Κόπος…

Στα δάχτυλα το ξύλο φωνάζει· εύθρυπτος πόθος, μπαρουτογεμιστός· στην ακοή, μουσική που εξέχει-

Όλα τα έγχορδα μεταφρασμένα, όλες οι αντοχές

Κουρασμένες- δούλεψα μέχρι πόνο, στον ύπνο μου

Η ρωγμή φέρνει του ονείρου το φως πίσω από το μαξιλάρι μου· α ωραία

Που ένιωσα τον κόπο και που μου απίστησε η ζωή!

Θλίψη…

Κάτι λιανές συγκυρίες, αδιόρατες, εκλεπτυσμένες, που στιλβώνουν τα πράγματα και γεννούν κι άλλα αισθήματα,
Μετέωρες μέσα στην μέρα, κλυδωνίζονται, ήχο βγάζουν
Εύθρυπτο, όπως να τους αφαιρείται
Ο χρόνος ύπαρξης- και
Σταδιακά, ατονούν, όπως για να γίνουν
Ένα τσιγάρο που άναψες και με αυτό το ύφος το στοχαστικό, βλέπεις στ τέλος τα πράγματα
Αλλιώς,, αναζητώντας
Την αληθινή αιτία
Της θλίψης που είχα και είχες..

Ύπνος…

Έκατσα να ακούσω: οι μουριές έπιαναν να γεμίζουν φύλλα· ο Απρίλιος πρόβαλε εμπρός βήμα ταχύ· οι ήχοι όλοι ανοιξιάτικοι· γέμισαν τα ταμπούρλα της μέρας· μίκρυνε ο άνεμος- μεγάλωσε ο ήλιος· δώσε στην μνήμη σου έναυσμα φωτιάς, θνητέ μου που αγάπησες τόσους θεούς· μίλα μου ζωή- αποκοιμήθηκα ανάμεσα στις λεμονιές..

Ευτέλεια…

Συντάχτηκε τόση σιωπή και τόση απουσία
Μες το κενό μεσημέρι, που οι αυλές των σπιτιών άκουσαν την μαντζουράνα της γιαγιάς μου να μοσχοβολά αποκοιμισμένα· και τα πουλιά

Άφησαν να τους ξεφύγει ένας ήχος
Οξύς, από λυρικό πάθος κι ερωτευμένου προσευχή. Μετά

Σημειώσαμε κάτι μικρά στιχάκια στο τσαλακωμένο
Χαρτί που βρέθηκε στην τσέπη μας, όπως
Και κάτι ψιλά που με αυτά ουδέν κι αν ήθελες μπορείς να αγοράζεις..

Μελαχρινή…

Ποιά λαλιά αφήνει τον καιρό αιμόφυρτο και από ποιόν ουρανό

Πίπτουν χελιδόνια ντελικάτα, σαν σφαίρες

Ακαθορίστου νοήματος, ταχεία

Που καθηλώνουν το βλέμμα μου ενώ η ζωή

συνεχίζεται και ενώ

σε φτάνει ποτέ δεν σε φτάνει- γιατί εσύ είσαι

Μια σάλπιγμα που εγείρει τις

Διμοιρίες των λουλουδιών.

Μάχιμες όλες!

Α μελαχρινό φουσάτο των πόθων μου, μάγισσα

Ειμαρμένη- σε φτάνω

Με τον νου μου μονάχα, σε κρατώ

Στην σκέψη μου- και ας μου αφιερώθηκες

Κάτι δυσοίωνα βράδια, όταν

Έσβηναν τα αστέρια και ο θεός μου μιλούσε

Κάτι παράξενες μουσικές..

Εσύ, τώρα και πάντα, εσύ…

Τόσο όμορφη που του δέρματος η αβρότητα είναι μια επανάσταση καθηλωτική·
Καις
Τα σπαρτά, τα μάτια μου, τις αμφιβολίες,
Κινείς τα νήματα, τις διεκδικήσεις, την μαγεία,
Το κέντρο του κύκλου και η φλογερή ακτίνα του φωτός,
Η επιδεξιότητα του αγεριού και η θαλερή ακμαία θάλασσα,
Καθρεφτίζομαι μες τα μάτια σου,
Η είσοδος και η έξοδος μες τις γόνιμες νέες φιλοσοφίες..

Έχω…

Κουρασμένος από μια τρεχάλα που μυρίζει ιδρωμένο κορμί,
Ο παραλογισμός της εποχής πολύ με αγάπησε,
Έχω όσα δεν ήθελα και όσα θέλω ποτέ δεν θα έχω,
Χαίρομαι την απλότητα της σκέψης μου σαν ένα δέντρο που ξεμοναχιάστηκε από το φιλοσοφικό δάσος,
Τουλάχιστον αυτό αναγνωρίστε μου: έχω την πιο πλατιά καρδιά και μια ελληνική πονεμένη αγάπη..

Ορχήστρα…

Ένα φανατικό βροχόφιλο σύννεφο
Νοστιμεύεται ένα σμήνος πουλιών
Και καταρρέει.
Στην άκρη του ουρανού
Το τριαντάφυλλο των ερώτων
Σβήνεται- ανάβει.
Ο σκηνοθέτης του Σύμπαντος
Μεγαλουργεί
Βάφει με χαρά τις ακροστιχίδες της μέρας
Και μουσουργεί.
Ντέφι μου παρδαλό μου πουκάμισο φιλί μου φιλί
Βρήκα τον εαυτό μου πίσω απ' τις περισπωμένες-
Αυθαιρέτησα, αυθαδίασα είπα-
Είμαι ο ενορχηστρωτής μιας βαθυκύμαντης σιωπής..

Πάθη…

Βραχύβιο έντομο σαν ίχνος τιποτένιο πετά πάνω από τον ύπνο μου θορυβώδες·
Το πορτατίφ αδιαφορεί για το σκοτάδι της κάμαρας·
Ό,τι έφτιαχνα σε όνειρο απουσιάζει·
Η τάξη είναι η αταξία, όλη η αταξία είναι μια υπόσχεση·
Γράφω συντελώντας την προφητεία της μέρας·
Τα πάθη μου είναι πάθη ημερολογιακά.

Αυταπάτη…

Ανήλεο σκοτάδι, πηχτό σαν η έρημος-
Μουντζώνει τον ύπνο μου, ταραχοποιεί τα όνειρα·
Και μετά τα μεσάνυχτα που απουσιάζω
Απ' την πραγματικότητα, τί
Άνεμος με κυνηγά και τι
Μπαλώνει την θρησκεία μου ουσιαστικό όπως
ο ουρανός και απατηλό όπως η ποίηση;
Σε έχασα κι όταν σε βρήκα· οι νύχτες ράγισαν· όλες
οι φυλακές με φιλοξένησαν, όλα που ήσουν εσύ.
Και όταν έπαψα να κοιτάζω
Μέσα μου, ένας ήλιος
Ξημέρωνε,
αιθέρια κινούμενος
μες την δική μου αυταπάτη..

Πού πήγε η κοκκινομάλλα μου;

Στα μάτια μου χορεύουν μπαλαρίνες με αέρινα κορμιά
Το γλέντι των ήχων ανάβει και του βιολιού η καλλικέλαδη ψυχή
Απολά σύμβολα νότας να κουρσέψουν το μωσαϊκό της μουσικής
Εκστασιάζομαι κι ακούω
Δακρύζω από το ντο στο λα κι από την ουτοπία που καταπώς φαίνεται σαρκώθηκε
Επιτέλους!
Χαμόγελα σκορπούν οι μέλισσες που σάλεψαν πάνω απ’ τα λουλουδάκια
Κορίτσια ηλιόδοξα μαγεύουνε την ώρα που σκλαβώθηκε
μες το βιβλίο φθίνουσας εβδομάδας
Αλλά ξαφνικά
Πού πήγε η κοκκινομάλλα μου;
Που την χάζευα να λικνίζεται σαν μίσχος
λουλουδιού μέσα στην πίστα των ματιών μου;
Μόνο το άρωμα της νιώθω και εκείνο το χαμόγελο
που με συγκλόνισε
Πάνω απ’ τα ονόματα των φυτών,
μες την επιγραμματική σιωπή
Ατενίζοντας σίγουρη προς την αδέκαστη μοναξιά μου-
Πού πήγε η κοκκινομάλλα μου
Και βράδιασε ξαφνικά και απόμεινα
με μια λεξούλα ποίημα
Που τρίζει από τα φωνήεντα και από την ικμάδα
ενός κομποδεμένου νοήματος;

Κάτι…

Κάτι να μένει, κάτι
να εξέχει απ' τις πολλές θεωρίες, τα πολλά
λόγια, την φασαρία του σύμπαντος. Κάτι 
που να δίνει το εσύ που πολλαπλασιάζει το εγώ, κάτι
πολυδύναμο,
που επαφίεται
σαν χάρη μέσα στον καιρό κι ανακουφίζει
την ψυχή μας.
κάτι
ουσιαστικά χρυσαφένιο, πολύτιμο, όπως
και η αγάπη που ζητάς κι ο πόνος
της ζωής σου την παίρνει..

{Όταν όλα γύρω μου σκοτεινιάσουν}

Όταν όλα γύρω μου σκοτεινιάσουν,

θα ακολουθήσω το βλέμμα σου,

το λυπημένο εκείνο σου βλέμμα

που τρυπώνει μες την καρδιά μου και με πάει

στο μέλλον του έρωτα-

αν έχει ο έρωτας μέλλον- πόσο

δυνατά καρδιοχτυπώ!

Η αγάπη με συνεπήρε.

Είμαι δικός σου ακόλουθος..

Κρύφτηκες…

Εντυπωσιακά στον ίσκιο κρύφτηκες
των δέντρων,
με ρυθμό
που αλλάζει
όπως της καρδιάς η διάθεση-
και,
τότε,
γέμισες άοκνα φύλλα
σαν κεραίες πολεμικές ενός δάσους
που βακχεύει
κι απλώνει την επικράτειά του
σιγά σιγά
ως τις εκτάσεις των ονείρων σου
που τολμούν
νίκες αβρής πυρκαγιάς..