Η πένα μου γρατζουνά χαρτί λυπημένο.

 Σκοτεινιάζει και άναυδο το απόγευμα ψυχορραγεί.

Πόσιμο θάρρος έχει το σκοτάδι.

Ορμά.

Η πένα μου γρατζουνά χαρτί λυπημένο.

Μία μελαγχολία σέρνεται σαν γεωμετρικός ουρανός.

Τραβώ κατά τα ύψη.

Η ηλικία μου είναι μία μαγειρική με άφθονα μπαχάρια.

Χαρές και λύπες και την πιπεράτη γεύση του μεσονυχτίου…

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Ο εύθρυπτος και ο θεόρατος τόσο!..

 

Τι σκέψη θέλει το μυαλό για να τραφεί και να

παραδώσει Ευαγγέλια εύληπτα!

Δισυπόστατο που αγάλλεται μέσα στις σιωπές και

τρυγά θεϊκή καταιγίδα.

Κατά τα ειωθότα, την αυγή, όπως

ξημερώνει, τιτιβίζοντας κι ένα πουλί αφήνει

μελιστάλακτο ύμνο πάνω στα στιλπνά φυλλώματα

των δέντρων, ουρανό

Ποιώντας επίγειο.

Α λαμπερή πραγματικότητα, λικνιστή και ανάγλυφη, σκαλισμένη

επάνω στους κορμούς των δέντρων- ή εσύ

η άλλη, μες

τους συγχρωτισμούς των προαστίων, βαρυσήμαντη και ωστόσο

αστεία!

Κι έτσι μες τα καλά καθούμενα ο Ποιητής

βραχμάνος

με ιερατικά καθήκοντα, σπουδάζει

τα άσεμνα σκουλήκια

που περιμένουνε να επιστρέψουνε την ύλη στην ακραία έκφρασή της και

σαν χουν

να αποδώσουνε το λίγο της στο μέγα..

Απιθώνεται εδώ η ευωδιά και εδώ

αυτός που είναι, ύστερα ούτε που είναι!

Επαίτης μέσα στην λιακάδα ή κάτω

απ’ τη ν αστροφεγγιά, παλαίμαχος

και μόνος, εργαζόμενος

στο φως και στο σκοτάδι-

Ο θορυβώδης

λέοντας της αξεδίψαστης αβύσσου..

6.9.2020

Κοιμάμαι κι όμως, στην ουσία, ξαγρυπνώ!

 

 

 

Επισκευάζω σκοτάδια και τα αποδίδω

στο φυσικό στοιχείο τους: τον ουρανό

Που τα αποδεκατίζει με χιλιάδες αστέρια!

 

Της λεπτής, λεπτότατης απόχρωσης ιχνηλάτης

Και παίζοντας με τις εκπλήξεις των αινιγμάτων που

δρασκελούν το μυαλό μου-

Καταλήγω ερημίτης που- δίχως αντάλλαγμα- αναζωπυρώνει

την Φαντασία που θρέφει Ουτοπία μέχρι που

ν’ ανθίσει!

 

Κοιμάμαι κι όμως, στην ουσία, ξαγρυπνώ!

 

Πλάση από άπλαστα είδωλα χιμά εντός μου και μου υπαγορεύει

Παραμύθια που μέλλεται να βγουν αληθινά.

 

Εγρήγορση των αγαθών προθέσεων, τιμιότητα των ήλιων μου, δώστε μου μια λιακάδα πανέμνοστη, αφήστε με να κατορθώσω μια ελευθερία

Τρυφερή-

 

Άσπιλη, τυλιγμένη στον γραμμένο ιστό της Αστραπής, στον θεϊκό αέρα

Που συγκεράσει τα αόρατα με τα ορατά και μου αποκαλύπτει

Νεράιδες, θάλασσες και διαθήκες από κείνες που θα ανοίξουνε

Οι άνθρωποι του μέλλοντος, αλλιώτικά για ν’ ανασάνουν!

 

                                                               5.9.2020

 

 

Η γένεση των ποιημάτων!..

 

Στην κα Μαρία Γκουτζαμάνη!

Από τις συζητήσεις μας γεννήθηκαν ποιήματα,

Ήταν σπουδή πάνω στον εαυτό, ήταν σαν ψυχογράφημα

Και ακούγονταν σεμνά και τιμημένα.

Από τις συζητήσεις μας

μπουκώσανε τα βράδια με καπνό εμπνεύσεων,

χορτάσανε απόφαση τα επιχειρήματα, βρήκαμε

Το σωστό ζύγι, τον αέρα τον καλό

Και πετάξαμε τον καμαρωτό αετό της φιλίας.

Από τις συζητήσεις μας ξεκάθαρο έγινε το "ναι" και ξεκάθαρο το "όχι"

Μάθαμε τι είναι σπουδαίο

Καταλάβαμε πόσο σφυγμομετρά η καρδιά μας την Αλήθεια.

Γίναμε αυστηρά ωραίοι, ακούσαμε

στην σιωπή, ερμηνεύσαμε το Απόλυτο και νιώσαμε

πόσο λαμπρύνει η ζωή τις λέξεις.

Οριοθετήσαμε και σπάσαμε τα σύνορα, επαναστατήσαμε,

φοβηθήκαμε και κρυφτήκαμε μέσα στους εαυτούς μας-

Έτσι εμείς.

Μιλήσαμε λευκά και μιλήσαμε μαύρα,

Μιλήσαμε κόκκινα και μιλήσαμε γαλάζια,

Μιλήσαμε και μιλήσαμε.

Η σκέψη καρφώθηκε σαν σφαίρα στο ψαχνό των συλλογισμών,

Βρήκαμε τις σπηλιές που φώλιασαν οι νύχτες,

Καταφύγαμε στον έναστρο ουρανό,

Για να σταθούμε δυνατοί στα πόδια μας και ονειροπαρμένοι…

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Μικρός συλλήβδην απολογισμός…

 

Διάφανες είναι οι προθέσεις μου, σαν ήχος
Καμπάνας που εισπράττει όλη την προσοχή
Και πιο κρουστός μέσα στον λαγαρό αέρα επιστρέφει.

Σαλπίζω μάλλον μες τα τετραπέρατα διαστήματα
Διαλαλώντας ασυμβίβαστη κτίση μου
Εξάπτω τις γιρλάντες του αέρα
Χωρώ μες τα αχώρητα..

Όλες οι υλικές μου θλίψεις
Μία μελαγχολία συνθέτουνε
Ευλύγιστη, όπως μια φαντασία τολμηρή
Και σπάταλη όπως με κατακλύζει..

Να η απροσδόκητη σπίθα μου
Τραγούδι ούσα και προοπτική ευλογημένη
Ανατέλλει και φύεται μέσα μου
Σαν πολυόμματη αγριοτριανταφυλλιά..

Ώρα αυτή η πιο παράξενη που νόμιζα
Θα ευδοκιμήσω μες την υπερέχουσα ημέρα
Και μία λέξη με εγκλώβισε σε σχήματα
Που τις ζωγραφικές ξεπέρασαν και έχουν κάτι άλλο να μου πούνε..

31.8.2020

Κορίτσι δίκοπο…

 

Στο γούστο του ήλιου πικροδάφνες και μια λαβωμένη
λεμονιά
Έξω απ’ το σπίτι μου,
μια αιθέρια κόρη
Που βασανίζει την σκέψη μου πρωινιάτικα.
Ησυχία αφάνταστη˙
μικρές φωνούλες των πουλιών, τιτιβίσματα
Και χαρές που απηχούνε της αιωνιότητας τον θόλο.
Παρασκευή.
Σκηνοθέτησε την παρουσία σου στο μικρό θέατρο
της ζωής κι αφιερώσου
Σε κείνα που εκτελούνε χρέη παράδεισου-
Λόγια και λέξεις, σαν αγκύλες που χωρά το ζαλισμένο καλοκαίρι…
Νεφελώδης δεν είναι ποτέ ο ουρανός- τον καθαίρουν
Οι πνοές της αυγής, οι σεβάσμιοι άνεμοι, η ηλιαχτίδα
και πάντα
Όπως συνθέτει μουσική τ’ αηδόνι, μελωδία
Επηρμένη, σαν γειτονεύει
Το Αόρατο με σένα
Κορίτσι δίκοπο, που αποσπάς
Ένα στιλπνό βοτσαλάκι και πας
Κατευθείαν στο φωτεινό Σημείο
του πελάγου…

28.8.2020

Salvador Dalí:The Spectre of Sex Appeal.

Ο χρόνος περπατά σαν ένας κάβουρας, στο πλάι…

 

Πού να το πεις; Είναι παράξενη η Αλήθεια,
Βαφτισμένη σε Ιορδάνη τελικό και αρχικό κήπο της Βαβυλώνας
Κρεμαστό˙ κατά τα άλλα
Σοφό είναι να απέχεις από τα δρώμενα
που έχουν τελματώσει, από
Πολιτικές που γέμισαν ολέθρια λάθη και, στο τέλος,
Θα ακρωτηριάσουν την πατρίδα. Μένω εκτός
Και αραδιάζω στο μυαλό μου σαν παράξενα στιχάκια
Ερωτικά, που κάνουν την καθημερινότητα μου πιο υποφερτή.
Ανθίζουν κήποι, κρατώ ενός βασιλικού
Κλωνάρι μες τα δάχτυλά μου και μια συντριβή
Αρώματος σαρωτική με συνεπαίρνει. Κι ο Χρόνος
Που τον αντιλαμβάνομαι να με δαγκώνει ύπουλα και μόνον
Περνά ξυστά από πάνω μου κι όπως με γδέρνει
Σαν που με το ποδήλατό μου έπεσα στην άσφαλτο κι η φόρα
Μου έγδαρε τα γόνατα και μου ματώσανε- ο Χρόνος
Περπατά σαν ένας κάβουρας κοντά μου, στο πλάι
Και όλον θέλει να μ’ εκδικηθεί..

Αντίσταση η δέουσα..

 

Όσο μπορείς να διακωμωδείς, δεν υπάρχει
Σοβαρό σκέλος στον διαβήτη σου. Καλυμμένα
Με ζάχαρη τα πικρά
Και στον ουρανίσκο σου ευθύς ανατινάζονται
Σκοτώνοντάς σε! Να διακωμωδείς.

Στο αίμα σου η αντάρα των μεταβολισμών
Στο αίμα σου η θανατερή πεμπτουσία
Αγκύλη άνοιξε το στόμα του πόνου
Σε αποδεκατίζει, μα εσύ

Να διακωμωδείς-έτσι ξεγίνεται
Η συνταγή του θανάτου.

Η ζαβολιά του νερού…

 

Εμφορούμαι κέφι τζιτζικιών και άλλες ψάχνω πια ομοιοκαταληξίες-

Έχω διανυκτερεύσει στο κενό διάστημα

Ανάμεσα συμφώνων και

Φωνηέντων γωνία·

Ανήκοντας σε μια παράταξη ακατάβλητων ονειροπόλων,

Κάθομαι τώρα και χαζεύω το νερό, κυλά

Όπως η σκέψη μου

Δικαιωμένα.

Φτάνω στην κοίτη, τα σεμνά σεμνύνονται

Μόρια του, ενέχει θεό

Και βαθύλαλη φύση πληθυντικών ευχαριστήσεων.

Γράφω για κείνο και το ύφος του με συναρπάζει:

Έχει ταχύτητα δροσιάς και ζέση ουράνια,

Σφυγμομετρεί το καθετί μου, το αναζωογονεί,

Είναι από τα σχήματα τα εύσχημα, ντόρος

Στην ησυχία του περιβάλλοντος,

Ακούει όπως ακούμε- και βυθίζει τα τροπαιοφόρα χέρια του

στην εναγώνια ζωή

Για να την απλουστεύσει..

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Εικόνα ενός αχνού ονείρου…

 

Διφορούμενη η ανατολή μας, πάνω
Στην όψη την τρεμουλιαστή των πραγμάτων- και
Αιωνιότητα που υπερκεράσει την σκέψη μας ενσπείρει
Μην έχοντας σημασία καμία η τόλμη της.

Σαν ένα δέντρο δίχως φύλλωμα που το κρατά ο χειμώνας
Απ’ τον γιακά, έτοιμος
Να μπει στον δυνατό καυγά του

μια αναμέτρηση πάνω στον ανυπολόγιστο χρόνο
Πρόσωπο με πρόσωπο μες τον καθρέφτη
Περνάμε φιγούρες βιαστικές, στο βάθος του και απομένει
Μια ώριμη γυμνή σκιά.

Και στο τσουχτερό διψαλέο καλοκαίρι
Έξω από μας εργάζεται, η δόλια μας συμπάθια
Γερνάμε μ’ έναν τρόπο που δεν τον κατανοούμε
Και καταστρώνουμε ωραία σχέδια και τολμηρά
Ενός παράξενου χαμού…

Της Παναγίας η μέρα…

 

Έρχεται το μικρό πουλί και συλλαβίζει…
Σκάζουν οι πέτρες σαν από τον δυναμίτη της ιδέας τους.
Ακούγεται η εκδίκηση των εγκάτων της γης.
Στα μισά που πρόλαβα να δω
σαν από μια ιδέα θάλασσας
προήλθαν όλα.

Όπως πιο γρήγορα ταξίδευα με το μυαλό παρά με οτιδήποτε άλλο.

Στέριωσε ο ενάλιος ήλιος… Κιόλας!
Της Παναγίας η μέρα! Σαν μιας άλλης θεάς
που συνεχίζεται ακόμη ο μύθος της –
όπως την γράφουνε ακόμη στα πλεούμενα
νησιώτες καπετάνιοι.

Όμως σ’ αυτήν την εποχή που ζούμε λιγοστεύουν ολοένα οι κατανοούντες!

Λες και να λείπει η ομορφιά, λες κι εμείς να μην σπουδάσαμε
ν’ ακούμε μες του φεγγαριού την ησυχία.

Γράφω πηγαίνοντας για ξημερώματα…
Ακουμπάει ο ένας τον άλλον ο πόλος.
Η γη συρρικνώνεται –
διπλωμένο χαρτί κι αποκρύπτει
το γραμμένο ανάμεσα μυστικό του θανάτου.

Σ’ ένα που καταλήγει λάθος οικουμενικό συμπέρασμα
έρχεται ο άνθρωπος.
Η βαρβαρότητα καλά κρατεί.
Τόσο που αναρωτιέμαι αν αξίζει να επιδιώκεις
ζωγραφιές ψυχής,
όταν στα γύρω σου όλα επίμονα σκουραίνουν…

Της εμαυτού κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα…

Να δαγκώσεις φρούτο και να σε πνίξει ο χυμός,
ώριμη είναι η ανάγκη
αλλαγές θέλει ο κόπος μας
ω γη, κοντά σου αναπνέω διάφανα
σκαλώνω στα κλαριά και μου μιλά το δέντρο
χοϊκός και αέρινος
φλογίζομαι στα έγκατα της οικουμένης
χτυπώ τα κρόταλα της Αστραπής
πώς μου φανερώθηκες θεϊκό δρεπάνι
πώς έσμιξες μες το μυαλό μου σπορά και θερισμό
ένας πλάνητας είμαι που ζητά μια πατρίδα γενναία
να δαγκώσω το φρούτο και να με πνίξει ο χυμός
ώριμος πια, αποσκιρτήσας από την μιζέρια
χοϊκός και αέρινος…

Εμείς..

 

Τι φοβερό
Φεγγάρι γύμνωνε τον ουρανό και είχε
λόγο η αγρύπνια μου!
Και να που φάνηκε το άστρο και
Χαλκουργούσε μέσα στα απαλά
Νέφη της νύχτας και μνήμες
Γερόντων από Αιολία μου έφερνε.
Ένα τσακμάκι να ανάβει το τσιγάρο σου και γράφεις
Κι εσύ μια μπολιασμένη λεμονιά που στέκεται
Στην άκρη της αυλής, στο σύνορο του κόσμου.

Χρόνια σαν από ανεξήγητο δάκρυ

Και στα μάτια μας γυμνή πάντα η Αλήθεια
Και φτωχοί πάντα εμείς
Κι ανυπεράσπιστοι.
Μέναμε να κρυφοκοιτάμε που η δύναμη των άλλων ήταν
πάντα απειλή κι εμείς
Δεν είχαμε ν΄ αρθρώσουμε κραυγή στην καταιγίδα!

Αλλά όταν έρχεσαι από πατρίδα του Μολών Λαβέ πώς να κιοτέψεις;
Έτσι στο μαξιλάρι δύσκολός ο ύπνος
Δύσκολο τ’ όνειρο και η φερμένη Παναγιά
Από μέρη του Πόντου, σκέπη μας
και βοηθός στα δύσκολα και τα πικρά μας.

Και λέγαμε θα φύγει και ετούτος ο βραχνάς, θα δούμε
να γελά ο ουρανός και λίγη
Ελπίδα θα την βρούμε.

Ράγιζε το στερέωμα-
Και θέλαμε να αλλάξει ο πόνος μας σε ένα χαμόγελο
Και όλο το μπαρούτι της ψυχής μας το λουζόμασταν
Σαν μια Απόφαση και σαν
ένα πείσμα να νικήσουμε:
Μόνοι μας πάντα

Για μια
πατρίδα πικραμένη οι διψώντες
εμείς…

12.8.2020