Λείπω απ' όλες τις ομηγύρεις των παραμυθιών

Παραμένω σιωπηλός· η μοναξιά καταγράφει το σιρόπι μιας μελαγχολίας,

Λείπω απ' όλες τις ομηγύρεις των παραμυθιών, αν διαβάζεις

Τα μισοφωτισμένα γραφτά μου

Ο αέρας σκλαβώνει τις μυρσίνες,

Ακούγονται εκείνοι που κοιμήθηκαν νωρίς και υπήρξανε φίλοι,

Τώρα κατοικούν μια χώρα δακρύων, εγώ ξέρω

Πόσο το αίμα σπαταλήθηκε να ξεδιψάσουν άρρωστα μυαλά και φρικαλέοι αντιδημοκράτες-

Στιγματίζω τον αιώνα που πέρασε χωρίς να διδαχτούμε απ' τον πόνο του,

Κάποιος τρέχει μέσα μου

Κυνηγημένος απ' το σκοτεινό δόκανο του θανάτου,

Στις φλέβες μου μία βοή από σύννεφο αδειάζει την μανία της

Στον νου μου ακόμα-

Ξημερώνομαι αναζητώντας νέες επιθυμίες,

Στον φαρδύ ύπνο χώρεσα τα όνειρα και άφησα να τρέχουν στο καλό λιβάδι της σύνεσης,

Αν πλησιάσεις την φάτνη των ταπεινών, ξέρε το πώς για το δικαίωμα να αναπνέουμε ελεύθερα

θυσιάστηκαν κάποτε όλα..

Εκβολή πάντα μες του γαλάζιου τις ιαχές

Εκβολή πάντα μες του γαλάζιου τις ιαχές

Ποταμός ιώδης μέλι απ' του εγκρεμού το συλλάβισμα

Οχυρώθηκα σε σιωπές μέγιστες, ήπια

Την πρωινή δρόσο μου ευφρανθήκαν τα φρένα

Ο ήλιος καίει τα σπαρτά των σκέψεων

Πλέει η αρχαία τριήρης στου γιαλού την σελίδα

Ακούγεται τραγούδι σιγανό

Μηχανικές θλίψεις αναστατώνουν το τοπίο

Καταγράφω την χαρά σε όμορα ψήγματα

Κάτι κατάφερα να σώσω απ' το παρελθόν των λέξεων

Λεξιλόγιο ανάγκης οι στίχοι που λέω

Σαν μια ελληνική διάρκεια που την υποψιάζομαι και την υπηρετώ

Φόρος του αίματος που με ακολουθεί κι είναι η κοντινή μου ελπίδα

Τι θέλω πολυτέλειες μες τον καιρό;

Μ' ένα ψιχίο, όπως στρουθί, μπορώ να ζήσω φτάνοντας πολύ ψηλά

Στην χώρα των ονείρων και στον μαχαλά της κρυφής αγωνίας μου..

Στο περίγραμμα προστίθενται και αφαιρούνται όλα

Στο περίγραμμα προστίθενται και αφαιρούνται όλα: σχήματα αισθημάτων και της εβδομάδας οι ημέρες

Τσαλακωμένες απ' το κρύο και του χειμώνα την μάνητα.

Πέφτουν αργύρια στην σκοτεινή κασέλα και απ' την λειψανοθήκη ο άγιος σου μειδιά όπως να θέλει σου συμπαραστέκεται.

Μυρίζουν ρόδα.

Μυρίζει πάχνη πρωινή και ο καπνός από μια προσευχή που δεν σώθηκε.

Σφίγγω την ψυχή μου και πάω.

Σφίγγω τα χρώματα.

Το κέλυφος του ορίζοντα ραγίζεται κι ένα πουλί συμπαντικό αναφαίνει μέσα στην γαλήνη του όρθρου.

Για ορθόπλωρες πλεύσεις και για πιο μεστά καίρια μηνύματα.

Ουσιαστικά ήσουν πρόσωπο, ήσουν μια έντονη άνοιξη Που έδινε νόημα στις νύχτες της απουσίας.

Ουσιαστικά ήσουν πρόσωπο, ήσουν μια έντονη άνοιξη
Που έδινε νόημα στις νύχτες της απουσίας.
Ουσιαστικά ήσουν ωραίο συμπέρασμα, ήσουν ξεκάθαρο πάθος
Ήσουν νεροποντή πάνω στο διψασμένο χώμα μου.

Με συναντούν σύμπαντα φωνηέντων και τεχνηέντως κινούν επάνω μου την μηχανή των εκπλήξεων.
Μέσα στον ουρανό είδα που απουσίαζες.
Σε αναζήτησα όταν μου έλειπε η φωτιά και έτσουζε το κρύο στα λιγνά μάγουλά μου.
Σε αναζήτησα φωνή με σιωπή, σιωπή
Με φωνή, σαν ένας που λατρεύει κάτι και γι αυτό, καλά το ξέρει πως, σιγά σιγά, πεθαίνει.

Δεκέμβρης 2016

Φοράς αιλουροειδή, του αίματος...

Φοράς αιλουροειδή, του αίματος αδέσμευτη σκύλα

Που αλυχτά μέσα στις νύχτες μου, σαν ειμαρμένη.

Ερεθισμένη απ' την οσμή του αίματος, επικίνδυνη, φρενιασμένη

Κινείς τα νήματα του μοιραίου. Φτάνω

Να σε μαθαίνω ακολουθώντας σε μες τον λαβύρινθο

Της θήρας που με πετυχαίνει ανυπεράσπιστο και μόνο.

Όνειρο…

Και έτσι όπως συνεχίζονταν το βράδυ
Απαλές τουλούπες ύπνου έπεφταν σιμά μου
Και ράγιζε από παντού ο ουρανός-
Είδα τα νυχτοπούλια να πετούν σαν τρελαμένα,
Ο αέρας έσκιζε τις τέντες
των αστεριών, και το φεγγάρι
κάτι ανούσιο παρωδούσε. Τότε
Όπως να βρέθηκα σε άλλον κόσμο
Στύλωσα ξαφνικά τα μάτια κατά τον ορίζοντα:
Έρεβος και μία σπαθιά από το φως των άστρων
Μαδούσε που και που τα σύννεφα κι ως την ματιά μου
Έφτανε αυτό το κουρδισμένο Πουθενά.
Φάνηκε η όμορφη νεράιδα και
Πήγε και κάθισε στο μέρος της γαλήνης· τα χέρια της
Κουνούσε σαν να έδιωχνε την νύχτα·
Ξύπνησα μέσα στην σελίδα μου και παραφύλαξα·
Ήρθανε τα πουλιά και κάθισαν κοντά της·
Του φεγγαριού το φόντο ωραία ασήμωνε
Τα γύρω· κάλμα· μόνο απ' τα μαλλιά της οι πλεξούδες
Σμίγαν τους δύο κόσμους που αντιλήφθηκα-
Κι όλο ένας αέρας λίγος έκανε το ποίημα προσιτό..

Τα πράγματα μας ανθίστανται

Τα πράγματα μας ανθίστανται, αφήνουν
Μια οσμή σαν θειάφι
Προκλητικό, έτσι η ύλη πορεύεται, βλέπεις
Και που τα ακολουθούμε αυτά λοξοδρομούν
Πεισματικά, για να μην μας ανήκουν. Τόσες
Νύχτες λογάριασα και δεν μου βγήκε ο λογαριασμός, τόσα
φεγγάρια είπα και ξεράθηκε
Το στόμα μου- αφήνω
Να με λούσει ο κρύος αέρας
Απόψε που ο Γενάρης οξύνθηκε και έβαλε κρύο
Που την ψυχή μου μαράζωσε..`

Η ευσέβεια των χειμωνιάτικων ηλιαχτίδων χτίζει καθεδρικές προσευχές

Η ευσέβεια των χειμωνιάτικων ηλιαχτίδων

χτίζει καθεδρικές προσευχές

στο κυριακάτικο πρωί.

Ο αέρας χορεύει  στο ταψί της υγρασίας.

Οι στίχοι έχουν μια αθωότητα παιδική.

Έχω ευθύνη να σου αναθέσω το μέλος που σοκάρει την τραγωδία ολόκληρη.

Πλησιάζουμε για το μεγάλο μπαμ των συνειδήσεων.

Ο άνθρωπος φθίνει μέσα του της Δημιουργίας το φως.

Πού θα πάμε άραγε όταν τελειώσει αυτή η Βίβλος των θαυμάτων;

Πόσο θα αντέξουμε εξανδραποδισμό;

Συνθέτω αγρύπνιες που μόνο εσύ καμάρι μου κατανοείς.

Είμαστε ερωτευμένοι με το ίδιο φεγγάρι..

Ο γκολκίπερ των κουκουναριών…

Γλώσσα έχει ο άνεμος μα δεν μιλά
Συνοφρυώνεται πίσω απ' τις μυρσίνες, σκυθρωπάζει
Και βούλεται εκδίκηση πάνω στα κλωνάρια 
τα χιονισμένα- αλλά εσύ

Για πού το έβαλες χαρωπέ σκίουρε των τραμπαλισμών και σαν έλασμα εκτινάσσεσαι
Να πιάσεις το μεστό κουκουνάρι, φίλε μετέωρε;

Τα πόδια σου διαβατήριο αποσκιρτήσεων
Είσαι ο ποιητής του Αστραπιαίου
Αεικίνητε φίλε ανασφαλή
Γυμνάζεις τόσο το βλέμμα μου
Απ' τον αντίποδα της όρασης στο φόντο μιας μαγείας που μου αρέσει.

Δέξου να σε αφομοιώσει η θέα
Δέξου να καταπιεί τον άκρατο εγωισμό σου
Δέξου να μηρυκάσει το τοπίο την λιλιπούτεια φύση σου,
Σαμάνε της ερημιάς που σαρκώνεται κάτω από το άπεφθο χιόνι..

Το φως το αφήνω αναμμένο…

Το φως το αφήνω αναμμένο

Αν θες να σηκωθείς την νύχτα και να βγεις στο μπαλκόνι

Να συνομιλήσεις με το άστρο- το φως το αφήνω αναμμένο·

Ο αέρας σαρώνει τα κάστρα των ονείρων

Ένα ποτάμι κυλά ανάμεσα απ' του μυαλού σου την συνέχεια

Μπορεί να έχεις γίνει οπτασία, μπορεί

Να γκρεμίζεις τα παραδεδεγμένα τα έωλα και τα φρικτά·

Πάντως το φως το αφήνω αναμμένο

Αν θες να σηκωθείς την νύχτα και να φύγεις από κοντά μας

Σαν ένα άστρο που συνομιλήσαμε και έμοιαζε να μας ακούει

Πάνω απ' το παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, πίσω από τα σύρματα

Του οικοπέδου που γεμίζει παπαρούνες την άνοιξη

Και διαμαρτυρημένες πληθυντικές υποσχέσεις…  

Το αισθηματικό τριαντάφυλλο και οι πόνοι που δεν παρέρχονται..

Εκεί πού έσκυψες να πάρεις απ' τα χέρια της αιωνιότητας

τριαντάφυλλο άλικο και ράγισε

το στέρνο της γης-

Πού πάνε οι εγωισμοί μας όταν κοιμόμαστε, πού πάνε;

Ποιός χαρακτήρας μας πολλαπλασιάζει το άρωμα και ποιός

Το ελαττώνει; Όλο ένα σύννεφο βρήκα

Μπροστά από τα ερωτήματα. Όλο ένα πνιγμένο

Δάκρυο πίσω από κείνα που ποτέ μου δεν ομολογώ.

Μεγάλωσε η μέρα· έβγαλε κρύο.

Το αισθηματικό σου τριαντάφυλλο πολλαπλασίασε τους πόνους που δεν παρέρχονται..

Κηδεία…

Η εικόνα ρέει σαν ένα συννεφένιο μπιχλιμπίδι κάτω απ' την απόφαση του ουρανού.

Κι ένα μεταλλικό φως, σχεδόν κυνικό, τσουλάει

Ανάμεσα στις μετώπες των δέντρων, να συμμαζέψει

Την αντίφαση και την κατάφαση, σ' ένα παιχνίδι

Που αποδεικνύεται μοίρα

Και καλουπώνει να μείνει έτσι πάντα ο βίος.

Κι είναι κι αυτά που με πονούν, διαβασμένα

κι απ' την ανάποδη, σαν καρκινικές επιγραφές, στραμμένα,

Στο μηδέν μου που φλερτάρει με αριθμούς

Αχρείους και λίγους.

Φύγε τώρα φίλε, τρέξε

Προς την έξοδο, προς το σκοτεινό σημείο της απουσίας, τρέξε

Και μην διαπραγματευτείς τίποτα από αυτά που δεν σου ανήκουν, φύγε

Προς την ανθισμένη ησυχία σου, ντυμένος

Ένα σκούρο φέρετρο που καγχάζει

Κάτω από το λασπωμένο χώμα και ζητά να σωπάσει την θνητή φύση σου, την στιγμή

Που κι εσύ δεν έχεις άλλο ανάγκη από μια μαύρη μπέρτα όπως αυτών που ιερουργούνε

Πίσω από την αστραπή..

Ανθίσταται μέσα μου ο εαυτός, με νικάει·

Ανθίσταται μέσα μου ο εαυτός, με νικάει·
Πού με είδα πού με ξέρω, ίδιος δεν είμαι με κείνον που νόμιζα, 
Χαρακωμένος απ' αρχής, τελαλώ και μήγαρις έχω
Προκοπή στην απώλεια.
Αν με ανακαλύψεις ψάχνοντας μες τις παρόδους, τα σκοτεινά
Σοκάκια της συνείδησης, να γεύομαι ένα φως που το φαντάστηκα, μην αποκαλύψεις
Πως έκλαψα πάνω στο μάρμαρο της ελπίδας, πες
Πως θράφηκα μόνο με καυτές ουτοπίες..

Ανέτειλε μέσα μου,

Ανέτειλε μέσα μου,
ψηφία που διαβάζω μ' αισιοδοξία,
Και τα μαλλιά σου χρυσά,
ανεμίζουν
Σαν δακτυλοδεικτούμενες ηλιαχτίδες
Πάνω στο καύκαλο της γης.

Τοπίο έρημο, ψηφιδωτό
Μιας άνοιξης που έρχεται.

Γλιστράς πίσω απ' την οθόνη, κι όλο κατέχεις
Το μυστικό των αποκαλύψεων..

foto julia papadhmitriou