Της Πύλου χρώμα και φωνή…

 

Σαν μια υποψία αέρινη η ώρα περνά

Ασφυκτιώντας πάνω στα ψηλά

δώματα του ανέμου.

Η λύπη μου είναι ένα κυνηγητό που φέρνει στα πλατύσκαλα των ουρανών

Αναστάτωση.

Υγρασία πλουραλιστική-

Τελειώνει την αρχινισμένη μέθεξη στο γαλανό μυστήριο του θόλου.

Κάτω,

Ψιλόλιγνοι ευκάλυπτοι λικνίζονται όπως για να γενούν φωτιά

Στο κράτος του απογεύματος.

Έχω όσα δεν έχω και ευχαριστιέμαι με αυτό.

Το σώμα μου ξέρει.

Φλυαρεί γύρω από μία ανούσια γεωγραφία.

Η πατρίδα είναι αποκρυπτογραφημένη παρένθεση.

Με πονά.

Όλες οι αντιδ

Ξαφνικά είμαι στρατευμένος πάντα και πάλι στον ουρανό

 Ξαφνικά είμαι στρατευμένος πάντα και πάλι στον ουρανό

Ξημερώνει και είναι σε εγρήγορση οι θεωρίες μου

Ευκίνητος σε λεξιλόγια σκαρφαλώνω ιλαρά

Μυρίζω λουλουδένια αρετή

Κι η ηθική μου επικροτεί την αγρύπνια

Στοχεύω σταθερά

Σέ μπουκωμενα θλίψη διαστήματα

Όπου μια λέξη που σημαίνει πιο πολλά απ' όσα ξέρω

Διέπρεψε

Για να υπαρξω ουραγός σε κείνα που κανείς δεν εξεστομισε ακόμα...

Όλες οι αντιδράσ

Η Π.Χ. ΣΥΝΕΣΗ.

Κάποιο λόγο θα ‘χει και μας απιστεί η σοφία.

Εξάλλου και το σπίτι μας το ροκανίζουμε και τον πλανήτη

Από παντού τον κατατρώγουμε

Μ’ αφέλεια.

Π.Χ. εγκαταλείφθηκε η σύνεση-

Μπορεί γιατί και οι δυνάμεις μας δεν είχανε ανακαλύψει

Την καταστροφική αξία τους.

Ο ουρανός αγγίζει χαμηλά εκεί την γη και φιλικό

το πεύκο βγάζει απ’ το ρετσίνι του ένα θυμίαμα

που κάθε άγγελος ζηλεύει.

Πάντως στις επιτύμβιες στήλες καθαρογραμμένο είναι:

Σκοτωθήκαμε-

Μες τους πολέμους που δημιουργήσαμε.

Ξιφομαχούμε μ’ απληστία.

Εγώ το ξέρω ότι χτίζουμε τον κόσμο στον οποίο θα υποφέρουμε

Γι’ αυτό και στα ποιήματα περιορίζομαι όλο για θεούς να γράφω-

Τους πολλούς θεούς που πάντα η φύση μου έδειξε

Όταν στα παιδικάτα μου με μεγαλώνανε και με διδάσκανε νεράιδες!

10.5.2008

Συντάσσονται επάνω μου γήινα κομμάτια

 Συντάσσονται επάνω μου γήινα κομμάτια

Αυτοκαταστροφής. Κι απειλούμαι

Από μιας αντωνυμίας τον εγωισμό.

Ανυπόδητος μες το σαθρό κατεστημένο

Καρναβαλίζω τις πολλές αγωνίες μου.

Τύχη που έχει ο ήλιος σήμερα! Λασπώνει

Ο χωματόδρομος, εξαίσιος περίπατος μες την λιακάδα

Και όλα μες το στήθος μου πια καταγράφονται

Πεισματικά.

Αγγίζω τα μάτια σου τα κλειστά μάτια σου, αφήνοντας να με κεντά ο πόνος

Και το δρεπάνι του ορίζοντα…

Όλες οι αντιδράσε

Συντηρητισμός…

Καθόταν αμίλητος συλλογισμένος- ένα άγαλμα καθιστικό·

Κάτι περιστέρια γύρω του τσιμπολογούσαν σουσάμια

Χαρούμενα, έτοιμα να ελαφροπετάξουν

Προς λυρικό ηλιοβασίλεμα·

Η πλατεία γεμάτη κόσμο- φωνές

Και πήγαινε-έλα πάνω στα λερά πλακάκια

Σαββάτου ολόγυμνου, η ζέστα διαμορφώνει τους κανόνες της·

Πρωτεύουσα μου αντιφατική-

Πίνει καφέ στα γύρω μαγαζιά- κοιτάζει πάντοτε βαριεστημένα

Αφίσες μιλούν για συναυλίες που θα γίνουν

Γυναίκες που αγαπούνε να επιδεικνύονται

Μωρά που κλαίνε μες τα καροτσάκια

Καπνιστές που φουμάρουν του σύμπαντος την χοάνη

Καπνός-

Γράφει σε κάτι τσαλακωμένα χαρτάκια- τι στίχους αλήθεια

Σημειώνει και είναι κοφτερά τα σημάδια του; Ακούει

Προσεκτικά: βουίζουν όλα γύρω του- εικόνες

Που τον κατακλύζουν- πώς να μεταφέρει

Τον εγωισμό της πραγματικότητας στα συντηρητικά γραφτά του;

Σκεπτικός πίσω από μια άλλη πτυχή του προσώπου

 Σκεπτικός πίσω από μια άλλη πτυχή του προσώπου

Είμαι μια θλίψη που θέλει κατήχηση.

Τούτο το καρναβάλι άβολο να μεταγλωττιστεί:

Αφήνει υπόνοιες ότι θα σφάλλουμε όλοι·

Αρχίζοντας τελειώνει η πλοκή του

Κι έτσι όπως θαυμάσια μας προφυλάσσει από την Αλήθεια

Ο πάσα ένας όσα ψέματα θελήσει τα δικαιολογεί

Φρικτός ρουφιάνος…

Όλες οι αντιδρά

Είναι φωνή και είναι γιορτή

 Είναι φωνή και είναι γιορτή είναι η διάσημη φωταγωγία της μέρας·

Εικόνες μες τις εικόνες προστιθέμενος μέγας παράδεισος·

Ανοξείδωτα φυτά λάμπουν μες τον Νοτιά και τον ήλιο·

Κι εσύ

Τινάζεις τα κλινοσκεπάσματα και βγαίνεις στο μπαλκόνι σου

Να θαμπωθεί η πλάση.

Ετούτο είναι ένα τραγούδι καθαρό ύμνος στην ευτυχισμένη κατάληξη

Ακούγεται ως πέρα στις άλλες γειτονιές

Και μένει άφθαρτο όπως σου τα ρόδα και στο ραγισμένο σου ανθογυάλι….

Όλες οι αντιδ

Στην πνοή του ανέμου φυτρώνουν θρασεμένα τριαντάφυλλα-

 Στην πνοή του ανέμου φυτρώνουν θρασεμένα τριαντάφυλλα-

Ξυπνούν την άσεμνη εικόνα του Ωραίου·

Όμορφη κοπέλα που μετράει στοχασμούς και λέξεις

Και κλείνει μέσα της του έρωτα τις επιταγές- όμορφη κοπέλα!

Το πρωινό είναι βλάσφημο και κυρτώνει στον ήλιο·

Μέσα από την πέτρα μου μιλούν τα μάτια σου·

Περιπλανώμενος στον βιοπορισμό μου

Επιστρέφω στον κύκλο τον κλειστό της αστραπής

Μνήμες και συγκινήσεις για να καταγράψω.

Ευγενικά έρχεσαι πίσω από τις πικροδάφνες που εμφυλιονικούνε

Είσαι κλαδί από τα κλαδιά τους

Πότε με ήλιο πότε με μια συννεφιά

Ο κόσμος συνεχίζεται και με παραξενεύει…

Όλες οι αντιδράσ

Εντολή στις ταξιαρχίες του κόσμου…

 

Καλά υπάκουσες στα φωνήεντα των αισθήσεων.

Οξειδώθηκε ο κόσμος

και οι ερασιτέχνες στοχασμοί σου λες λαβώθηκαν

πικρά.

Μελέτησες την ‘’ανάγκη’’, παραδόθηκες

στην ετοιμότητα-

βγήκες μπροστά

και θα σε καταφάει η προσήλωση.

Έτσι που πρέπει σ’ έναν εργολάβο της ευαισθησίας

δέχτηκες να πολιορκείς πόλεις απόρθητες.

Κι οι έννοιες

σαν τετριμμένες πια κερκόπορτες

θα σε προδώσουν

Φρικτά να αφανιστείς.

Εδώ οι ταξιαρχίες που θα υπερασπιστούν την Αθωότητα

δίνουνε σώματα

ανθισμένων ιδεών

να μείνει αλώβητος ο κόσμος.

Εδώ στις γαλανές επάλξεις του ουρανού

είσαι ο βροντερός ταξίαρχος που λιώνει

στις ευθυκρισίες.

Είσαι εκείνος

που ζει με ποιήματα και άρχει…

Όλες οι αντιδ

Του Νοτιά και της νύχτας…

 

Χαμηλή νύχτα προσαρμοσμένη

Στις σκιές του θανάτου.

Χιλιάδες άστρα εμβρόντητα κάνουν σινιάλο κάπου απ’ τα ανοικτά.

Ό,τι συμβαίνει είναι σαν της κουκουβάγιας την φωνή

Που σβήνει.

Πίσω απ’ τους ψηλούς ευκάλυπτους το φεγγάρι μελωδεί και υπάρχει.

Οι αδεξιότητές μας μας συνέτριψαν.

Ευλογημένο το πουλί που σκιρτά μες την κρύα φωλιά του.

Αγαπήθηκε μ’ έναν άγγελο, πήγε βαθιά

Μες του ονείρου την όψη.

Κάποτε ήμουν ο θησαυριστής όλων των σκιρτημάτων-

Τώρα υφαίνω μία ιστορία μελαγχολική.

Διώχνω την σκόνη του ύπνου και λουστράρω την ψυχή μου.

Ανώφελες οι λέξεις μα και αναγκαίες για μια κοντινή απελευθέρωση.

Μπουκώνουν το στόμα της αιωνιότητας.

Ελπίζω σε έναν μύθο ξεχασμένο.

Όλα με ξεπερνούν.

Πίσω από τον σπαραγμό μου είναι η χαραυγή.

Με ευγένεια εγκαθιδρύονται όλα.

Με σώνουν οι περιπλανήσεις μου.

Με ξανανιώνουν…

Μιλούν οι ψυχές από το υπερπέραν

 Αιωρούνται σαν άπεφθο μυστικό και συγκεντρώνονται

Γύρω απ’ τον κρουνό της αγάπης.

Μιλούν οι ψυχές από το υπερπέραν

Και σαλεύουν πίσω απ’ τον ορίζοντα αφήνοντας

Μιαν οσμή από λιβάνι και νάρδο.

Ταξιδιώτη του Σύμπαντος, συναντάς

Την ιστορία τους καταγεγραμμένη

Στο αζιμούθιο των άστρων.

Καλώς ειπώθηκαν οι προσεγγίσεις.

Ευρύτερα από το Τίποτα η γη χλευάζει

Την ατολμία μας να δούμε πιο καλά.

Εκεί που μας συντρίβουνε οι σκέψεις

Μόνο μια λύπη μένει κι όταν συναντούμε μια ρακένδυτη ελπίδα…

Όλες οι α

Πρωινές διαπιστώσεις..

Το χάραμα κρύβει ένα σπάνιο επιφώνημα συντριβής.

Αν θρησκεύεις αγνά το καταλαβαίνεις,

Βάζεις τα παπούτσια σου και βγαίνεις να περπατήσεις

Μέσα στην ησυχία, στον απλωμένο γύρω διάκοσμο

της ψυχής.

Ω πόσα συντελέστηκαν ερήμην μου και δεν τα ορίζω!

Και πόσο παραξένεψα με τα χρόνια και έγινα

Ένας καλόγερος που με κανέναν πια δεν θυμώνει!

Συλλέγω χίμαιρες και ζω στην καθαρή Ουτοπία.

Αιχμηρό είναι το καθετί που προσεγγίζω.

Και η ζωή μου όπου σφάλλει είναι μια μετάφραση των παθών

Όπως πάντα είναι τα ανθρώπινα.

Ανήκω λοιπόν με έναν τρόπο στους λιποτάκτες:

Εκείνους που αφήνουν το σπαθί της μάχης και κρατούν την πένα

Να γράψουν τα μεράκια του ουρανού.

Όσοι ανάγνωσαν ποτέ φεγγάρι θα καταλαβαίνουν.

Είναι που δεν σε αφήνει αυτό το ύψος της μελέτης του θανάτου να δεχτείς να είσαι

Κάτι λιγότερο από μια τραγωδία που διακωμωδείται…