Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου

 

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου

Δίπλα στην θάλασσα σου λένε τόσα τα γερμένα αρμυρίκια

Οι άγγελοι που σε διδάξανε ανάγνωση αποκοιμήθηκαν

Κι όταν ξημέρωσε ο ουρανός είχες στα μάτια σου μια λάμψη από θρύλους των ερωτευμένων.

Εγώ που άγγιξα τα χείλια μου στα χείλια σου

Ξέρω πως καίγονταν απ’ το μαράζι το κορμί σου

Τώρα ανέβα όλες τις σκάλες της κρυφής που μας μαγεύει μουσικής

Εγώ θα σ’ αγαπώ και μην σε μέλει τι θα πουν και τι θα κάνουνε οι άλλοι..

Γράψε το πάθος σου σε μια σελίδα τ’ ουρανού που πια γαλάνισε

Τίναξε το σεντόνι του για να ξυπνήσουν τα πολλά πουλιά του

Εκεί που πάμε και οι δυο είναι μια άγνωστη παράγραφος

Που οι εγωισμοί μας όσο και να μεγαλώσουν δεν μετράνε.

Και άσε μια στιγμή να μας σκεπάσει αυτή η σιγαλιά

Που εσύ μ’ εμένα εγώ μ’ εσένα για τον έρωτα θα ζούμε

Καθώς για την ζωή που όλοι φοβόμαστε θα κάνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα

Και θα στεκόμαστε στον ίδιο δύσκολο που γέμει στίχους όχθο….

29.1.2012

Όλες οι αντ

Κυριακή...

έρχεται η μέρα από την Ανατολή, γεμάτη πνεύματα και συγκινήσεις, ξαφνιάζεται από τον ρυθμό των ωρών και αφήνει τους ήχους να την διαπερνάνε,

ο ύπνος τελείωσε, πάει ο ύπνος· τα χέρια μου βάφονται με ηλιαχτίδες, εντείνουν την αφή τους, παραμένουν ολοκάθαρα, όπως στην πρώτη μέρα της Δημιουργίας,

και παντού πνέει ένας Έρωτας, ευλογημένος, ζεύει τα κορμιά και κάνει ολόλαμπρη την Κυριακή, καθώς

τίποτα δεν εμποδίζει την μαγεία και ένας άγγελος

ξεφλουδίζει την ατμόσφαιρα να φανεί

το γαλανό το φρούτο του ουρανού!...

Όλες οι αντιδράσ

Το σιγάν..

 

Το σιγάν λοιπόν, το σιγάν,... αφού

και που μιλάς ανούσιο είναι- οι ανεμώνες

συνήθισαν την μοναξιά τους, οι γέροι

επίσης

κάποιοι απ' αυτούς

ξέρουν αλήθεια πόσο η κουταμάρα κοστίζει

και μεθοδεύουν για την φυσική

νόμους περίπλοκους

όπως ισχύουν και μετά δεν ισχύουν.

Σφίγγουνε την ψυχή τους- η ψυχή τους εξατμίζεται

μέσα στην πρωινή γυαλάδα, σαν

μια εξαχνωμένη σταγόνα

που κρατά μέσα της

όλο το οικουμενικό νερό

σαν μια συμβολική ιδιότητα-

Ακουστικά φωνήεντα, νότες

μια μουσικής που λάμπει

κάτω απ' τις αλκυονίδες μέρες

του Ιανουαρίου, φεγγάρι

αλλοπρόσαλλο

γεμίζει κι αδειάζει-

σαν όλα τα πράγματα που

κουράστηκε πλέον η ύλη τους, και

μισοκατεστραμμένα ρέπουν

προς ένα ευώνυμο χάος

αριστερόστροφο..

Όλες οι αν

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΗΜΟΥ

Δεν ορίζω αντικείμενα, μόνο ξίφη

λεπίδες λέξεων που μαστορικά σκοτώνουν

για το κακό που μ’ ήβρε φταίω μόνο εγώ

γύρισα στην θλίψη μου την πλάτη

κατέφυγα σε μοναστήρια του καημού.

Κατάλαβα γρήγορα πόσο ξεφουσκώνει ο βίος

ήπια νερό της λησμονιάς~ τα φυλλοκάρδια μου να φλέγονται

κι εγώ να κάνω στίχους-

Έκανα φίλο το φεγγάρι…

Έχω περισσότερες σιωπές παρά λόγια

είμαι ζουλιγμένος, βγάζω χυμό πόνου

τα σύνορα μου τα ξέρω, ψάχνω τις ελευθερίες μου

και το βλέμμα που νιώθει καλά πάνω σ’ αδέσποτα τοπία.

Όταν κατέχεις πιο πολλά από ένα

δεν βοηθά στην πέψη των ιδεών-

πρέπει με νόημα φωτός να τρέφεσαι

σαν νάναι ύστερα να λάμψεις.

Είδα αλλιώς τις σημασίες μου:

σα να γύρισε με σώμα

λεμόνι ευωδερό ο χρόνος

και να τον παραδέχομαι ανήμπορος

και να πω και να κάνω.

Σαν να μαθαίνει ανάγνωση ουρανού η νύχτα!

Ξεκλειδώνοντας ιδέες είδα

μια μουσική που μου έλειπε

όπως να μάθαινα πρώτη φορά φεγγάρι!

7.1.2008

Όλες ο

Ερωτική φουρκέτα…

Μιλάς μέσα από ουδέτερα πράγματα, και η φωνή σου

είναι ένας μαγνήτης που συγκεντρώνει

Ήχους πουλιών και μια πελώρια οχλαγωγία.

Κοιμάσαι κάτω από την σκέπη του φεγγαριού.

Εκεί σε βρίσκω, ντροπαλή και με συντεταγμένη

Άγρια θάλασσα μέσα σου, αδάμαστο νερό

Όπως το μεσημέρι όμορφα χαϊδεύει τα μαλλιά σου.

Τίποτα δεν πέρασε λάθος- εμείς νομίσαμε ότι

διαβάζεται κι αλλιώς η Αλήθεια,

Νομίσαμε ότι εκπληρώνονται όλες οι επιθυμίες

πίσω από τον χρόνο της φωτιάς, δεν αρκεστήκαμε

Στο αμίλητο φως που πέρασε μες τις καρδιές μας και τις συνεπήρε.

Τώρα η κάθε μέρα κρατά τα μυστικά σου σε ένα κοχύλι

που ηχεί από μέσα του το όνειρο κι η θάλασσα·

Έρχεσαι, φεύγεις, τρυπάς το κέλυφος της νύχτας

και σταλάζεις τα πιο ακριβά δηλητήρια

στο σώμα του ερωτικού μας καημού

ποτέ για να μην τίποτα ανέκφραστο σώσει…

Αυτογνωσία…

 

Πίσω από όλες τις στιχομυθίες

υπάρχει μια άρνηση

Φως εμφυτεύουν τα δρώμενα και των γεγονότων η αιχμή

καλά και άπονα μας σφάζει-

Διχάζονται οι επηρμένες μας προθέσεις,

διάγοντας την ακατόρθωτη τόλμη μας ξαναγινόμαστε οι αφελείς

που μεθούν με τσακισμένα άσκοπα λόγια.

Μελετώ τα λουλούδια, φυτρώνουν πριν απ’ την άνθιση

και σεληνιάζονται στον χαρμόσυνο κήπο της Ανάστασης·

Χωρίς ανταμοιβή, είμαι ο δραγουμάνος της κατάστασης, μελετώ

τις συγκυρίες που θα ολοκληρωθούνε

πίσω απ’ τον γειτονικό θάνατο, μέσα

Στον θρασύ συστρεφόμενο αιώνα της έμπνευσης, την ώρα

που νομιμοποιεί τα άνομα ο Ποιητής

και σωπαίνει.

Έρχομαι από τολμηρές φαντασίες και ανταποκρίνομαι στην ειδή των πραγμάτων

την αιώνια.

Αναζητώ για όλα τις ακατόρθωτες απλουστεύσεις.

Εγώ ο μαρτυρικός ήρωας των όλων-

Ο τρομερός βραχμάνος της Αλήθειας…

5/7/2023

Όλες οι αν

Ανάσκελη πραγματικότητα…

Σώμα γυμνό παιχνίδι κάτω από τον ήλιο

Σώμα επάνω στην καμπή των γεγονότων και στον ριγηλό αναβρασμό της θάλασσας

Σώμα που το επιβουλεύονται οι πόθοι του κλειστού νερού

Το τρώνε οι αταξίες των σπασμένων οριζόντων

Ξαπλώνεις στην αιθρία των αποκαλύψεων

Σφύζεις από ερωτικά φωνήεντα

Θυμώνεις μέσα στην γυαλάδα που σε αναγνώθει

Αφήνεις κάθε άσεμνη πνοή στην μπάντα

Μιλάς- σιγομιλάς στο απλωμένο καλοκαίρι

Την ώρα που οι βροντές του νου σουρρεαλίζουνε

Κι εσύ καμώνεσαι το θείο- σώμα της ερήμωσης

Χωρούνε στην γαστέρα σου οι ουρανοί οι αγέρωχοι…

Ποιός χρόνος δασκαλεύει την επιδερμίδα σου

Και γράφει πάνω σου τα τατουάζ της έκπληξης;

Στρώνεις τα δευτερόλεπτα σε μύθο ξαφνικό και ολέθριο

Κουτρουβαλιάζεις τις οδύνες

Όλες οι τόλμες, όπως να τις δεις, εκτροχιάζονται

Αφήνεις ψήγματα χαράς να σε μεταμορφώσουν

Την ώρα που ωραία ντεραπάρεις μέσα στα πλουμίδια της ανατολής

Και θέτεις όλον τον έρωτα κάτω από άσεμνη κυριαρχία.

Θα σε μάθω, πού θα πάει, θα σε μάθω

Την ώρα που μονάχος μου τα δολερά ζουλούδια θα υφίσταμαι

Θα σε μιλώ μεταγλωττίζοντας την λεβεντιά σου

Είσαι ειρμός, μια αυτοκρατορία που την δένει η σιωπή

Μια συνοχή φιλιών και θαλερής οξύτητας που όλα γύρω της τα κόβει·

Είσαι πριν απ’ την προσευχή του όρθρου, είσαι

συμπαντικό φωνήεντο που εκβάλει μνήμες παραδείσου στην φαρδιά κοιλάδα

Της γαστέρας σου-

Το δυνατό ετούτο παραμύθι που το αγνοούμε και το ξέρουμε όμως και όλοι…

Αθήνα 2/7/2023

Εικόνα, έργο του Νταλί…

Ξημέρωσε.

 Ξημέρωσε. Ένας συρτός καημός στερέωσε

όλη την γη στα ‘’ίσα’’ της.

Τίποτα δεν σιγά

από τις σπίθες της ζωής, της σκέψης.

Κλωνάρι από ευκάλυπτο λυγά και παίζει

ρήματα μες τον αέρα.

Η ζέστα καμπυλώνεται

για να εδραιωθεί

Σαν ένα φίδι

κουλουριασμένο που γνωρίζει

την δύναμή του.

Ανοίγω παράθυρο. Δειλό το φως εισβάλει.

Ιούλιος προ των πυλών.

Νοικοκυρεύω μια κατάσταση που αγαπά την αταξία.

Αφήνω καλοκαίρι να μιλά

με λόγια ρόδινα

Και που, προσεκτικά, φερέγγυος,

τα επαναλαμβάνω…

Έργο του Νταλί..

Όλες οι αντιδράσει

Ομολογία σε τόνο χαμηλό ή εξωτερίκευση μιας έσω Αλήθειας…

Συνομιλία με τα νερά, μου πέμπονται φωνήεντα

και σε σύμφωνα σκληρά καταλήγω- δακρύβρεχτος.

Εδώ που συνεργάζομαι με τις αγρύπνιες

και μου τα κουκουλώνει όλα ένας μπουχός

από εσωτερική εκμυστήρευση, ένας μπουχός

να μην αναγνωρίζω πια ούτ’ εμένα.

Μόλις τα οικουμενικά μας παραμύθια σταματήσουνε να οργανώνονται

πάνω στις πλάτες των λαών, μία απεγνωσμένη

λέξη θα επιφορτιστεί με όλη την ιστορία που διαμελίζει τις πατρίδες μας

αλύπητα.

Αν σωπαίνω

είναι γιατί το ξέρω θα ακουστώ στα πέρα πλάτη…

Αν σωπαίνω

είναι γιατί το ξέρω: επαναστατεί η σιωπή!...

Θα βρεθώ να κατέχω κορυφαίο κλειδί

που ανοίγει όλες τις επάλξεις

και θα έχω επάνω μου συμπεριλάβει

την μοναξιά και την ωραία περίσκεψη…

30/6/2023

Με τραχύτητα γαντζωμένος πάνω σε πράξεις και λέξεις…

 

Διχάζονται οι χρόνοι της παρουσίας και διαβάζω

Μια μάταιη ελπίδα που πεθαίνει

Πνέοντας τα λοίσθια πάνω στο μέταλλο της αγωνίας.

Όπως θρησκεύω λευκά, μου γίνονται οι επιθυμίες κατακόκκινες.

Με μια θυσία στο μυαλό μου που ανατρέπει τις Ιδέες και στηλώνει

Κοσμοθεωρίες νεόκοπες, απλώνοντας μιαν όμορη αλληλεγγύη

πέρα από τα τσαλακωμένα σύνορα πυρπολημένων γύρω μας εθνών.

Και προτιμώ να ανθίζω μάταιος στους μάταιους

Χρόνους που ο κόσμος δοκιμάζεται ν’ αντέξει

Ηρωικά σκαρφαλωμένος πάνω στην ολόφλογη

Ψυχή βραχονησίδα του…

28/6/2023