Η αστραπιαία μοίρα του ποιήματος…

Η μοίρα σαν πανηγυρτζού δεν σου αφήνει περιθώρια

τίποτα να αλλάξεις·

χτυπά τα τύμπανα και καθιερώνει μυστικές

δυστυχίες· κάτω

από το άφθονο κλαρίνο, ένα αίνιγμα είναι

πώς ξεφορτώνεσαι τον ψυχικό σου δαίμονα και φτάνεις

σε μία ξέρα που σε φιλοξένησε νύχτες και μέρες

να κολυμπάς κάτω από τον άπονο ήλιο

σακατεμένο ανδρείκελο μιας οποιασδήποτε φιλοσοφίας….

Α ρε καημένε μου! Και η Ποίηση

τι θα μπορούσε να σου κάνει; Αφού

μουρμούρησες πνιχτά κάτι φθαρμένες λέξεις που δεν σε αγγίζουνε,

μπουκώνουνε το στόμα σου με απέραντη θλίψη· εδώ

τώρα που μεγαλώνει η σκιά σου κι ολοένα γίνεσαι

μια ματαιοδοξία που πλουταίνει· αν βρεις πώς πάνε για τ’ αλλού

πες μου και μένανε που αλφαδιάζω τις πραγματικότητες κι εκείνες

γέρνουν αφήνοντάς με έκθετο να μην μπορώ να ορθώσω ανάστημα

μέσα σε ένα λεξιλόγιο που όλο αστράφτει

και βροντά

κάτω από υπόνοιες και χίλιες τόσες αναγνώσεις που

πουθενά δεν έβγαλαν παρά σε έναν πυρετό

λυρικής δόξας και σύντηξης…

21/8/2024

Όλες οι αντιδρά

Φεγγάρι κούφιο του Αυγούστου…

Πρόλογος του φεγγαριού για να τελειώσουν όλοι οι επίλογοι των αινιγμάτων.

Φορτώνω την μουσική σ’ ένα καμιόνι ψυχικό.

Φιλοδοξώ μια παραγινωμένη κοινωνία

Που οι ηθικές ή θα σπανίζουνε ή και θα είναι άχρηστες ολωσδιόλου…

Αυτό το βράδυ που τελειώνουν οι επιτυχίες μας

Ας αφεθούμε στην βαθιά ομίχλη του θανάτου-

Ολημερίς αστράφτανε λόγια γλυκά ροδάκινα

Παρακινώντας με με μια δαγκωματιά να τα λυτρώσω…

Όσο και να ειρωνευτώ την ύπαρξη πάντα θα έχω μια θεότητα να ασπάζομαι εγώ ο αθεΐσας κι ο ρακένδυτος

Ερασιτέχνης και μουντζουρωμένος μάγος.

Τώρα αιθεροβάμονας και γαντζωμένος απ’ τα επουσιώδη της πραγματικότητας

Ωιμέ!

Τώρα κυρίαρχος μιας ιδιωτικής κυριολεξίας

Που με χλευάζει μάλλον και μου μοιάζει σαν μια κούφια αυτοχειρία που

δεν συντελέστηκε ποτέ της…

20/8/2024

Όλες οι αντιδράσ

Των ποιημάτων θερισμός…

 

Συγγένεια εξ αίματος η φαντασία

παίρνει οσμή από θειάφι πάνω από τον αμπελώνα, καραδοκεί

να στέψει κάθε σκέψη μας με νίκης

κότινο.

Ακόρεστη που έχω επιθυμία

να μην χαθώ!

Έτσι όπως τα λεξιλόγια εξαπολύουν ακατάσχετα

μαχαιρώματα, φυγοδικούν, δεν μας λυπούνται

και σπέρνουν γεγονότα αθρόα και πιο δύσκολα βιώματα.

Τούτα τα δευτερόλεπτα που λάτρεψα είναι πιο χαρωπά ή

πιο πένθιμα κάτω από τον μπελαλή μας ήλιο.

Ποιήματα που λες στολίστηκαν με της λιτότητας χαρίσματα, αντικρύζω

την μελαγχολική μου λαίλαπα και ευθύς γεμίζω

διάθεση να μην με κάμψει τίποτα που πολεμώ· θερίζω

το στάχυ των παρομοιώσεων που

λικνίζεται μες την λιακάδα, μες το θείο μεσημέρι!

13/8/2024

Όλες οι αντιδράσεις:

Του νέου αιώνα, χορικό…

Ποντάρω στην σημασία του Χρόνου.

Όλη η θερισμένη αγωνία

Μέσα μου, αδικαίωτος μεγάλος ποταμός.

Νύχτα πάνω στο κούτελο της γης

Πάνω στον τιποτένιο ορίζοντα

Μπουκωμένη με όνειρα νύχτα·

Ανήκει στην σκιά της μια αιωνιότητα.

Γεμίζω την σιωπή με λέξεις.

Κι από τις λέξεις μια επώαση μου μοιάζει

Όλη η παράξενη ακολουθία

Κάθε σκιάς και κάθε αστήρικτου άστρου.

Τι ανθισμένη που μου φαίνεται η ανθρωπότητα!

Εναποθέτω τις ελπίδες μου επάνω της.

Κάτω από την πένθιμη γαλήνη ένας όμορφος αντίλαλος από

Τα χορικά των ψευδαισθήσεων μπροστά μου στερεώνει

Το ιδρωμένο ανάμικτο με αίμα καλοκαίρι….

Ο θησαυρός των οραμάτων_Στρατής Παρέλης

Αγαπώ να ζω στον δικό μου κόσμο τον μαγικό! Ευχαρίστως να τον περπατήσουμε παρέα!

ISSUU.COM

Ο θησαυρός των οραμάτων_Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_4f0adc36a0e05e

Μικρό απολογιστικό κληροδότημα…

Πάνε οι μέρες της καθαρής έκθεσης μπροστά

στον ευανάγνωστο εαυτό τους.

Τώρα κάτι βαγόνια αγωνίας σέρνονται πάνω σε σκουριασμένες ράγες

και παν στην διπλανή ουτοπία του επικείμενου χαμού.

Το οικουμενικό δόντι σάπισε και δεν θα δαγκώσει το ώριμο φρούτο

του καλοκαιριού.

Λόγχισε η λογοτεχνία τα σπλάχνα μας. Υπακούμε…

Όλα τα εκμηδενίζει η απογοήτευση. Μπορεί

να είχα ελπίδες για μια επανάσταση των ρόδων. Μπα!...

Ήρθαν οι εποχές για το ανεπανόρθωτα ραγισμένο γυαλί…

Για ό,τι σκέφτομαι μία οξείδωση το καταστρέφει και δεν έχω νου για άλλη διαφυγή για άλλη

πληθυντική του νοήματος γλώσσα.

Λες είμαι γεωργός ενός μπελά που κάρπισε στα απλωμένα γύρω μου χωράφια της

κατάθλιψης και όλοι πια σιτίζονται από την μπόχα που ένα σάπιο άλευρο τους παρασέρνει.

Όπως και να το δω αντιβαίνω και το άγουρο συνταχτικό και την ανώριμη γραμματική…

Αυτό δεν είναι τόλμημα δεν είναι ξίφος που τον γόρδιο θα κόψει-

Αυτό είναι αυτό που, αν το προσεγγίσεις με υπομονή, σε παρασέρνει

σε ένα παραμύθι πρωταγωνιστή σε βουλιαγμένη ανάμνηση.

Για όλα τα δεινά που έρχονται θυμώνω

και αγριεύω και ακραία σοβαρεύομαι…

24/7/2024

Όλες οι αντιδ

Τόσο ιεροφάντης ο αέρας που μ’ εξαφανίζει…

 

Πολλοί τρόποι κάτι να πεις και άλλοι τόσοι, αποστηθίζοντας την λύπη σου, σεμνά να σωπαίνεις.

Επικίνδυνος είναι ο επηρμένος που στέναξε

Κάτω από την ευτυχία των άστρων, μεγαλώνοντας

Τον ουρανό κατά κάτι. Φούσκωσε κραυγαλέα το στήθος του, ροκάνισε

Την αίσθηση όσο να κόβει

Την σάρκα πριν να γίνει ασθενική.

Ντροπαλός εγώ και νυστάζω κάτω από την απέραντη νύχτα. Με βομβαρδίζουν τα κραδαίνοντα την σπάθα λεξιλόγια. Α πάνοπλε αέρα που τρέπεις σε φυγή την βέβηλη μελαγχολία μου! Στο πρόσωπό σου αποτυπώνεται το ιερό μαρτύριο. Χωρούν οι αντιθέσεις στον ατέρμονα Χρόνο. Στύβω το φρούτο του πόθου και ο έρωτας απλώνεται μπροστά μου σαν

Λιμνοθάλασσα, όλη η πλάση τέλεια καταγραμμένη.

Ορέγομαι μόνο την γεύση των φιλιών, το απαλό ξεδίπλωμα κάτω από το φεγγαρίσιο φως στο ακρογιάλι

μυρίζει φιλοδοξία το οριζόντιο χωράφι, ποντάρω σε κείνα που ποτέ μου δεν είχα, έχω μια καλοσύνη που περίσσεψε απ’ τους αιώνες, μια θαλερή ευθύτητα που συντονίστηκε με όλα τα ακριβά που αγαπώ…

22/7/2024

Εξοστρακισμός…

Στο ειλικρινές μελάνι η υγεία μου.

Κορυφώνονται πάθη και επιδιώξεις παράφορες.

Μαντεύω μια Στιγμή που όλα τα περιέχει.

Πόσο είναι παρατεταμένος αυτός ο περιεκτικός λόγος του Τίποτα!

Μετακινώ την φαντασία μου να δει τα γεμάτα φεγγάρια.

Μάλλον πια δεν με ενδιαφέρουνε.

Σκάβω σε ορυχεία νοημάτων.

Μου φαίνεται παράξενος ο κόσμος.

Τον μαθαίνω στην πικρή του διάρκεια.

Ήδη συμπίπτουν μέσα μου όλες οι θρησκείες.

Νιώθω πια επικίνδυνος για την σιωπή που έχω κατακτήσει.

Είμαι ο θαυμάσιος απόντας που επάνω του παίζει τα ζάρια της η Τύχη των λέξεων…

Θα με εξοστρακίσω….

Όλες οι αντιδρ

Σκηνικό λαλίστατου πολέμου…

 

Καλώς δηλωμένο το φως λούζει τα άλογα λευκά και πιο ωραία κατορθώνει

να είναι, μες το λαύρο μεσημέρι

του Ιουλίου.

Όλα τα αισθήματα κι η περηφάνια σε παράταξη. Χλιμιντρούν

Των παθών οι διακυμάνσεις, σφρίγος και ανάταση.

Τούτο είναι το επικό φωνήεν, όπως μια ζωγραφική που έδωσε

ό,τι είχε πια να δώσει κι αυτοκτόνησε

ο δυστυχής ζωγράφος.

(θέλω να πω: πάντα στο ακραίο πάθος όλα στεφανώνονται…)

Όπως μαντεύω την κατάσταση, το ποίημα

είναι σαν ένας μηρυκασμός που νιώθεις καλοκαίρι και μυρίζει

χιόνι

κάπου μέσα του και όμως…

(Περίεργα που γράφω όταν είναι να διηγηθώ!)

Λες και θα σώσει κάτι την κατάσταση. Πάντως

Αφουγκράζομαι λαλίστατα τζιτζίκια

και ενός, ‘σα πέρα, όνου το μουγκάνισμα

Μεσημεριού κρατούντος

ζωηρά η πολυτέλεια!

21/7/2024

Ακατασκεύαστο εγώ!...

 

Τούμπαρα μέσα μου όλες τις ψυχολογίες.

Κάτω από τον έναστρο ουρανό, βασανισμένος

Άοκνος μάγος.

Πιστεύω σε μία γαλήνη των νεκρών· οι μέρες

Γέρασαν, σαν ένα πεπαλαιωμένο μυστικό μου παραδίδονται, την ώρα

Που λατρεύω την οξυθυμία τους. Φτιάχνω από έρωτα την μουσική·

Λέξεις πάνω σε λέξεις και των ιδεών η φωταψία

Στολίζει την μελαγχολία την επική.

Ζούμε με όρτσα την ψυχή και λίγο θάρρος.

Τα ποίημα είναι τρόπος εξουσίας.

Όποιος το βρει στις εκβολές του, δραπετεύει.

Οι άλλοι μένουνε βουβοί στα καταφύγια.

Με τα νοήματα και έννοιες πεπερασμένες είναι δύσκολο καλά να χτίσεις.

Σε λίγο ξημερώνει.

Διδάξου την επιτυχία του ουρανού.

Ας μείνουνε αναπάντητα και κάποια ερωτήματα.

Αυτό που υπάρχει, ξαφνικά, ίσως και δεν υπάρχει.

Ακατασκεύαστο εγώ!

17/7/2024

Όλες οι αντι