Ο Έρωτας και των πρωτόπλαστων ο άγουρος πηλός!..

Για να ευαγγελίσουν τον ήλιο τα μάτια σου κοιτάζουν την θάλασσα

και είναι σαν περισπωμένες οξείες!

Κρατώ

την ειδή τους:

Ένα φως ανάβει μέσα σου και το ξέρω

συγκινούμαι αγγίζοντας τα μέσα σου πάθη,

αγέρωχος

νηφάλιος

υποταγμένος

στην αξία σου..

Για να σε μάθω

σπουδάζω την σιωπή

Ο έρωτας είναι ένας πλουσιοπάροχος χορηγός

πάθους!

Και να εκεί

που καταφεύγουν οι πρωτόπλαστοι για να καθαγιάσουν

τα σώματά τους,

να εκεί

φωτίζεται ο ύπνος που δεν είναι ύπνος

είναι μια Ένωση να φτάνεις ύψη

που δεν λογάριασες ποτέ!

 

Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

 

 

Στον αφρό βγαίνουν οι λύπες μου, στο άκουσμα

της βαθύλαλης νύχτας,

εθελούσια παραδίνονται οι πόθοι στου σώματος

την ηδονή και 

ταρακούνιονται τα σύμπαντα όλα, ένας

δασύς ήχος από φωνήεντα που αναθερμαίνουν την αίγλη του λεξιλογίου

γλιστρούν μες την ανεκλάλητη σιωπή και τρέπουν

την κάθε λέξη

σε φυγή

μπροστά στο νόημα της αγρύπνιας.

Φυγή στην φυγή έρχεται του ποιήματος η άμαξα και φέρνει

φεγγάρια δριμέα και αυτούσια που φωτίζουν

τον νου μου

που σκοντάφτει στα ρηχά και των ιδεών

το καμάρι στολίζουν

με την ατσιδοσύνη τους.

Όπου να κρύβεσαι θα σε βρίσκω

τεκμηριωμένη στον πόθο σου και στον έρωτα!

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρωτεύουσα…

 

Πρωτεύουσα βαρύγδουπη σαν αγελάδα·

Κατεβάζει ένα γάλα παχύ, όπως

των καταθλίψεων το κατακάθι-

Στους δρόμους οργανώνονται σαρωτικά παρτάκια,

Χορεύουν οι νέοι σαν να τους κινούν αόρατα νήματα,

Μαριονέτες πάνω απ' την σκιά,

μαριονέτες πάνω από τον θάνατο-

Τι θα πράξεις εσύ που λαβώθηκες κι όση ευαισθησία σου μένει

Είναι σαν ένα κάρβουνο που ανάβει κλέβοντας την τέχνη του Ηφαίστου;-

Παρακολουθώ την ευδία που ανοίγει μια πόρτα στο φως·

Πίσω απ' την οθόνη ξέρεις πως σε παρακολουθώ όπως

κι εσύ το ίδιο κάνεις

Παρφουμάροντας την μοναξιά που κρατάμε, να

αποδοθεί μια δικαιοσύνη

Που κάνει τα ανθρώπινα λιγάκι πιο υποφερτά..

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

 https://issuu.com/stra.../docs/__________________________...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

Ποιητική συλλογή

Άνθρωπος…

 

Αντίκρυ στα αψηλά καμπαναριά λαχανιάζω κάμνοντας βήματα και όλο βήματα μες τους αιθέρες·

Λέω την νύχτα του φεγγαριού, την ηθική υπόσταση της παπαρούνας, το δάκρυ σου το χρυσό·

Νέμομαι την φλόγα του στίχου, τον ηφαιστειακό πυρήνα τον μέσα σου, την Ποίηση την οικόσιτη και την υπαίθρια, την ταξιδεύτρα

Ομορφιά του κόσμου, την αξία σου Άνθρωπε

Να σταθείς απέναντι στους θεούς και να τους πείσεις!

Ερωτική τανάλια!

Φτιάχνω μια φυλακή με τα χέρια μου, μια φυλακή να σε κλείσω!

Γιατί έτσι είναι ο Έρωτας: επεκτατικός!

Και σε μαγκώνω γερά μες τα μπράτσα μου ανοίγοντας

Του πόθου μου τις δαγκάνες

να σε δαγκώσουν παντού-

Κι εσύ

Παραδομένη αφήνεσαι να σε κατασπαράζω

Ανήκοντας σε μένα, αποκλειστικά σε μένα

Παθιασμένη ιέρεια που βολοδέρνει μέσα μου, φλογισμένη

από την νύχτα μας και φιλιά!

17.3.2021

Κεφαλονιά Αιόλου κόρη…

 

Κεφαλονιά σαν το απολυμαντικό σαπούνι που καθάρισε το πρόσωπό του ο Οδυσσέας,

Μικρόσωμη πεταλούδα ευγενική

Ανατάσσει τα οικόσημά της στον αφρό του πελάγους

Σφυροκοπά τα τεκταινόμενα-

Όταν η λιακάδα την λούζει με στοργή

Μια έξαψη τραντάζει τα βουνά και τα ραγίζει

Να φανεί του τονισμένου ύμνου η ρίμα-

Παραλίες να φωνάσκει και να σε μαγεύει η θάλασσα

Ξημερώνει την μέρα του ο θεός, στήνει τα χορικά του τα αέρινα,

Ανήκει η ευλογία στα καλά ποσοστά της,

Ανήκει του μεσημεριού η λειτουργία στην περηφάνια του όχλου των πουλιών-

Και Αργοστόλι αίνιγμα λυμένο

Γαλαντόμο και πασαλειμμένο με σάλιο της αιωνιότητας

Μυσταγωγεί στην υγρασία του Μαρτίου κι είναι μια φωνή γρατζουνισμένη

Με την ξιπασιά που εξέλειπε-

Γη των περιπλανήσεων αφηνιασμένη γη του κεραυνού

Και του σεισμού που ελλοχεύει

Κεφαλονιά τσαλακωμένη από μαρτύριο και δόξα-

Πού χάθηκαν οι Λέλεγες και πού κοιμήθηκε ο Ποσειδώνας;

Πού η ιστορία ναυάγησε και πού

Ντεράπαραν οι μύθοι κι οι ιδέες σου;

Όπου σε αγγίζω με αγγίζεις και μας τσούζει και τους δύο ο καιρός…

13.3.2021

Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

 Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

Στον αφρό βγαίνουν οι λύπες μου, στο άκουσμα

της βαθύλαλης νύχτας

εθελούσια παραδίνονται οι πόθοι στου σώματος

την ηδονή και

ταρακούνιονται τα σύμπαντα όλα, ένας

δασύς ήχος από φωνήεντα που αναθερμαίνουν την αίγλη του λεξιλογίου

γλιστρούν μες την ανεκλάλητη σιωπή και τρέπουν

την κάθε λέξη

σε φυγή

μπροστά στο νόημα της αγρύπνιας.

Φυγή στην φυγή έρχεται του ποιήματος η άμαξα και φέρνει

φεγγάρια δριμέα και αυτούσια που φωτίζουν

τον νου μου

που σκοντάφτει στα ρηχά και των ιδεών

το καμάρι στολίζουν

με την ατσιδοσύνη τους.

Όπου να κρύβεσαι θα σε βρίσκω

τεκμηριωμένη στον πόθο σου και στον έρωτα!

Το Ποίημα!...

 

Κάτι συγκρατεί το τοπίο ανάμεσα σε ανθισμένες ματαιότητες

Στην καρδιά μου

Ένα αεράκι που παίζει με τις λεμονιές

Συρράπτει τις επώδυνες εικόνες

Του όρθρου

Ακούγονται βελάσματα

Και ένα ξίφος που θα αποδώσει την Δικαιοσύνη του

Γράφει την Ιστορία αλλιώς

Πλησιάζω

Ο ύπνος έφυγε, ξύπνησα ανάμεσα σε ακαθόριστες εικόνες

Ίσως η Ποίηση να σκηνοθέτησε εδώ, ίσως η Ποίηση

Γλύκανε πάντως ο καιρός, η Ελλάδα

Προφυλακίστηκε σε εικασίες

Όση επιστήμη υποταγής έσπειρες τόση θα λάβεις

Ξημερώνει

Μια γάτα γρατζουνά τον παράδεισο

Αποθηριώθηκαν οι κοινωνίες που ξέρεις

Τελεσίδικα όλα είναι μια Αστραπή που τρέχει κατά το έρεβος

Οι ταξιαρχίες των πουλιών σε λίγο θα κινήσουν για νίκη

Εσύ παρακολούθα βουβός

Τι σου χρειάζονται οι ομιλίες

Αμίλητος θα δεις και όσα γεγονότα καταγράψεις θα είναι το Ποίημα!

Μόνον αυτό!

 

                                          5.2.2021  

Ίχνη μου στον περίγυρο…

Ίχνη πάνω στον χρόνο των ραγισμένων λέξεων

Διαδοχικά ψηλαφώ ακραίες άγκυρες που ακινητοποιούν έωλα πλοία

Η μουσική με συντροφεύει ανοίγοντας κι άλλο τα σύνορα

Έχω πατρίδα φωτιάς

Εκμυστηρεύομαι κάτι και τα δέντρα σοκάρονται να με μεταγλωττίσουν

Ξέρω που είμαι άθεος ένθεος

Όπως και να με διαβάσεις δίκιο θα έχεις να μου αμφιβάλεις τον περίγυρο

Των σκέψεων που εκχύουν νάμα και εκτοξεύονται μες σε ουρανούς ποιητικά ανεστραμμένους…

Ανήκω σε αυτές που δεν προέβλεψες ποτέ σου συγκυρίες!

ΣΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ..

 

Μ’ αυτό το φόρεμα που τερματίζει στο στροφόμετρο
Τις αισθήσεις.
Ματάκια νάζια χείλη κόκκινα γλυκά.
Και κάτω από την φούστα σου
Το τριανταφυλλάκι σου που αναστενάζει
Για χάδια πεινασμένο και φιλιά.
Πρόβαλε η κοιλίτσα έξω απ’ τα υφάσματα
Και ανδραγάθησαν μέγιστοι πόθοι.
Κι εκείνο το σανδάλι σου το στολισμένο
Πολλά, που λένε σε μια άλλη μιλησιά, τον έρμο με σκανδάλισε!

Υλοτομία ανεπιθύμητου χρόνου..

 

Ορθωμένα τείχη του απογεύματος

Καμιά σάλπιγγα δεν θα γκρεμίσει την Ιεριχώ

Η Βίβλος σου η Βίβλος μου

Λουλούδι πολύφυλλο

Δοξασμένο.

Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε

Θυμήσου τις ωραίες οξείες

Που σκέπαζαν τις λέξεις μας

Τώρα γυμνά είναι τα επιφωνήματά μας

Γυμνοί είμαστε κι εμείς

Μια γύμνια μας ξεκαλουπώνει…

Θυμήσου τα χρόνια που πράτταμε, που αγαπούσαμε θυμήσου-

Ζούσαμε μέσα στην τόλμη, θαυμάζαμε το άρωμα του ρόδου

Κλαίγαμε και γελούσαμε

Ήμασταν βασιλιάδες των αισθημάτων…

Τώρα γέρνουμε σαν δέντρα που θα υλοτομηθούν.

Γέρνουμε και νιώθουμε κοντά να χτυπούν τα τσεκούρια…

Σαντορίνη…

Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα

στο ρολόι της γης

έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου

η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα

θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες

πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.

Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο

με πορφυρή φωτοχυσία

Τόσο ύψος τόσος θάνατος

τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη

η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.

Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει

ψυχή αψιά

ένα πετροχελίδονο

αφήνει σώα τα μωρά του

στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-

Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων

μες την κοιλιά της θάλασσας

κι αναγεννώνται

πενταπλάσιες

στο δυναμόμετρο της άνοιξης-

Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά

να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..

Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο

ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων

τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου

πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω

την θλίψη των βράχων σου

αδηφάγα ορθώνεσαι

πάνω από τα κύμβαλα της μέρας

να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό

την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.

Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου

με γλάρους εξουσιαστές

αινιγματική είσαι σαν κοχύλι

που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε

τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..

Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος

αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος

ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται

απ’ του ουρανού την ζήλια..

Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου

ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά

μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας

που ξεσηκώνει αντιρρήσεις

καυτή και αγέρωχη

με μνήμη που ζητάει τα ρέστα

απ' το ταμείο του εφησυχασμού.

Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι

κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων

μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.

Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου

και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει

πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.

Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου

φοράει το μπανιερό του και βουτάει

στα βαθιά

που ο ήλιος

δαγκώνει την επιδερμίδα σου

και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·

επάνω στον αφρό που γαργαλάει

τα ακρογιάλια σου-

Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου

λιγωμένα-

στο αντιμόνιο της αναπνοής σου

ευδοκιμούν λίθου τομάρια..

9.7.2012

Στρατής Παρέλης

 

Στρατής Παρέλης

https://issuu.com/.../___________________________________...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Των θραυσμάτων η επωδός...

Ποιητική συλλογή