλα…






Παράλληλα των ποιημάτων αναπτύσσονται οι αυταπάτες-
Αφήνεις ένα ίχνος
ψυχής και περπατάς ανάμεσα
στα δέντρα
ακολουθώντας τον λιγνό αέρα που βάλει
ενάντια στην θλίψη μας.
Φύονται χαρούμενες σκέψεις και χλόη
δυνητική.
Ησυχία.
Ο μπουκαδόρος ήλιος παίζει με κλωνιά ασύφταστα.
Καθόλου πόνος πια.
Βρέθηκες στην μεριά την σωστή- εκεί όπου το ύψος
έχει βάθος και το βάθος
εκβάλει, όπως ένα ορυχείο,
το νόημα..

Η συμμετρία των παθών…


Όπως την φέρνει η νύχτα που απεμπολεί το βάθος της·
Κοίλα άστρα
Μόλις πριν να χαθούν
Κι η κάμαρα ντυμένη
ένα φως
σαν όψιμο αίμα-
Σε αγγίζω
Η σάρκα σου μου μιλά
Σπιθαμή την σπιθαμή,
φιλί επάνω στο φιλί σου
Επιθυμείς να σε επιθυμώ,
είσαι ακόλαστη
Σαν μία θρυαλλίδα που
δεν χόρτασε τον κίνδυνο του όρθρου.
Ξεκουμπώνω την μπλούζα σου
Ξεκουμπώνω εσένα
Σε χαϊδεύω σαν μια φωτιά
που με απειλεί με την έσω της κόλαση-
μα δεν φοβάμαι-
Φορώ την πανοπλία των παθών μου και
σε πυρπολώ
ντύνοντας σπέρμα την αθάνατη
συστολή σου..


Ηθική των καιρών…



Η ύλη αναγκάζει τα ταμεία σε ελεεινές προσφυγές.
Οι επιθυμίες ξυρίζουν το μάγουλο αλλά
δεν είναι φρέσκο το δέρμα
Της δικαιοσύνης που μπορεί το πολίτευμα.
Κοίτα μια φάτσα!
Ζαρωμένη
όταν απ' την ψυχολογία των μαζών
βγαίνουν νωθρά συμπεράσματα..
Συντριβή ελέω θεού κάτω από το βάρος
της πραγματικότητας.
Όλα κατ' επίφασιν
Βαδίζουν σωστά..
Ο λαός καμώνεται κάποιον που δεν είναι ο ίδιος-
Κάθε φορά
Συγκεντρώνεται να διαδηλώσει
Χρωματιστά.
Η ιστορία χλευάζει τις αστειότητες των φόβων του-
Η ιστορία φτιάχνει ένα μαντρί για πρόβατα και μη απολωλότα-
Στην πλευρά που κοιτάς είναι το ωραίο φεγγάρι·
Το άλλο έχει αδερφοσκοτωμό και θ' απαιτήσει
τις θυσίες μας,
καθώς
Ένα σχέδιο λόγων καψαλίζει
την ηθική που ανασυντάσσεται..


5 Ιουλίου 2015

Τοπίο…





Μύριζε το ψημένο καλαμπόκι, του αλατιού
Η αψάδα, καλοκαίρι γαρ, όλες οι γεύσεις σε εγρήγορση,
Τερπνό μεσημέρι, καραμπάμ ο ήλιος επάνω στις ταράτσες,
Πεταλούδες πετάξαν ανάλαφρα στον μηδενικό χρόνο της έκπληξης,
Ο αέρας διέθεσε τα πνευμόνια του να φωλιάσουν πουλιά
Μαγικά, όπως που ήρθαν από γη επαγγελίας.
Ήσουν εκεί κι εσύ, σε είδα,
Ανέβαινες τα σκαλοπάτια, βγήκες στο φωτεινό μπαλκόνι σου
Και υπενθύμισες στους πάντες τι σημαίνει να σε αγαπάνε.
Το μεσημέρι σταθεροποίησε το κάθε κελάηδισμα-
Ιδρώτας πάνω στα κορμιά,
Ερωτευτήκαμε κάποτε, κάποτε ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι-
Τα γαρίφαλα γέμισαν τον αέρα με φιλοδοξία-
Το τοπίο κερδήθηκε από εκείνο που ήταν τελικά
η επιθυμία μου..


Θέλησα απαρέμφατα στα ντουζένια τους…





Γλυπτική πάνω στον άγονο λίθο,
Κρεμασμένο σπαθί μετά που οι πόλεμοι και οι απειλές αποσοβήθηκαν,
Κάτι έλαμψε μα δεν ήταν να αποκρυπτογραφηθεί,
Στον καιρό ανήκουν όλα, στον καιρό
ανατινάζονται για να χαθούνε οι περιουσίες μας.
Η Κυριακή ήθελε αποφάσεις. Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια τελικά
Να πεις στον δούλο τον μέσα σου "Ύπαγε!"
Αγκιστρώθηκαν καλά μες την συνείδηση οι ποταπότητες και άφησαν ιζήματα θωρακισμένα-
Πώς εκβαλλείν;
Θέλησα απαρέμφατα στα ντουζένια τους, θέλησα
τρικυμία
Θέλησα επαναστατώ, θέλησα
θα αντέξω την αντίθεση, θέλησα
Το αίμα να μην ησυχάζει..
Βραχνό φωνήεν του ποιήματος, σαν να κοάζεις είναι
Σε βάλτο με τα τσακισμένα νούφαρα και ο ήλιος ντάλα
Να βαρά ταμπούρλο κοφτερό σαν η ρουλέτα
Του λουλουδιού που ρέπει καυτερές ανάσες πάνω
από της ιστορίας το λίκνο..


Ιέρεια, εξέχουσα ηλιαχτίδα, ιέρεια..





Η δόξα του νερού μεθά με την χάρη σου.
Τόσα λογάκια αβρά και τόσης
υγρασίας πυρετός που
Η μέρα κι άλλο ανάβει
Και σε πολιορκεί
με της λιακάδας τα φουσάτα της.
Άσε τους κακεντρεχείς να ντροπιάζουν το γένος- εσύ
Είσαι μια πεταλούδα που έχει άλλη ψυχή
Που μοσχοβόλησε πλάι στον όμορο πόντο.
Των μαλλιών σου οι κλίμακες,
νότες φιλοξενούν γλαυκές στον τρόπο
Που σε διαβάζουν οι αδαείς
και την νύχτα φορτώνονται
Ερώτων βάσανα και αϋπνίες.
Το σώμα σου αναγγέλλει μία χαρά
Των αισθήσεων,
σε κείνη την κλίνη
Όπου σε πλάγιασα να κλέψω το
Λουλουδένιο μυστικό σου.
Ιέρεια, εξέχουσα ηλιαχτίδα, ιέρεια..



4 Ιουλίου 2015

Ματαιότης…





το κορίτσι: Μαρία Νούτσου


Εκεί σκάλωσε ο χρόνος.
Μπορεί με τα μυστικά που κι εγώ φύλαξα,
Μπορεί
με τα κρυμμένα που δεν έγιναν ποτέ φανερά, μόνο
Τα φύλαξα από παιδί
μες την καρδιά μου,
χρόνια
και χρόνια
σαν αδιαίρετο κάτι.
Και η κοπέλα
Που κράτησε μια φούχτα άμμο μες τα χέρια της
Ντύνοντας με περιεχόμενο ενός στοχασμού την πανσπερμία
Των στιγμών του Ιουλίου.

Όλα ποτέ δεν θα ειπωθούν. Κι οι ποιητές
Θα ψάχνουν μια λέξη που καταφεύγει
στην άβυσσο,
Το βιός τους πάντα θα είναι αέρας,
Θα ενστερνίζονται
φως και στο σκοτάδι θα κοιμούνται-
Έτσι η μοίρα.

Με ευχαρίστηση ανασταίνω το πυρ.
Είναι που αγαπώ τις όμορφες
και την όμορφη θάλασσα,
Είναι που ζω για μια στιγμή καμωμένη
Από ρίζες δέντρων
και του αέρα χνότο το ζεστό,
Είναι που από τα συντρίμμια πάντα αγαπούσα
να δημιουργώ  όνειρα ..
Φως εκ φωτός, θεόν αληθινό!

Τι πρεσβεύεις αποδημητικό πουλί
Που πας και έρχεσαι με μιαν ανάγκη
Να επιβιώσεις;
Όλη η μοίρα είναι θάνατος.
Η ζωή είναι θάνατος.
Ματαιότης
η συλλαβή η ύστατη,
Ματαιότης…

                                                    Ηράκλειο, Κρήτη, 3.7.2015



Ηράκλειο, Κρήτη, 3.7.2015





Την κλεψύδρα πλαισίωσε ο ήλιος και τα τείχη
Του κάστρου γέμισαν δυσοίωνα μυγάκια
Που πετάριζαν ολοένα πιο χαμηλά και χαμηλά..

Το Ηράκλειο, πόλη αληθινή
εκτείνονταν μες την φρούδα
Ιστορία των στιγμών.
Ήμουν εκεί- κατέγραφα.

Είδα τα σπίτια και τις γειτονιές και είδα
Εκείνη την ωραία κοπέλα που με νάζι
Περπατούσε και σκουντούσανε η μία την άλλη
Οι πλάκες του πεζοδρομίου: δες!

Ο ουρανός γαλανός, τανυσμένος
Σαν ένα τόξο που απειλεί.
Μήκη δώδεκα της σιωπής
κατά το μεσημέρι,
λίγο απόμακρα
Απ' το λιμάνι που τα πλοία έγραφαν μια λέξη
από εκτόπισμα και παφλασμό.

Η Κρήτη αγάπη, αμετανόητη επιτάχυνση που φέρνει ταραχή.
Στα μισά της κάθε σκέψης μου,
καταιγίδα, πραγματική καταιγίδα,
Πορφυρή.
                  Και τον φίλο που συνάντησα και φάγαμε μαζί
σε κείνο το ήσυχο ταβερνάκι
Πίνοντας μπύρα και γελώντας σαν να λύσαμε
όλους τους προβληματισμούς
Ευτύχημα!

Χάνδακας αγεωμέτρητα μεγάλος.
Χάνδακας αβαρής, σαν πεμπτουσία ενός μεταφυσικού συμβάντος.

Είναι χαμηλά όλα που ψάχνω.
Μπορεί ο παράδεισος που έπλασα να είναι τόσο χαμηλά
Που είναι ορατός απ' τον καθένα..




1 Ιουλίου 2015

Γυναίκα.







Νύχτα μεγάλη αστροφεγγιά κι αιθρία συλλαβίζοντας
Στ’ αλφαβητάρι ενός άστρου την γαλήνη.

Τοπία που μέσα τους σε ήπιανε
Τοπία που με κομμάτιασαν κι εσύ ήσουν μακριά
Ανάγνωθες την ζωή μακριά από την ζωή μου.

Γυναίκα, δεν υπήρξες ή υπήρξες
Καλουπωμένη μέσα σ’ ένα όνομα όταν ανέβαινα
Βιαστικός τα σκαλοπάτια της ηλικίας σου
Να σε φιλήσω στα χείλη;

Σε βρήκα θεόρατη να πάλλεσαι από φωτιά
Δίπλα μου
Μέσα μου
Γρατζουνώντας με απομέσα
Να ξεφλουδίσω να βγεις…
Πού να πας;
Η θλίψη καραδοκεί παντού..

Εσύ λαξευμένη στην πέτρα στο στεγνό τούτο τοπίο
Την άνυδρη έκταση
Από βουνό και αμπέλια

Με τα βέλη των ματιών σου αναδύεσαι από την πέτρα
Κοιτάζεις ολόγυρα και φτιάχνεις
Ένα φωνήεντο χαράς!
Ζουζουνάκι τρελό που παίζοντας μ’ άγγιξε!

Όχι η αυγή που γαντζώνεται με μανία στις βουνοκορφές
Που σου χτενίζει τα μαλλιά διαμαντικά- όχι
Η ώρα του μεσημεριού
Που λιγώνονται μυριάδες τζιτζίκια
Σε τετέρισμα μονότονο- όχι

Στο ύψος ενός λουλουδιού που τσάκισε
Η ζωή σου στέκει
Εκεί
Γίνεται καθρέφτης
Μέσα του αναγνωρίζω
Το άδικο και τον αδικημένο..

Ξέρω να πω την εύρωστη καρδιά
που θα μιλήσει κάποτε αρθρώνοντας
το φοβερό μυστικό
της αλήθειας!


1983

Ο φίλος.





Είχα έναν απέραντο φίλο από εναγώνιο άστρο.
Οι δαγκάνες των ματιών του τυραννούσαν την αλήθεια.
Μέσα στην χημεία του λόγου υπέφερε
τόσο πάθος.
Ο πόνος τον κούρασε.
Στέγνωσε το αίμα του-
Πάνω σε τόσες σελίδες,, σχέδια
Περίτεχνα μουντζουρωμένες.
Αγαπούσε τον Σεπτέμβρη..

Γέρασε μέσα σε μιαν ιδιοτέλεια ολότελα των ανθρώπων που τον μίσησαν
Πάνω σε έναν οβολό
Για την αθανασία..

Στα νιάτα του βουλήθηκε να φτιάξει ένα αστείο για δική μου έκπληξη..

Πυρπολήθηκε λοιπόν περιχυμένος από εύφλεκτους λόγους..

Άκουσα την σάρκα του να τσιρίζει φωτίζοντας
Καγχαστικά την νύχτα…

Χωρίσαμε μετά…

Υπόγειοι σιδηροδρομικοί σταθμοί για υπόγειους
Ανθρώπους.
Η ζωή μου έγινε σβηστήρας..
Τόσα λάθη!

Άκουσα να τρελάθηκε φωνάζοντας «Αμήν!»
«Αμήν!»- Το αίμα του
Είχε πιει πολύ μελαγχολικό ουρανό και είπαν μελάνιασε καθώς
Τον κέντησαν με την λόγχη
Για να πιστέψουν στο θάρρος του!

Αυλίδα 1983

Φυσήξανε οι πνοές του θεού



Ζ΄.


Σαν ένα τριαντάφυλλο που μύρισε δόξα
Ανάμεσα στα δάχτυλά μου
Σε κράτησα
Σιωπηλή
Τα βλέφαρά σου ήτανε ασπίδες
Στα ετοιμοπόλεμα μάτια σου που κατακτούσαν
Το κάστρο μου!


Δεν αντιστάθηκα!
Φυσήξανε οι πνοές του θεού και γίνανε
Αφόρητες οι προσδοκίες!

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου