Μαγδαληνή…

 

Σφιχτό πουκάμισο η Αγάπη, αφόρετο.

Έραψα τα κουρέλια μου και τα’ κανα φορέματα.

Όσο μετανοώ τόσο φωταγωγούμαι·

Το σώμα έμεινε ανέραστο, γιατί το επλημύρισε μια φωτεινή ψυχή.

Κόβω και ράβω τον απύθμενο οδυρμό μου·

Κάτω απ’ το σφιχτό μαντήλι μου ο πόνος ίδια θα φωνάζει·

Στενάζω από αγρύπνια σε αγρύπνια·

Βουλιάζω και αναδύομαι·

Πράττω και όσο πράττω τόσο υπερβάλω·

Αντέχω σε παράξενες μοναχικότητες.

Αυτή που ήμουν είμαι κι όμως έγινα τώρα μια άλλη

Που εκβάλει σαν ποτάμι μέσα σε γαλήνιο ωκεανό·

Με υπερηφάνεια νιώθω να Σε πλησιάζω!

Είναι η άτοπη μελαγχολία μου όταν Σε βλέπω να υπερυψούσαι και

να μην Σε φτάνει το επίγειο βλέμμα μου·

Πατώ βήμα το βήμα στα αγιασμένα βήματά Σου·

Νυν απολύεις με- τώρα που σε είδα

οι ευλογίες όλες μου περίσσεψαν!

18/ 4/ 2025

Όλες οι αντιδράσε

Παρασκευή 18/ 4/ 2025

Ένα οξύρυγχο πρωί, σαν μπέρδεμα ουσιαστικό της κολάσεως, προβάλει πάνω απ’ τα λυπημένα βουνά και τις αδιάβαστες θάλασσες.

Όλος ο τρόπος του είναι αέρας.

Μαστιγώνονται οι Αλήθειες να αποκαλύψουν που κρύβουν την ουσία του πόνου.

Πίσω από το σκοτεινό βασίλειο του φόβου, ένας Ιησούς ‘’ψαγμένος πάντα αλλιώτικα’’, σπέρνει την τόλμη του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Μ’ ακούς; Αν μετανιώσουμε, ίσως συγχωρεθούμε.

Ίσως να ζήσουμε σε μια ζωή παράλληλη, για την αναπνοή μας παίρνοντας παράταση, και για να ζωντανέψουμε πόθους και πάθη.

Ίσως να έρθουν πάλι οι Εκατόγχειρες, με συνειδήσεις καθαρού αμνού, οι πολυκέφαλοι, και να μας σώσουν- αυτά που ολοζωής παλεύουμε είναι υποθέσεις πια τιτάνιες.

Και ούτε θα γκρεμίσουμε ούτε θα χτίσουμε· με λόγια και με έργα τιποτένια, θα διεκδικήσουμε εύρος από απερίγραπτο παράδεισο!

Ταυτοπροσωπία…

 

Το νοτισμένο μεσημέρι, σαν μια αψάδα που ξεθύμανε.

Νέφη ξέπνοα όπως ο τρέχων ώριμός μου ο συλλογισμός.

Η αυτοκριτική μου όπως μια επίκεντρος δικαιοσύνη.

Αυτός που είμαι λάθε βιώσας και πιο ποιητής

από μια μέλισσα που γλύκανε τον κόσμο πριν απ’ την θανή της!

Χαίρομαι που κρατώ την μουσική ψηλά ψηλά!

Το παλεύω να μείνω αθώος και αίλουρος.

Λυγίζομαι και γίνομαι απλησίαστος τόσο

Που μόνο τα φυτά με αγγίζουν και με αφήνουνε να τα κοιτώ….

Δίχως τις ματαιοδοξίες μου και έζησα ωραία ευτυχισμένος!

15/ 4/ 2025

Αδιατάραχτη ώρα πρωινή…

 

Είναι που αν ήμουνα σε μία επαρχία κάτω από τον σίγουρο ουρανό

μια τέτοια ώρα θα λαλούσανε οι πετεινοί και όλο

το ανθρωποσόι θα χαμπάριαζε πως ξημερώνει. Εδώ

που σφάχτηκαν αυτά τα ζωντανά να καταλήξουν

σούπα στα πιάτα των καλοφαγάδων, μπα

τίποτα δεν ακούγεται. Ίσως

ωραία να μυρίζει

το νυχτολούλουδο,

την ώρα που με κάτι λίγους περπατάω

κάτω από τα άστρα να συλλογιστώ

πως η ζωή είναι αιώνια

ένα μπουρδουκλωμένο παιχνιδάκι

που σε κανένα δεν χαρίζεται. Και ο Θεός

πάντοτε έχει νταραβέρια με τον θάνατο, πάντοτε αργεί

να βγάλει γνώμη για το καθετί- σαν δικαστήριο των ανθρώπων που

κωλυσιεργεί, μέσα σε τόσες και ανούσιες υποθέσεις.

Άντε και τώρα να αποπειραθώ

να συλλογιστώ, τον απολογισμό μου κάνοντας, για μια ζωή

που, ξαφνικά, πολύ μπροστά προχώρησε.

Απίστευτη ησυχία λοιπόν, και ένα αζούληχτο φεγγάρι

που νίκησε τα σκότη και παρέδωσε

την εξουσία του στους ψυχικά ωραίους!

Γειτονιάζω με αφανέρωτους μάγους:

Σαν ιδεαλιστής που για λίγη ύλη πεθαίνει.

Καρτερικά διαβάζω νοερά μαρτύρια,

ή και μια τρυφερότητα που εξαπλώνεται

στατικά, όπως επικυριαρχία που δεν την κατέχω.

Όπως θα ξημερώσει ούτε

φιλοσοφίες έχουμε ανάγκη, ούτε

αποκτήματα που ουσιαστικά ποτέ δεν μας ανήκουν.

Ο άνους κόσμος μας εξουσιάζει.

Κι αυτό το πρωινό το ευανάγνωστο που μπάζει

από παντού ληγμένες χίμαιρες, αυτό

μου πέμπει μια φυσιολατρία που με κάνει να κολλώ επάνω

στις μικρές βελόνες

του δεντρολίβανου και να μιλώ ευτυχισμένος

για όσα φύγανε, κλεισμένος όπως πάντα

στον απώτατο εαυτό μου

τον μπεσαλή!

13/ 4/ 2025

Εωθινό μου παραλήρημα…

 

Έκανα έναν ύπνο ωραίο. Όπως

αν ήταν να αποταμίευα γαλήνη.

Και το μυαλό μου μια φωταγωγία

Σαν που να γέμιζα τις ψυχικές υδρίες μου με αισθήματα.

Ωραία που σκουντάει ο αέρας τα φυλλώματα!

Και άγρυπνα φυτά ταρακουνιόνται φουρφουρίζοντας

οσμή και ανάμνηση.

Η νύχτα εγκαταλείπει τα στιχάκια της στον ουρανό/ και βιαστική μετακομίζει πίσω από σκιές που βιάζονται να μας φοβίσουν/ όλα τα σύνεργά μου πια σκουριάσανε/ και μένω μόνος πια να μελετώ / συμπεριφορές του συνόλου/ απόψε όμως κουρασμένος κι ευτυχής/ έκανα έναν ύπνο ωραίο/

Κι αναλογίζομαι πόσες θεότητες σαλέψανε στον νου μου κι έγιναν μικρότητες/

Πόσα φεγγάρια μου παρασταθήκανε/

Και πόσες τεθλασμένες της ζωής μου έδωσαν σαφείς ευθείες/

Όταν εγώ απ’ τον εγωισμό μου πέθαινα/

Και δεν ανήκα σε κανέναν ψεύτικο παράδεισο./ τώρα που, ξημερώνοντας και πάλι, περπατώ/ μέσα σε κείνο το αλσύλλιο που μου αποκρίνεται/ πως είναι όλα μύθευμα και θα τελειώσουν!/

Χαίρου την κάθε σου Στιγμή και ανάμνηση!

Κι ο Χρόνος άλλον Χρόνο μέσα του έχει!

11/ 4/ 2025

Όλες οι αντιδρ

Ο έρωτας αλλάζει πρόσωπο…

Τα μυστικά που φύλαξα θα με προδώσουν.

Θα καταπιώ το αίμα του σφαγμένου μου λαιμού, πουθενά δεν προσβλέπω

Παρά μόνο σε θύμησες, σε ανέγγιχτα ρόδα, σε παντιέρες χαράς που ωραία ανεμίζουνε κι εσύ

Είσαι πίσω από όλα λυτρωμένη.

Αγάπησα το ντροπαλό κοριτσάκι που ήσουν

Αγάπησα να το κοιτώ, να του μιλάω

Αγάπησα να είμαι εγώ και να είσαι εσύ

Στον αιώνα τον άπαντα χαμένοι.

Τώρα νάτο που γεράσαμε πίσω από χρόνους και χρόνους

Σφίγγουνε σαν τανάλιες τα μαλλιά σου

Στο βλέμμα σου διαφαίνεται η πνοή για ζωή

Φαίνεται η ουσία του έρωτα που ωραία ξεψύχησε.

Κι εγώ που ξέρω πως συνομιλούσες με θεότητες

Μακρινή ανάμνηση κρατώ μέσα μου λέξεις που είπαμε πριν να χαθούμε

Στριμώχνω μέσα μου τις νότες μιας μουσικής που μας έκανε

Να ζούμε ευτυχισμένοι έξω από όλες τις πραγματικότητες-

Άγουροι κι ώριμοι εμείς γι’ αυτό το δράμα που ζητούσε

θυσιασμένους τους πρωταγωνιστές του!

7/ 4/ 2025

Ποιητική περιφορά στο περιθώριο μιας αστραπής…

 Ποιητική περιφορά στο περιθώριο μιας αστραπής…

Θα σβήσω σε χίλιες ψηφίδες, περιφερόμενος

σαν ένα γατί που ψάχνει απεγνωσμένα τον κόσμο του.

Έντρομο το σώμα μου θα κινείται

κάτω από την λαμπερή λιακάδα και θα ψαύει το κενό,

το σχήμα που δεν ξέρει, θα ζητά να φτιάξει μιαν ανάμνηση.

Θα διαλύσω τον εγωισμό μου.

Και όπως πάνω από τα πλήκτρα και την ώρα αυτή που γράφω νιώθω να παλεύουνε

χίλιες δυνάμεις του φωτός και χίλιες σκοτεινές δυνάμεις, θα ερειπώσω

μέσα μου το καθετί που με κρατάει όρθιο να λέω

Ψέματα και στον εαυτό μου πώς αν γράφω ποιήματα θα λυτρωθώ

Από την λεοντή μου και την περιέργειά μου που σε όλα έγινε

ομπρέλα σκέπη….

Θα φύγω από όλα αλλά θε ριζώσω εδώ-

Σαν ένας πένητας που ζει μέσα στην περιφρόνηση των άλλων…

6/ 4/ 2025

Στην πτήση, η Απόφαση!...

 

Σε χρόνο ουδέτερο, όλα έρχονται και φεύγουν μαραζωμένα.

Το πρόσωπο το αναίσχυντο της Ιστορίας-

Είναι αυτό που επιβάλλουνε οι άνθρωποι, σκυμμένοι στις δουλειές τους, ίδια αρπακτικά που

Δεν ντράπηκαν να μην λυπούνται που δολοφονούν.

Σε όλα βλέπω τον αφεύγατο

Παιδεμό μου.

Και αποκρίνομαι μέσα από μια συστολή που κάνει την ψυχολογία μου

Τσαλαπατημένη.

Άντε και μπράβο για το

Μαύρο σκαθάρι που είμαστε!

Κι αγράμματο- κι ας αραδιάζει ποιήματα-

Ικετεύει για μία συγχώρεση καραμπινάτη!

Όλα τα πεπραγμένα μας θα τα κρίνει

Η ανοιγμένη φτερούγα μας,

η αποφασιστική!

4/ 4/ 2025