Αρχίλοχος..

Αιώνες πριν εσύ

ήσουν ένα φωτεινό αντικλείδι που ανοίγει

τις πύλες του Αιώνιου, ήσουν

μια ιστορία πέρα από την ιστορία, μία ζωή

μυθοποιημένη.

Να φοράς λεκτικά σχήματα που αγαπώ

και συγκλονιστικές εκμυστηρεύσεις που αρέσω.

Πού κατοικεί η ψυχή σου τώρα 
που κι εγώ ταξιδεύω

αθώος και αδαής

από συμβολικό ουρανό;

Η προτομή σου είναι μνήμη, κάρβουνο

αναμμένο. Καθώς

χρεμετίζουν τα άλογα της νύχτας 
της Παρασκευής και το πρωί

θα τετερίζουν πουλιά
έτσι όπως και εσένα τότε θα σε συγκινούσαν..

                             Πάρος  29.3.2013 

E-BOOK ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Διάνυσμα Εκδόσεις - Dianisma Publications

15 Μαρτίου · 

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Νωπά αλιεύματα {ΠΟΙΗΣΗ}
ISBN: 978-618-82414-3-5
Διαβάζεται δωρεάν



Στρατής Παρέλης, Νωπά Αλιεύματα

ISSUU.COM






Leon Skilitzis

18 Μαΐου · Issuu · 

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος
ISBN 978-618-82414-4-2

Διαβάζεται δωρεάν



Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ, ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος

ΠΟΙΗΣΗ ISBN 978-618-82414-4-2

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ, ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ




Διάνυσμα Εκδόσεις - Dianisma Publications
14 Ιουνίου · 
Νέα ηλεκτρονική κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Ωσεί παρών

Στρατής Παρέλης, Ωσεί παρών...
ISSUU.COM
 

Διάνυσμα Εκδόσεις - Dianisma Publications
23 Σεπτεμβρίου στις 11:13 π.μ. · 

Νέα e-ποιητική συλλογή για τον Στρατή Παρέλη:
Αναγνωριστικές Βολές

Στρατής Παρέλης, Αναγνωριστικές βολές…
ISSUU.COM
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

Είσαι μια γυναίκα όμορφη

Στα μαλλιά σου ερωτοτροπούν οι όμορφες ανταύγειες του καλαμποκιού.
Είσαι μια γυναίκα όμορφη που στολίστηκε πάθος και βγήκε
Στον δρόμο των πόθων μου. Αν σε σχημάτισε
Η μέθη των γεγονότων δεν ξέρω αφού
Μες την καρδιά μου βάλεις με την σκοτεινή φαρέτρα σου σίγουρους πόνους.
Θηλυκέ τρόπε να ξεκλειδώνεται το σύμπαν και να εκμυστηρεύεται
Σε μένα τα απώτατα ψέματά του.
Κρατώ το φωνήεν να μην λαλήσει μες την ερημιά που μένει ακατοίκητη και απ' αιώνων
Σε θέλει εκεί, στο μυστικό ιερατείο του απέθαντου Έρωτα..

Κλάψε για την μέσα σου Βηρυτό

Κλάψε για την μέσα σου Βηρυτό, κλάψε

για την Αμμόχωστο, κλάψε

για τις μαρτυρικές πατρίδες!

Κλάψε για την ορφανή Σμύρνη, το Αϊβαλί, την Κερύνεια.. Και κλάψε

Για το δάκρυ που έλειψε από τον πόνο του κόσμου.

Δάκρυα έχει η προσφυγιά- τότε καταλαβαίνεις

Τι ξεριζώνει την καρδιά σου και πώς νοσταλγεί

Ο πικραμένος το ζωντανό αίμα του, πώς γράφει

Επάνω του η αθλιότητα των μοβόρων πικραμένες σελίδες, τι είναι

Το κτήνος του κτήνους και τι

Ακούγεται από την μακρινή πλευρά

Του ήλιου που δύει, καθώς

Πονά τα λοιπά κύταρρά σου..

 Κλάψε γιατί όπου κυλάει από τον οφθαλμό ένα δάκρυο

Εκεί ο κόσμος και ο άνθρωπος παντοτινά δικαιώνεται..

η γη είναι σκληρή σαν έμπνευση

Στρατός από κάμπιες που αραδίζουν κάτω από το πεύκο· τυφλό σύνταγμα

που τραβά κατά το πουθενά·

η γη είναι σκληρή σαν έμπνευση· η γη

δυσκολεύει με τον καιρό- πρέπει να γυμνάσεις

τις αισθήσεις σου

για να μην χαθείς

μέσα στο δάσος που κρατά μια μυστικότητα και σε τρομάζει.

Όλα ένα παιχνίδι που νικητής θα είναι εκείνος

που ποντάρει στο ελάχιστο θάρρος του

Και κερδίζει τις πάμπολλες άγραφες σελίδες όπου η ψυχή του

θα εγγραφεί

και θα ανατραφεί μικρή και που παράξενα

μεγαλώνει…

Το ποίημα γέννησε συνέπεια από αρχαϊκή γαλήνη και πνοή που είπα..

Ήθελε η ψυχή μου θάλασσα και ησυχία αυτούσια·

αδέκαστα λόγια σταθήκαν κι υπερκαλύψαν τα λόγια μου·

Ένα τζάμι άνοιξε και φάνηκαν, πίσω απ' τις κουρτίνες,

οι αρετές που ζήλεψα·

Γαλάζιος ουρανός,

Ελλάδα, όπου κι αν είδα.

Στην ανάσα μου, ο κόσμος σταματημένος, στον στίχο που δεν γράφτηκε·

Ξακουστά νέφη κατευθείαν από του Δία τα γένια-

Σταμάτησαν πάνω από το ήσυχο κολπάκι και, στο σπίτι νεύσανε, χαρές που αναζητώ-

Το ποίημα γέννησε συνέπεια από αρχαϊκή γαλήνη και πνοή που είπα..

Πάντως φθινόπωρο.

Πάντως φθινόπωρο.
Πάντως μπελαλίδικη μέρα με αποχρώσες ενδείξεις του καλοκαιριού.
Κρύφιο συμπέρασμα και όταν θα θρησκεύεις πιο γαλάζια απ' τον ουρανό
Θα ξεχυθούν λευκά μαντήλια
Σαν σύννεφα που το μπαρούτι τους δεν το είδες ακόμα.

Ντροπαλός ορίζοντας
Ένδοξος.
Άγουρες σκέψεις ναυαγούν μες τον ήλιο που δεν τις υπερασπίζεται.
Κι ωστόσο, αισιοδοξία.
Ευτυχώς!
Μεσημέριασε και, από το μακό μπλουζάκι μου, σαν τρομαγμένο, πέταξε ένα πουλί.
Για την ελευθερία του πόθου.

Ευτυχώς αλεηλάτητα έμειναν τα χωρία των πόθων μας.

Ο Οκτώβρης δένει τα παπούτσια του να κυνηγήσει τον χρόνο.

Έφυγε ο Σεπτέμβρης με μια νοτισμένη προσευχή.

Ευτυχώς αλεηλάτητα έμειναν τα χωρία των πόθων μας.

Το φεγγάρι που ήρθε θύμωσε με της νυχτερίδας τα καμώματα.

Το αλεξίπτωτο του ανέμου άνοιξε μπρος στην πόρτα του φθινόπωρου.

Καπνός θυσίας ανεβαίνει στον καμαρωτό ουρανό.

Η λιακάδα κομπάζει.

Ένας ίσκιος ανταμώνει τον άλλον και η φρυκτωρία μήνυσε μια νίκη μακρινή που είναι της ψυχής μας κατόρθωμα.

Σιτίζομαι τελείες που υποκύπτουν στο νόημα και η παράγραφος με δένει χεροπόδαρα μέσα στων Αναγνώσεων το αμπάρι.

Φωτεινό πλοίο, ταξίδεψέ με κατά τον ρου του Έρωτα, ταξίδεψέ με κατά την Αστραπή!

Απόηχος των γεγονότων και της πρωτεύουσας.

Να μου εξηγήσεις τον θάνατο, όπως

Διαβάζεται στις ζοφερές νεκρολογίες.

Να μου εξηγήσεις την ζωή, όπως

Την υμνούν οι ποιητές που γραμμένη στο αίμα τους είναι…

Απόηχος των γεγονότων και της πρωτεύουσας.

Μέρα γλυκιά μέρα απατηλή όπως φθινοπωριάζει.

Ένας ήλιος μπλέκεται ανάμεσα στις προσδοκίες μας και ψηλώνει

νεύοντας στα δέντρα να τον χειροκροτούνε.

Αύρα πρωινή μπαλώνει όλες τις τρύπες του ντουνιά.

Μετέωρο πουλί- ευτυχεί να επικρεμάται στο ιστίο του ουρανού.

Διάρκεια της ημετέρας σωτηρίας-

απ' αιώνων.

Χλευάζουμε τα ποταπά σύμφωνα της απανθρωπιάς.

Ευτυχώς δεν χάσαμε ακόμη την καρδιά μας!

Καλημέρα!

Διαγωνίζονται οι αιχμές των φύλλων να φτάσουν στο πράο ξημέρωμα.

Μια καρδιά πάλλεται ν' ανταμώσει το φως.

Η νύχτα υποχωρεί με βιαστικά βήματα κι οι αίγες

Σκαρφαλώνουν πα' στων ονείρων τα βράχια.

Κλυδωνιζόμενο Σάββατο, κλυδωνιζόμενη ζωή.

Σε βρίσκω και σε χάνω πίσω απ' την ανεκμετάλλευτη ώχρα που ντύνει τους τοίχους της πόλης.

Όλα ξυπνούν.

Καλημέρα!

Ωραία γαλήνη επιτύχαμε!

Ωραία γαλήνη επιτύχαμε!

Σαν να μας ήθελε η Τύχη και ψηλά πετάξανε οι μελαγχολίες.

Τις ακούς που βογκάνε στον συννεφιασμένο ουρανό.

Εμείς δουλέψαμε πάνω απ' το Χάος.

Μια ρίμα, ένας στίχος που κοάζει ελεύθερα, όπως βατράχι στην ακροποταμιά.

Κι ο ποιητής κάπου εκεί θα περπάτησε.

Λίγο θηρίο μέσα του, λίγο συμβιβασμένος άνθρωπος- σαν όλοι μας υποθέτω.

Τον διαβάζουμε ακόμη με σπουδή.

Τους αληθινούς τους διαβάζουμε πάντα με σπουδή.

Γιατί δεν τελειώνει η Αλήθεια-

Αλλάζει εκφράσεις και πάντα κοντά μας θα έρχεται

ακλόνητη κι απέραντα δυνητική..

Να ακούς Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία.

Ανθούν και ομιλούνε

Τρυφερά φυτά που εγκλωβίζουν την σταγόνα που ξεστράτισε απ' την βροχή

Και στην καρδιά τους εσκλαβώθη'..

Το τύμπανο του ήλιου βαρά σε εγρήγορση. Να ακούς

Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία. Ο υποψιασμός σου

Να είναι των πουλιών τα φτερά

Που κινούν το σύμπαν με τα πρωραία τα ράμφη τους..

Υπήρξα μοναχικός- ιδού το θέμα.

Σύναξα γιρλάντες για τους άλλους ανούσιες, και τις ταξινόμησα μες των οράσεών μου τα τετράδια.

Τέρπομαι απ' την μουσική που σφετερίζεται τον θώκο της αιωνιότητας.

Πόσο μακάριο να μην έχεις λόγια και τα λόγια να σε υπακούνε!

Καρφιτσώνω στον ήλιο μια ευχή και μου την πραγματοποιεί το φθινοπωρινό αεράκι.

Για Ποίηση και για χορούς των πνευμάτων..

Εύρηκα!

Ανοίγει μια καινούρια σελίδα και οιστρηλατούν τα άνθη στα πλάτη της σαν ευδαιμονισμένη προσευχή.

Όλα κανοναρχούν επί τω έργω και ο Ησίοδος κάπου θα καμαρώνει για

την απόλυτη αξία του.

Εύρηκα!

Είναι ένας φθινοπωρινός ήλιος που τον φορώ κάτω απ' το μακό μπλουζάκι μου-

Θεσπέσιος!

Χωρώ εντός του όπως και με μεταβάλει σε έναν μινώταυρο που κλέβει τις καρδιές των κοριτσιών.

Α κρύφιο κάτι που το είχα και το έχω και με κάνει πιο χαρούμενο όπως οι μέρες μου κυλούν κι εγώ ανασαίνω

Μεθυστικό συμπέρασμα που δίνει μόνο η ζωή όταν το οικουμενικό βυζαίνεις

Πάναγνο γάλα!..

Κρύφιο.

Τι να κρύψεις και τι
μη,
αφομοιώνονται τα πάθη 
απ' την τυφλότητα των εραστών, ακολουθείται
ως τα σκοτεινά ο φόβος
και το χέρι
ψαύει στα φθαρμένα ντουβάρια
σημάδια της αστραπής,
ενώ
πιο λεία είναι η σιωπή παρά το φεγγαρόφωτο
κι εσύ
ακροπατείς στον κήπο μέσα της οράσεως,
πεταλούδα
που δεν ξέρει πού πάει-
σχεδόν γρατζουνάς τον ουρανό κι η μέρα
σε αρπάζει
σαν ένα τύχης δρώμενο που αλλοίωσε
νωθρά τα γεγονότα
αφού
η ζωή σου σκονίστηκε
από θλίψη που σου είχα και είχες, -όταν
απάγγειλες τον βίο σου σωστά..