Όλο που ταξιδεύουμε και απομένει

 Όλο που ταξιδεύουμε και απομένει

Μνήμη λευκή, σαν ενός ήλιου το συνάντημα

Μες τα χωράφια που φορτώθηκαν σιτοβολώνες.

Ο αέρας τσουγκρίζει τα κεφαλάκια των ανθών,

Διαφάνεια και των γονέων,

Επική διαφάνεια

Αφήνει την ποίηση να φανεί γύρω παντού.

Και ο θεός που κάνει πως αδιαφόρησε για όλα

Καπνίζει πάνω στο μπαλκόνι του ουρανού

Αδιαφορώντας για ετούτη την επίγεια ανακατωσούρα…

[Εμείς βαδίσαμε στην άκρη Των ωρών]

 Μεσούσης της νυκτός, φαντάσματα μιας λύπης μας προσέγγισαν

λες λίγο φοβισμένα.

Προς τι η ταραχή; Εμείς βαδίσαμε στην άκρη

Των ωρών, σαν οι σκιές που ήτανε ο εαυτός μας ο ίδιος.

Του σκοταδιού οι αγκύλες άνοιξαν

Και μας περιβάλλανε με μια στοργή ανατριχίλας.

Καθίσαμε στον βράχο τον σημαδιακό

Αντίκρυ στα επιφωνήματα της θαλάσσης.

Μας ενθουσίασε ο ουρανός!

Όσα διαβάσαμε τα μεταφέρω,

αφήνοντας την ψυχή μου να είναι μία γραφή που παίζει με τα κύματα

ελπίδες κι υποσχέσεις…

Διαρκούν λίγο οι θαλερότητες…

 

Βαρύγδουπη Παρασκευή.

Η νιότη παρήλθε.

Κάπου θα πονάς πια,

Ολοένα.

Διαρκούν λίγο οι θαλερότητες.

Πλησιάζω αυτό που αγγίζω και τα κουρασμένα κόκαλά μου

Γεμίζουν ήχο

Φθαρμένο ήχο

κουρασμένης ζωής.

Το αίμα μου

Πονάει-

ωρέ

Δόξες που έχει στο παρελθόν συλλαβίσει!

Μόνο να πιώ το άρωμα μιας ατελέσφορης τριανταφυλλιάς

Τώρα

Που αμφισβητεί τις βεβαιότητες

Τώρα

Και εξακολουθεί να είναι το φερέφωνο

Της γλαφυρής αθανασίας…

Ο κρυφός χορός των συναισθημάτων…

 

Αέρινη φιγούρα που κινεί ο έρωτας! Κι αν πεις

Να περιγράψεις θύελλες, τι να σου πω; Λαχανιασμένα ζούμε πίσω απ’ τον πόθο·

Φεγγάρια τελεσίδικα, μπαλώνουν τα εικοσιτετράωρα με λάμψη

Κι εσύ ορμάς μες από τον αψύ βηματισμό σου να με πεις

Μαύρον ελεεινά να σβήνω μέσα στην ποδιά σου.

Πόσο σε άγγιξα που λες εγκαύματα παντού επάνω μου έχω!

Χορέψαμε πίσω από τις λεμονιές, στο καθαρό πλατύσκαλο

της νύχτας· και τα πάντα μοιραστήκαμε με το κορμί

να ανάβει και να γίνεται του ερωτικού σκοπού λαμπάδα….

Οριοθέτηση…

Εδώ τοποθετήθηκε η ζωή, με την αντάρα της.

Πολύ μακριά από την άποψη που έχουν οι λογοτεχνίες.

Καίει το κάρβουνό της

Ακόμα

και σε φοβίζει. Εδώ τοποθετήθηκε η ζωή.

Μετά, έλαμψε ο Έρωτας! Στεφανώθηκε νικητής επί όλων.

Και συνεχίσαμε, και συνεχίζουμε. Κι εγώ που ξαγρυπνώ

Έχω εσένα στον νου μου,

Πάντα,

Έστω και αν εσύ δεν με καταλαβαίνεις

Κι ανοίγεις παράθυρα διαφυγής προς κάτι μακρινό…

Πρόσεξε! Το πλέον μακρινό είναι εκείνο το λιβάδι του θανάτου…

[Μήπως είμαι αυτός που δεν ήμουν ποτέ μου;]

 Ραβδισμένες ελιές,

κόρες του ανέμου,

Ιδρωμένες κάτω από τον ανοικτίρμονα ήλιο,

παίζουν χαρούμενα·

Στα κλωνάρια τους

Ο καρπός στέλνει την αξία του

να ανταμώσει την κοφτερή ηλιαχτίδα·

Ζαλίζομαι

από τις υποθέσεις του βίου,

Αλλόκοτος είναι ο πόνος

αλλόκοτος,

Συνοψίζονται όλα τα πάθη μου

έξω από την μάντρα του κοιμητηρίου·

Μήπως είμαι αυτός που δεν ήμουν ποτέ μου;

Μήπως καρποφορώ ό,τι δεν έχω και απαλείφεται η χαρά μου

Πάνω στου λίθου το ακόνι και την μοίρα μου την δύστηνη;

Ραβδισμένες ελιές,

κόρες του ανέμου…

Ζω φυγάς

και θύμα και θύτης,

συντηρώντας

μια γαλήνη που καταφεύγουν τα λόγια μου

τα μελαγχολικά!

[Ψευτίζουν όλα με έμφαση]

 Ψευτίζουν όλα με έμφαση, ου ψευδομαρτυρήσεις, τα γεγονότα έγιναν φυλακή

Που πολύ σε πονάνε. Τα πολιτεύματα μειχθίτω, πανάθεμα!

Ποιόν να πιστέψω; Βρικόλακες βρικολάκων κι οι λόγοι τους παγίδες λαμπρές.

Με τις ιδέες μου πάω κι απ' τις ιδέες μου έρχομαι.

Αντιδραστικός, αντιφατικός- μα

Εσαεί φιλαλήθης κι ανθρώπινος. Κοίταξε

Την πλευρά μου την άλλη

Αυτήν που με κάνει να φαίνομαι αξεμπέρδευτα

Βασανισμένος. Υπάρχω γιατί υπάρχεις- είναι

ο τρόπος μου ο τρόπος σου- είναι

που είμαστε κι οι δύο μία φωνή..

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

 

Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-

αιθρίες με ανέμους

απαλούς να κατοικήσω.

Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου

την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-

όπως κι η νύχτα.

Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·

κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει

λιθάρια θρυλικά

στο ακρογιάλι

απ’ τον παλιό καιρό.

Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω

τον κρυφό παλμό τους.

Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση

κρυφή και προσεγγίζω

μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας

ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα

που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..

Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…

Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια

κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.

Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά

κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,

λευκό κι ωραίο.

Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.

Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…

Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.

[Συντάσσω ένα μανιφέστο φωτιάς.]

 Συντάσσω μια μουσική απόρροια της ψυχής μου που κλαίει.

Συντάσσω ένα μανιφέστο φωτιάς.

Ακούγομαι μόνο στους ουρανούς- δεν θέλω και τίποτα άλλο.

Παραμένω στις ράγες της Αλήθειας μου.

Γράφω για να με καταπιούν οι αιώνες.

Ραγισμένος αυλός!

ΓΝΩΣΗ

Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής

μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές

σαν όρνεα σαρκοφάγα

έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου

ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.

Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε- σαν να ‘μαι

το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.

Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο

ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε, πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.

21.10.2007

[ Σαν ένα χνούδι στην χαραμάδα του Χρόνου η λύπη μου παρασέρνεται για να χαθεί.]

 Σαν ένα χνούδι στην χαραμάδα του Χρόνου η λύπη μου παρασέρνεται για να χαθεί.

Ωριμάζει φαίνεται η μελαγχολία μου, θα σβήσει.

Νιώθω να με καλουπώνουν οι σκέψεις όπως έναν μοναστηριακό καλόγερο ο όρθρος και η προσευχή.

Αιθέρια ζω για να με γδύσουν οι αιώνες:

με ντύσουν με σάβανο σεμνό.

Είναι διάχυτος ο πόθος μου για να με παραδώσει στην ερωτική

Άνοιξη. Λογαριάζω και λογαριάζω

και επαναλαμβάνω ευτυχίες που κυνηγώ…

Ο απωθημένος εαυτός μας…

Πίσω από την σκονισμένη μνήμη είσαι η κάψα και η λαχτάρα μου, η γύμνια

Που σε φέρνει κοντά μου

Ξεκλειδώνοντας όλες τις φυλακές.

Είναι το πριν και το μετά, η παράξενη έλξη

Απ’ την οποία ποτέ δεν ξεφύγαμε, είναι η τρανταχτή πορεία

Ο έρωτας να στρέφεται προς τον ίδιο εαυτό του

Όταν τα σώματα είναι μακριά και κοντά.

Περπατούμε και είναι σκοτάδι πυκνό-

Και το αντιπαλεύουμε, το εκμηδενίζουμε, το κάνουμε σκόνη

Ψάχνοντας μέσα στον καιρό τον απωθημένο εαυτό μας

Τον ερωτευμένο δωσίλογο..

Πρωινό κρεσέντο της Κυριακής…

Μέσα στα μπλε μάτια του ενστίκτου σου

Κινείται ο Βόσπορος της ηδονής·

Ζώντας στα τιποτένια παραμύθια μας

Βρίσκουμε να μην μας χωράει ο τόπος-

Ο τόπος έχει αίνιγμα κι υποταγή·

όσο ψάχνω τόσο δεν μου αρκούν οι αποδείξεις που κατέχω,

Και οι στιχομυθίες μας επάνω στο κορμί της μέρας , ραγισμένο γυαλί.

Με φούρια φτάνω στα φαινόμενα του λεξιλογίου-

Ίσως για να μ’ αμφισβητούνε και να τα αμφισβητώ·

Πάντως και σθεναρά εργάζομαι και

Δίνω στα πάθη μου αξία·

Εκπέμπω λέξεις και μου επιστρέφεται η ιερότητα ενός συνόλου

Που η θρησκευτικότητα των ουρανών συνέταξε…..

13/11/2022

έργο του Νταλί...

Πόλεις..

 

Stratis Parelis

23 Αυγούστου 2017  · 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας

Από το Αίγιο ως την Ακράτα

Μία ανάσα είναι ο δρόμος. Κι η Ήλιδα

Γρατζουνισμένη από τον ήλιο σαν

Οι βραγιές της να έρχονται απ’ την προϊστορία,

Αφήνει ένα σύννεφο επάνω της να παίζει

Κινδύνους και πρωτοβρόχια.

Η Τρίπολη βοά μες το οροπέδιο και η Καλαμάτα

Τα πόδια της απλώνει μες την θάλασσα γυμνή σαν μια κοπέλα

Που ερωτεύτηκε τον γελαστό αφρό. Η Σπάρτη

Κερνάει τον Ευρώτα της λακωνικά τριαντάφυλλα, η Πάτρα

Βυζαίνει φως από τα λαγαρά βουνά που την νανούρισαν

Κάτω απόναν μεθυσμένο ουρανό. Η Κόρινθος

Πλατύφυλλη κι έως τους αμπελώνες

Κερνάει από αμφορείς που γέμισαν με ιστορία. Το Λέχαιο

Δείχνει το αρχαίο λιμάνι του και το Άργος

Κοιτά που η δυναστεία η βασιλική περάτωσε. Οι Μυκήνες

Ζητούν του Αγαμέμνονα την πόρπη

Την χρυσή και τον πορφυρό κραυγαλέο χιτώνα

Εκείνου που όλα να του ανήκουν θέλησε. Η Επίδαυρος

Αφήνει στα ψηλά της σκαλοπάτια

Του θεάτρου ν’ αντηχεί ένα χορικό από μιας τραγωδίας το μαράζι. Η Μεσσηνία

Πολεμά με την εύφορη γη της το κλάμα

της τώρα πατρίδας. Η Τριφυλία

Όρθια μες τον εγωισμό που της πρέπει

Μισοκοιμάται αφήνοντας ν’ ακούγεται η κάψα της

έως του Σεπτέμβρη την αγρύπνια..