...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

17 Ιουλίου 2016

Δημοκρατία…




Δημοκρατία σερβιρισμένη άκομψα
δημοκρατία αποστεωμένη-
βρωμά η ανάσα της, είναι
πόρνη
που ταλαιπωρήθηκε
από την κλίνη του ενός στην κλίνη του άλλου, δημοκρατία
λεπρή.

Την εκθειάζουν οι κατέχοντες, βολεύει
το άπληστο γρόσι τους, δημοκρατία
προ των κλειστών μας πυλών,
δημοκρατία
για το σκυλολόι που ληστεύει..

Στον βρόντο πάνε οι αρετές στης, στον βρόντο
καταλήγει ο σεβασμός
στην τάξη των πολλών- δημοκρατία
ανασκευασμένη,
ευνουχισμένη
ρακένδυτη δημοκρατία.

Από αφαίμαξη σε αφαίμαξη, παίγνιο
στων πλουτοκρατών τις θελήσεις- δημοκρατία
θέατρο, δημοκρατία
μισερή,
ανάπηρη,
θνησιγενής δημοκρατία..



16 Ιουλίου 2016

Ποιητικά αποτελέσματα Ιουλίου…




Για να μείνω ελεύθερος, έμεινα σιωπηλός διαβάζοντας τα φύλλα
Των δέντρων και έκλαψα ακούγοντας την παλιά μουσική
Του φεγγαριού.
Ντράπηκα μπρος στο φως, άνοιξα τα φτερά μου
Και υπερσκέλισα την νύχτα σαν ένα τρομαγμένο πουλί
Που φεύγει για πατρίδες αλλιώτικες.
Έτρεμαν σαν βιολιά τα τζιτζίκια.
Λύγιζε η χλόη σαν μια χτενισμένη κόμη να βρεθεί μες το αύριο.
Μου χάρισες ή σου χάρισα αυτόν τον Ιούλιο, ανάμεσα
Από σκοτεινά γεγονότα, πολεμικές αναμετρήσεις και αποστήματα
Ενός κόσμου που σήπεται κι αργοπεθαίνει;
Παρήγορη έμεινε η γραφή, φωτεινή, ελεούσα,
Να δίνει το εκλεπτυσμένο φως της σε κάθε λέξη,
που έζησε, πριν γεννηθεί, στην καρδιά μου..

Μπαλαρίνες...




Χορεύεις στο μυαλό μου έκπαγλη και θησαυρισμένη
Μες το φως του ήλιου, μάντισσα
Του καημού που σου έχω..


Τοκίζεις τα σανδάλια σου επί των ημερών μου το βάσανο.
Συνωμοτείς με την σιωπή- δένεις κόμπο την λύπη μου.
Και τανύζεις το τόξο όσο η μοίρα το θέλει..


Το που δεν μιλιέται σου ζήτησα, το μυστικό των μυστικών.
Και το χόρεψες μπροστά μου να το πάρουν χαμπάρι οι πάντες..

Είναι, λέει, φλόγα ο έρωτας, είναι
μια καύση. Και ποιος σου είπε πώς
δεν θα τολμήσω να καταστραφώ

Στων χειλιών σου το άπονο καμίνι;..

Βασίλισσα της θλίψης..


Προηγούνται οι πόνοι και έπονται τα μειδιάματα-
Σαν να διαδραματίζονται όλα μες την οθόνη ενός θεάτρου που λοξοδρομεί
Προς την ασυνέπεια-
Και το μειδίαμα
Αρχαϊκά σχηματισμένο, σχεδόν ανεπαίσθητο, αφήνει
Κερκόπορτα στην πληγωμένη ζωή· μορφάζεις
Κι ύστερα σε αναγνωρίζω και πάλι:
Καθώς θρυμματισμένα φωνήεντα ξεπηδούν απ' το στόμα σου,
Βασίλισσα της θλίψης..

Σκοτεινό πρωί..




Τι πολεμόχαρος κόσμος- και πώς μπορεί
Να οργανώνει εμφύλια τα ματωμένα παιδιά του!
Σκοτεινό ξημέρωσε το πρωί.
Σκοτεινά η οικουμένη που σκέφτεται!
Ψάχνω πίσω από δύσκολα παιχνίδια να καταλαβαίνω
Τι πουλιέται και σε ποιόν, με ποιο αντίτιμο, αν έτσι πρέπει
Ή αλλιώς, πού οδηγεί
Η απελπισία- πώς αμαυρώνεται
Ο ηθικός διάκοσμος, πόσο ο άνθρωπος
Στο αγρίμι επιστρέφει…

Σκοτεινό ξημέρωσε το πρωί.
Στην ζέστα θυμήθηκαν όλα να είναι απίκο
Κι εκεί τα τζιτζίκια. Ιούλιου μεσούντος- τι διαβάζω
Κι είναι παρήγορο να σε κοιτώ καθώς κοιμάσαι
Ακόμα και ο ύπνος σου απέχει
Μίλια ερωτικά απ' την πραγματικότητα;

Σκοτεινό ξημέρωσε το πρωί.
Οσμή από μπαρούτι έζωσε τον νου μου.
Πάλι ο κοσμάκης θα γευτεί τα δάκρυα.
Πάλι η γη θα καταπιεί τους αθώους νεκρούς της.





15 Ιουλίου 2016

Βιολίστρια…


Το μεθυσμένο βιολί μιλά μέσα στα μαγικά χέρια σου·
Ποιος πηλός σε σχημάτισε για να κρατάς τόσο έντονη ανάσα;
Σμίγεις την μουσική με το στερέωμα, τον ουρανό με την αψίδα των ρόδων, την ομιλία 
Με την σιωπή, το ντροπαλό πάθος με την έκλυτη λαίλαπα
που συγκλονίζει τα κορμάκια των ερωτευμένων.
Το δοξάρι σου πατά μες την αιωνιότητα·
Πέφτουν των μαλλιών σου οι καταρράκτες
Στους ώμους σου γελώντας και παίζοντας
Πέφτουν οι νότες σου στο κορδελιό της αυταπάτης·
Για να σε θέλω πιο πολύ και πιο πολύ…

Πρωινής ευδίας το κράτος…




Πρωινής φωταγωγίας πλουραλισμός-
Σαν να φεύγει ο ένοικος κι αδειάζει το σπίτι·
Το ερεβώδες τραγούδι της νύχτας αποσύρει τις νότες του·
Δυνητικά φυτά φλυαρούν στην πίσω αυλή του κόσμου·
Έρχεται η ηλιαχτίδα στην αφετηρία του δρόμου μετ' εμποδίων·
Των πουλιών οι στοχασμοί ένα λυρικό ερμητικό άβατο·
Κι όμως ωραία γεννήθηκαν οι ομιλίες
Κι ωραία λαλούν οι γειτόνοι-
Ο κόσμος ξαναρχίζει-
Νεόκοπος, αποφασιστικός, δαιδαλώδης..

14 Ιουλίου 2016

Κοντά στην ποίηση και στους λυπημένους..




Στα χέρια μου οι απουσίες, στα χέρια μου,
Στις αρχινισμένες κουβέντες που η νύχτα δεν άφησε
Να τελειώσουν· σε κείνους που έφυγαν
Βιαστικά,
ζώντας την αγωνία τους,
λαχανιασμένοι
Κάτω από το αργυρό φεγγάρι,
μαθητές
της λύπης· σε κείνους
Που λυγίσανε, που έκλαψαν κρυφά, που ένιωσαν
του πόνου την ατσαλάκωτη τσούχτρα·
Πόσα θα μάθουμε ακόμη διαβάζοντας τους ανθρώπους; Πόσα
Θα καθυστερήσουμε από τα γεγονότα, πόσα
Θα μας βρουν καλά ή κακά- χορός
Στο αλωνάκι της ψυχής..
Μέτρησα και μου ξέφυγε η αρίθμηση·
Μέτρησα και οι αριθμοί με δικάσανε·
Ήρθα κοντά στα ανθρώπινα, ήρθα
κοντά στον ψίθυρο των λυπημένων.
Και σχημάτισα την ποίηση με το βαθύ αίμα των τολμηρών·
Την πίστεψα, την μετάλαβα, με αφομοίωσε
Τρέφοντας τα αισθήματά μου με το υπερούσιο
Φως της: ευλογία
και πάθος,
Βασανιστήριο και
Εξιλασμός· κάπου
Θα σφάλω
κάπου θα καρπώνομαι
Τα μυστικά πλούτη της- και όλος θα είμαι
Ο μύστης μιας σελίδας που ακόμη δεν έχει γραφεί, κι είναι
Ιερατικών μυστικών το απαύγασμα..

Πρωτεύουσα…





Πρωτεύουσα βαρύγδουπη σαν αγελάδα·
Κατεβάζει ένα γάλα παχύ, όπως
των καταθλίψεων το κατακάθι-
Στους δρόμους οργανώνονται σαρωτικά παρτάκια,
Χορεύουν οι νέοι σαν να τους κινούν αόρατα νήματα,
Μαριονέτες πάνω απ' την σκιά,
μαριονέτες πάνω από τον θάνατο-
Τι θα πράξεις εσύ που λαβώθηκες κι όση ευαισθησία σου μένει
Είναι σαν ένα κάρβουνο που ανάβει κλέβοντας την τέχνη του Ηφαίστου;-
Παρακολουθώ την ευδία που ανοίγει μια πόρτα στο φως·
Πίσω απ' την οθόνη ξέρεις πως σε παρακολουθώ όπως
κι εσύ το ίδιο κάνεις
Παρφουμάροντας την μοναξιά που κρατάμε, να
αποδοθεί μια δικαιοσύνη
Που κάνει τα ανθρώπινα λιγάκι πιο υποφερτά..

Τρέχον μέτρο…





Κάποτε ζητώ μια λέξη: σαν να αξιώνω να μου φανερωθεί ένα θαύμα, να γευτώ μια φανταστική αποκάλυψη, να στρέψω το κάτοπτρο προς το μέρος μιας άυλης μορφής, που περνάει από μέσα του και αφήνει μια σκιά τόσο έντονη όσο και το πιο μεγάλο και δυνατό Αίσθημα.
Αλλά, πάντα, ζητώ την Αλήθεια, την απαρχή του γεγονότος της Αλήθειας, την καυτή λάβα του Σκοπού. Εκεί στήνω την ποίησή μου, στο εμβαδόν μιας εξουσίας που δεν μου ανήκε κι ούτε θα μου ανήκει ποτέ, κι ας είμαι εγώ οαρχιτέκτονας ενός περιώνυμου χάους.
Όποιος κατάλαβε από αόρατο κάτι, καταλαβαίνει-
Ζητώ να φορολογηθώ για μια Αποκάλυψη που θα είναι και το σπουδαιότερο, για σας, κληροδότημά μου..

Συνέβη…





Συνέβη·
Όπως συμβαίνουν τα πουλιά
Και ο άνεμος
Και μια ευθεία που καμπυλώνεται
Και το λουλούδι στον κάμπο
Και το μοιραίο δυστύχημα
Και μια θεότητα που συνεπικουρείται
Από έωλα πνεύματα·
Συνέβη·
Και η νύχτα το διαλάλησε
Στον κόσμο των άστρων·
Και μετά, όταν ήρθε η μέρα
Ξεθύμαναν τα γεγονότα και δεν είχαν κατάληξη
Μόνο ήταν
Ένα εγωιστικό παραμύθι
που ψεύδεται
Έως το τέλος των πάντων..

13 Ιουλίου 2016

Μικρός απολογισμός της αστραπής…


Για να μάθω το φως, πόσες επαναστάσεις μες το κύτταρό μου, πόση ανάταση!
Ψηφία άγουρα που με τελείωσαν ενώ
Μόλις θα άρχισα να τα οργανώνω.
Μέσα μου.
Στο χωρίο μιας φωτιάς που η έμπνευση μένει,
Στο ίχνος μιας πληγής που είναι η ίαση που κάνει κόλπα.
Αυτόκλητος είναι ο καημός κι όσοι τον έχουν μένουνε βουβοί και δεν μιλάνε-
Συγκοινωνούντα δοχεία μάτια που άθροισαν το κλάμα και το τίναξαν σαν μια πυρκαγιά
Που μέσα της ο κόσμος είναι πλέων και ρέει·
Αποδομούνται, το βλέπεις, τα σύνορα-
Ο πόλεμος δεν τελειώνει εδώ, όλοι οι πόλεμοι τώρα μόλις θα άρχισαν..

Σχεδόν έτσι…





Αυτά που δεν καταλαβαίνω, δεν τα καταλαβαίνω
έτσι κι αλλιώς
αλλά και τα άλλα, αυτά που με εγκλωβίζουν σαν 
μία απόχη που με καθηλώνει σε ανίατες πραγματικότητες, αχ Θέε μου!
Ποιόν τρόπο βρίσκουν οι ονειροπόλοι να δραπετεύουν, ποιόν
να σκηνοθετούν ενώ όλα αφρόντιστα είναι
μες την ασυνταξία;
Και με την ποίηση-
τι δρόμους χαράζω;
Πού με απάγεις ντουνιά; Να τώρα
που αναρωτιέμαι και ξανά μεσημέριασε, αφήνοντας
μια μυρωδιά από θειάφι να σκουντουφλάει στα ρουθούνια μου, λίγο πιο πέρα
από τις Θερμοπύλες, στον ήλιο
μέσα που ζαλίζει και ανασταίνει
των πεσόντων την αγωνιώδη κραυγή..

Αποστάτες..


Ζητούν κουβέντες αλλά είναι μοναχικά διακείμενοι πίσω από κείνο που είναι οθόνη
και σουλουπώνει την ουσία του κάθε καημού.
Και πονάνε, ηττημένοι πίσω από ώρες που τους πολιορκούν, χλευάζοντας την ταπεινή τώρα ψυχή τους.
Παρακολουθούν την ζωή – η ζωή τους παρακολουθεί.
Νιώθοντας τον αιφνιδιασμό μιας απόφασης που δεν καταλήγει και πουθενά κι όμως
ωραία,
μόνοι τους,
από όλα,
αυτοί αποστάτησαν..

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου