Ψυχολογία φθινοπώρου..

Αδιαίρετος ύπνος αδιαίρετος θάνατος-

Το πρωί το πουλί τιτιβίζει χαρούμενο πάνω από την τζαμαρία σου,

Μία μυσταγωγία του φεγγαριού καταλήγει τρανταχτή ιερότητα,

Οι δρόμοι που πήραμε και οι δρόμοι που αφήσαμε- μία παράξενη πορεία·

Συλλαβίζουμε ύψη αλλά ο νους πολλές φορές έρπει στα ταπεινά,

Επαναλαμβάνω τον έρωτα και μέσα σε όλους τους καθρέφτες με ακολουθείς εσύ,

Γινομένη από φως και τα πάθη που ποτέ δεν απέρριψες·

Τι ωραία η αιωνιότητα καταλαβαίνω να μας σκηνοθετεί!

Όλα συμβαίνουν για να μην συμβαίνει τίποτα, όλα

Στερούνται αιτιοκρατίας μα πληθυντικά μας κατακλύζουνε

Αφήνοντάς μας έρμαιους με τον εγωισμό μας.

Ζεις την ζωή σου με αγώνα τρανταχτό ανασταίνεσαι

Κάτω από την ευλογία των άστρων, κατέχεις μια λευκότητα ηλιόλουστη

Και επικοινωνείς με τα πράγματα προσδίδοντάς τους αξία, κι ενώ

Τα φύλλα των δέντρων πέφτουνε στον φθινοπωριάτικο χαμό τους

Σαν όστρακα που θα εξοστρακίσουν την μελαγχολία σου ή κιόλας

Πιο δυνατή θα σου την επιστρέψουν…

Αθήνα 15/10/2022

Έμεινα πιστός στο χρώμα στην καθαρή συνείδηση στην ευθυκρισία.

 Έμεινα πιστός στο χρώμα στην καθαρή συνείδηση στην ευθυκρισία.

Μπουκώθηκα αέρα του όρθρου και φουσκώσανε τα μάγουλά μου. Νύσταξα

Ανάμεσα στις ευωδιές.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου

Χόρεψα κάτω από τις αψίδες

Της ακακίας, κοίταξα τον γέρικο πλάτανο.

Μελαγχόλησα σε μια βροχερή Παρασκευή,

έζησα το ορθόδοξο μυστήριο του θανάτου, παραδέχτηκα

Τις αξίες.

Τώρα μιλώ αποστηθίζοντας αλλιώτικα θαύματα.

Αντέχω!

Ζωγραφική..

Μεσημέρι ηλιόλουστο

Βράχος πρησμένος και οι πικροδάφνες

Γύρω του

Που τον στεφάνωσαν-

Χέρι που δείχνει προς τον ουρανό

Εγκόλπιο ζωντανό που της καρδιάς λέει το πάθος

Πουλί που τιτιβίζει τρισχαρούμενο-

Όλα τα ποιήματα εξακολουθώ να τα μαθαίνω

Θνητός που έχει μέσα του πολλούς θεούς,

Μαρτύριο φωτόδοξο λάμψη στην λάμψη

Η ψυχή όλον τον κόσμο επλημύρισε,

άνοιξε διάπλατα τους ουρανούς!

Θανούντος και απόντος…

 

 

 

Κοιτώ στο ‘’άδυτο’’ αλλά βαθύς και απροσπέλαστος ο ουρανός,

Κάτι μαστίζει την αναπνοή μου,

Παλεύω να πω κεια που δεν λέγονται, χρωματίζω

Την φωνή και στο κέντρο μιας ελπίδας

Ζεματίζομαι, εγώ ο τσαλαπατημένος πετεινός, όσα παρέκαμψα

Με συναντούν εντός μου- όπως να μου αρνείται η ζωή τα διαπιστευτήρια,

Κοίτα όμως που όσο κι αν χανόμαστε

Μοιραίο είναι να ξαναβρεθούμε- βαρέθηκα τις τόσες αντιφάσεις!

Ζητώ μια λαίλαπα φωτός να με κατατροπώσει

Να αφήσει τα κομμάτια μου πάνω στην άσφαλτο

Κανείς να μην μ’ αναγνωρίσει· και να ‘ρθει το πρωινό

Σαρωτικό επάνω μου και με μια δύναμη

Παροιμιώδη..

 

[Κοιμάμαι και ξυπνώ στην ήσυχη αυλή του κόσμου]

 Υπερβαίνω τα πάθη μου και τα υπερθετικά

εικοσιτετράωρα

Περατώνω τις συμβουλές του φεγγαριού-

Επάνω μου εγγράφεται μια πόρπη ελπίδα

Και ο χιτώνας μου ανεμίζει στο δραστήριο φθινόπωρο-

Κοιμάμαι και ξυπνώ στην ήσυχη αυλή του κόσμου

Με παραστέκεται ένας ντελικάτος αέρας

Θεόρατος

Ιερουργός

Ανεξαγόραστος…

Αλλιώτικη αυτογνωσία…

 

Γλιστρά στα χαμηλά η μελαγχολία μας

Όλα τα πράγματα σε μία διαδικασία να αφαιρεθούνε

Να όμως που ό,τι αγαπούμε, πιο πολύ αντιστέκεται

Και παραμένει

χρωματιστό μες τους αιθέρες·

Όλα σε μια θεσπέσια ιερουργία

Η ύλη αιχμάλωτη στα ταπεινά, όπως πάντα

Μα ο νους και η ψυχή (εάν κι αυτή αλήθεια υπάρχει…)

Πετούν στα ψηλά, δεν λογαριάζουν

Κόπο και πάθος, ζητούν

τον Έρωτα τον Μέγα

Πίσω απ’ τα αισχρά τερτίπια της πραγματικότητας·

Θέλω να πω πως σκαρφαλώνουμε εκεί που κι ο καθένας μας δεν το αντέχει·

Φτωχοί και εύθρυπτοι, έτοιμοι να διαλυθούμε

Αφήνοντας ξοπίσω μας τον τολμηρότερό μας ιδεαλισμό

Και μια ρανίδα αίμα για να μαρτυρά ότι υπερβάλαμε…

Τοπίο των ημερών…

 

Λάμποντας το αίμα κουρελιάζει τα σκαλοπάτια του θανάτου,

Το μαχαίρι επαίρεται σαλεμένο,

Ο νους δεν είναι νους είναι ένα μίσος αχνιστό,

Το νοικοκυριό της ελπίδας ξεχαρβαλώθηκε·

Στο άσπρο πουκάμισο μιλά λαχανιασμένος ο λεκές μίας πληγής,

Για ποια κακία ετελέσθηκαν όλα αυτά;

Συστρέφονται και πονούν κι άλλο οι πόνοι,

Όλη η μέρα σήμερα είναι μια νόσος.

Διαρκώς οι λυρικές μου ψυχές λιγοστεύουν,

Η λογική φυσά ξαναφυσά μες το μυαλό μου

Λίγα μ’ ακολουθούνε πια κι εγώ λιγότερα ακολουθάω,

Ένα παράλογο θάρρος είναι ξανά η μόνη Αλήθεια.

Α σκιά της νύχτας που ξεπλύθηκες στο άσπρο φεγγάρι!

Σωροί οι αποθαμένοι σωροί εκείνοι που συνέχεια κοιμούνται,

Οι σκύλοι αλυχτούν, θριαμβεύει ένας αιμοδιψής δικτάτορας-

Πάντα ένας δικτάτορας θριαμβεύει στις μέρες μας…

Τον έρωτά σου ερμηνεύω…

Από το πρόσωπο ανασταίνεται το πρόσωπο και ευθύς εξ αρχής

συρράπτεται για να τεκμηριώσει την αξία της η Δημιουργία.

Φτερά αγγέλων που εξέχουν στα κλειστά

δωμάτια του υποψιασμού

αφήνουν το συμπέρασμα να σφάλλει.

Τι είσαι άλλο από μια αντίθεση που κλαίει αντιφατικά;

Ξημέρωσε επικά, έμεινε πίσω μας η νύχτα και ο έρωτας.

Στον καθαρό ουρανό εμμένει ένα ημερινό φεγγάρι.

Εσύ υπερασπίζεσαι βιολιά που δεν σταμάτησαν να πλοηγούνε.

Και είσαι ένα άκλιτο γραμματικό στοιχείο που εκβάλλει απ’ τα λεξιλόγια και μας εκπλήσσει…

Το γεγονός της αθωότητας…

Η νύχτα αναβοσβήνει τα άστρα της

Έντιμος είναι ο έρωτας και μας πολιορκεί

Στήθος με στήθος ανασαίνουμε ο χρόνος είναι φυγάς

Μεταμορφώνεται και εξαφανίζεται πίσω από προφάσεις.

Ρολόγια που μετρούν την απουσία

Ρολόγια οκνά τροφοδοτούν μια φιλολογία του Τίποτα

Χτίζω σε ζοφερά χαλάσματα

Ερεθίζω τις λέξεις.

Βραδιάζει και θρησκεύω πίσω από αραχνιασμένες μονοκατοικίες

Δεν αποκαρδιώνομαι πρέπει να επιμείνω

Σ’ αυτό το ‘’κάτι’’ που με κάνει αθώο

Αθωότερο από πέτρα αθωότερο από φωτιά

Να μπλοφάρω συρρικνώνοντας την πιο απίθανη έκπληξη…

Η ποιητική μου διόπτρα..

 

Στους ήχους αποτυπώνεται η ποίηση

σαν ένα λιοντάρι θεότρελο·

Ζω με αταξίες και αποστηθίζω ηλιακό παλμό·

Εικοσιτετράωρα που η όρασή μου αλητεύει

Πάνω στα αχτένιστα λιβάδια τα φιλέρημα·

Εκείνη η σιωπή που σχηματίζει ωραία τα τοπία εκείνη η θερμή

Σχέση της προσευχής με τον θεό· τυπώνω όλες τις πολύτιμες

Εντυπώσεις, εξαίσια με θεραπεύει η γεωμετρία των δασών

Και μια δροσιά βελουδένια μαστίζει τον εσμό των φυλλωμάτων, θαλερά

Που τρεμίζουν στο λιανό αεράκι,

Δοξάζονται οι κατακτήσεις

Της ηλιαχτίδας

Δοξάζονται οι πλουραλισμοί

Της αλήθειας μου,

Ακούγονται γύρω μου τα παλαμάκια των δέντρων-

Ανασαίνω βαθιά·

Ασύστολος,

Ζώντας σαν ένα ανέγγιχτο θηρίο που δεν ημερώνει!

6/10/2022

Στρατής Παρέλης, Στοχεύσεις

 

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Στοχεύσεις

Ποιητική συλλογή

stratisparelis

Υπογράφεις σ’ ένα κοχύλι μια θέση του έρωτα για να πονώ!

 Υπογράφεις σ’ ένα κοχύλι μια θέση του έρωτα για να πονώ!

Τρεμίζουν γύρω σου οι αβρές πεταλούδες.

Τεμπέλικο φως ρέει πάνω στα βλέφαρά σου αφήνοντας

Το ‘’αιώνιο’’ να αντιστέκεται μέσα σε κάθε μύθο που σε έχει.

Μιλώ για να με καίει ένα δάκρυ. Δακρύζω

Για να μιλώ. Οι στίχοι μου

Είναι ένα καταφύγιο του πικραμένου!

Αφανισμός λόγω των Ιδεών…

 

Συμβάλει ο θάνατος στα λυρικά παραμύθια μας, συμβάλει·

Τα ποιήματα ζουν με πολλά προσωπεία και δίχα ανταποκρίνονται στα ειωθότα·

Δοξάζουμε την θνητότητά μας έχουμε ρίζες βαθιές εκεί·

Ανταμειβόμαστε με μια κακία που ανταποδίδουμε ο εις στον άλλο-

Διασκεδάζουμε να είμαστε οι τιποτένιοι.

Γελώ με την αυγή των ρόδων·

Η ζωή είναι μια σύντομη παρένθεση·

Κατασκοπεύω την γεμάτη νύχτα,

Σκιές πάνε και έρχονται κατόπιν του θανάτου·

Καρφώνεται το άπονο μαχαίρι στο κορμί που ποτέ του δεν έφταιξε·

Παντού απλουστεύσεις έξω από του ουρανού την πόρτα,

Παντού ένα λιβάνι που περίσσεψε.

Όσο το προσπαθώ τόσο δεν με μαθαίνω·

Καταλήγω να τρώω βουλιμικά τα ψηφία μου-

Μάλλον ζω κρίσιμα για να με αφανίσουν οι Ιδέες!