πεταλουδίζω...

 

η αναπνοή είναι κώδικας, γι 'αυτό την υπερασπίζονται οι θεοί·

ηχηρά ανάβει και πριμοδοτεί τις γενέσεις·

σύγκορμος ο πόθος την δανείζεται για να επιταχύνει

την λιτότητά του-

και ζει πλουραλιστικές ερμηνείες.

όσο προσθέτω απλουστεύσεις τόσο και αποστεώνομαι-

εύθρυπτος μες σε αντιπάλους ουρανούς·

διαιρούμαι, γίνομαι η οδός του εαυτού μου η μία·

πεταλουδίζω ανήκοντας σε φθινοπωρινό κονσέρτο...

στην αμηχανία των γεγονότων περπατά η ανατροφή σου

 *

στην αμηχανία των γεγονότων περπατά η ανατροφή σου

με χαρακτήρα ρόδινο αρμολογείς των ποιημάτων μου τα κομπολόγια

να το κόκκινο φουστάνι σου τσαλακωμένο από την αυθαιρεσία των πόθων

μιλάς και άλικο στολίδι κάνει τα φυλλώματα των δέντρων να ζηλεύουν

εκείνη η εγωιστική αντωνυμία που σε φιλοξένησε ανοίγει τρύπες στην καρδιά μου

διαλέγω θλίψη διαλέγω την μελαγχολία μου που γίνεται μουσκίδι λες από του ουρανού σου την βροχή

σαν ένα τούλι αόρατο η ασπίδα σου το άγγιγμά μου αποκρούει το ντροπαλό!

παρασκευή 15/10/2021

 

γλιτώνω φασαρία λόγων και φεύγω κατά την Ανατολή που μου υπόσχεται κάτι.

μπουμπουνητά την νύχτα και πολλή βροχή.

σε ποιόν χρωστάει το νερό και του το ξεπληρώνει;

γδυτός ορίζοντας. αστραπές. ο θεός αργεί. μία μελαγχολία πέτρινη ανεβαίνει στα ντουβάρια

των πολυκατοικιών. τελεσίδικα. Παρασκευή του Οκτωβρίου 15 κάτι ίσως σωριαστεί μπροστά στα μάτια μου μήπως

και το αναστυλώσουνε τα μάτια μου. ή ίσως μείνει ξεχασμένο εκεί που η μέρα που θα ῤθει έχει απαίτηση

κανείς να μην σφάλει...

ανάκρουση σε τόνο εαυτού...

 

για να έχω σωστά αντανακλαστικά κουτσουρεύω του εγωισμού τα φυλλώματα

εκείνος αντηχεί στα σπήλαια των παθών μου

''έσω ανθρώπινος'' μου λέει μια φωνή

''μα πώς;'' ''είμαι χωμάτινος και ερεβώδης...''

- καμία σημασία οι εκμυστηρεύσεις

πράττω σωστά και όμως ολοένα δικάζομαι

μοίρα και βουλιαγμένη κατάληξη

ξημερώνει στο στέρνο μου, έχει ανάταση η θέλησή μου

σπόρε της αυγής ξοδέψου τώρα, κάρπισε

στα θαλερά χωράφια της ελπίδας-

ανήκει σε μια τόλμη η ζωή!...

ο Ιησούς των συνειδήσεων...

χάνεται η αλλοπρόσαλλη πεταλούδα και πίσω της μένει μια σκόνη βελούδινη.

κρουστό μες τον αέρα το όχι των μελισσών.

ανάβει και δίνει διάρκεια στις ανεμώνες.

μπόλικο χρυσάφι πίσω απ' τα βουνά στο ηλιοβασίλεμα.

αργοσαλεύουν καράβια και η γραμματική των νεφών είναι περισπωμένη.

το ρήμα κάθε σύνταξης είναι ευτυχισμένο.

ζεις με φθινόπωρο και πεθαίνεις με καθαρογραμμένο χειμώνα.

ο Ιησούς των συνειδήσεων είναι ο Ιησούς των ψυχών- σε εμπιστεύεται

και σε αφήνει αληθινά να σφάλλεις...

12/10/2021

εξομολόγηση τρόπω δικό μου..

 

είναι μια θαμπή νύχτα των αριθμών και των παράλογων κόπων. το φεγγάρι αλυχτά σαν σκύλος δαιμονισμένος. κρύο είναι το κρύσταλλο του ουρανού. αν δεις άστρα θα είναι οι θρυμματισμένες παρουσίες των ψυχών. ο κόσμος είναι μια συνουσία που δεν τελειώνει. όπως τον εσχημάτισε Κάποιος έτσι και ολοένα ταξιδεύει. ή μήπως όλα έχουν αυθυπαρξία και οσμή μιας Ενέργειας που εσωστρέφει;

ποντάρω στην Ποίηση πάντα! μπορεί να είναι το ορμητήριό μου, μπορεί να είναι η ίσαλος γραμμή μου. μετά βυθίζομαι στον αφανισμό. όσοι με μελετάτε να έχετε χέρια καθαρά. και μάτια. προσβλέπω σε μια Μαρτυρία που ζητά χορούς ψυχής και λεβεντιές δικαιωμένες. προσβλέπω στο να είμαι εγώ!

θροΐζουν χίμαιρες μες την νύχτα·

 θροΐζουν χίμαιρες μες την νύχτα· ο άνεμος σκαρφαλώνει ψηλά· ένα κάστρο υπομονής αυγάζει μες τον όρθρο· όλα είναι ζωή και όλα είναι θάνατος

απόψε. συνοψίζονται αλχημείες ονείρων μες τον οριζόντιο ύπνο· στα κοιμητήρια προστρέχει η οδύνη

οικουμενική. η σελήνη ακουμπά το μάγουλό της στο λευκό μάρμαρο των νεφών. φθινοπωριάτικο αεράκι εμπαίζει τις μουριές και στον ευκάλυπτο

των πουλιών οι φωλιές ζητούν ουράνιες προστασίες για να φανεί

της δεκοχτούρας το μωρό και του περιστεριού ο κλώνος...

έρωτας και ο πόθος μίας Κυριακής!..

υπεράνω των ανθών μια ασύλληπτη ευωχία είσαι

που εγκλωβίζει του νου μου τις στράτες

ορατή μόνο στους έχοντες καθαρήν την καρδία

ένα ορμητήριο είναι ο ουρανός και τον τσιμπολογούν οι καλογιάννοι

μέθοδος είναι η ευτυχία και χωράει μες τα σκουλαρίκια σου

αδιαφορώ για τις προθέσεις του κόσμου- εγώ εσένα κοιτώ και μου φτάνει

είσαι ένας γιγαντωμένος πόθος που στολίζει του κορμιού και της αγιότητας τα βασίλεια

τόσο αβρή καρδιά μου τόσο βελουδένια που μιας πεταλούδας μοιάζεις που πετά σιμά μου και ο αέρας από τα φτεράκια της μ' αναστατώνει!

Κυριακή 10/10/2021

Αχαΐα μία και μόνη...

Αχαΐα με μια τσουκνίδα μες την λερωμένη φούστα της

με έναν βρυχηθμό πριν της βροχής την βροχή

με αμπέλια και ελιές σημαίνουσες και δακρύβρεχτες-

κλέος από το θείον υφαρπάζει!

                                                           το βράδυ πολύβουη κεφάτη Πάτρα

συγκεντρώνει την οδική φιλοσοφία της στις πλατείες και ακούς

τα χάχανα των φοιτητών...

                                                     προοδευτικά βουνά Παναχαϊκά όρη

κλωτσούν την μπάλα των συγκυριών και το γκολ σημειώνεται

στο δίχτυ των ανέμων στης Τύχης το δίχτυ στης Ελλάδας το μπαλωμένο βρακί...

 

Αχαΐα με μια τσουκνίδα μες την λερωμένη φούστα της

με έναν βρυχηθμό πριν της βροχής την βροχή

με αμπέλια και ελιές σημαίνουσες και δακρύβρεχτες-

κλέος από το θείον υφαρπάζει!

                                                           το βράδυ πολύβουη κεφάτη Πάτρα

συγκεντρώνει την οδική φιλοσοφία της στις πλατείες και ακούς

τα χάχανα των φοιτητών...

                                                     προοδευτικά βουνά Παναχαϊκά όρη

κλωτσούν την μπάλα των συγκυριών και το γκολ σημειώνεται

στο δίχτυ των ανέμων στης Τύχης το δίχτυ στης Ελλάδας το μπαλωμένο βρακί...

η Ποίηση στο Σύμπαν...

 

ο ήλιος αρχίζει να με διπλασιάζει. ζεύει σε ανατάσεις τον μεταβολισμό μου. τραγουδάει στο αίμα μου. ό,τι αναπνέω είναι διάπυρο. ύλη ενός κόσμου που γεννιέται. κάτι μέσα μου είναι μοναστηριακό. κρίμα που ξεκουρδίζομαι και ξεκουρδίζω τα άστρα: ήταν αλλιώς οι πορείες τους. η Ποίηση τα ζεύει σε έναν Σκοπό: να λαλούν ανορθόδοξα και να τρέμει το Σύμπαν ολόκληρο...

αυτά που θα συντελεστούνε φως και λούζονται...

τι θρηνείς μέρα και είναι συννεφιασμένο το πρόσωπό σου;

κι αυτό το ελεγειακό μεσημέρι ξεκλείδωτες που αφήνει όλες τις εκδοχές!

πάλι μιλώ τοκίζοντας δυνητική αυταπάτη.

λιγάκι έβαλε κρύο και δικαιολογείται να είναι Οκτώβρης και ελεημοσύνης φθινόπωρο.

ασημίζει η ράχη του ψαριού κάτω απ' το νερό και στα ρηχά κι ο κάβουρας φαίνεται και η σεμνή σαλιάρα

κι ο κοκωβιός και ο σπάρος ο οκνός και ο σίγουρος.

μυστήρια των μυαλών και των επιθυμιών μας μυστήρια.

κάπου η Αθηνά γίνεται Παναγία και κάπου ο Δίας γίνεται μοναχογιός και μαλώνει.

ωραίες ηλιόλουστες ψυχές ωραίοι κλώνοι των ασμάτων θεατρικές μπαλάντες λουσμένοι ημίθεοι με επιδερμίδα που γυαλοκοπά και αφήνει υπονοούμενα για έρωτες που θα συντελεστούνε λίαν συντόμως...

είσαι που να μην ήσουνα....

στο απόγευμα ο κόσμος είναι μια συντετριμμένη προσοχή. επίγεια άγχη κάνουν να βαρυγκωμά ο Οκτώβριος. μόνη μου σκέψη η διάσωση των Ιδεών. κατά τα άλλα ωραία στοχάστηκα! μπορεί πιο ερημίτης από τον καθένα σας, μπορεί

ένας παράξενος ντελικάτος προφήτης που τον σκεπάζει η ρήση του και η αυγή η κάθε αυγή τον αποστομώνει. κερδίζω σύνεση πάντως μιλώντας σιγά. εκεί που οι φιστικιές χτυπούνε παλαμάκια μέσα στον αέρα. να, εδώ στο πάρκο, απέναντι απ' το σπίτι μου: ανασαίνω.

πώς βαυκαλίζεσαι ρε άτιμε να σώσεις και να μου σωθείς από λογοτεχνίες!

και τόσο δα σκοτάδι που απέβαλες πού πήγε; κάπου δοξάζεις την χαρά και κάπου η χαρά σε καταπίνει. είσαι ο ενικός που πληθυντικοποιείται και γεμίζει άμετρα παραμυθάκια λύπης. είσαι ο γελωτοποιός που επιστρέφει χιούμορ στην μελαγχολία. είσαι

που να μην ήσουνα...