Ιστορίες ερώτων…

Για να σε ζωγραφίσω με τα πάθη μου ορθωμένα, οι τουλίπες φορτώθηκαν χρώματα και έζησαν τον μύθο τον αρχέγονο απαρχής.

Τα τούλια του ουρανού απλώθηκαν τριγύρω και υπόλευκες αυταπάτες πονήρεψαν τα σύμφωνα του λεξιλογίου να μην ομονοήσουν να φανεί ορατή κι απόψε η λύπη μου.

Έμεινα μόνος και μπατάρει η κάμαρα, σαν ένα πλοίο που έμπασε νερά και σβήνεται από την γομολάστιχα της θάλασσας.

Φούρια στον νου μου οι σκέψεις, φούρια και τα φωνήεντα.

Όλα εκεί που Έρωτας είναι η Ιστορία και για έρωτα κινείται επί σκοπόν το άγραφο Ποίημα..

Κέρκυρα, μάνα των καημών..

Ένα χωράφι σαν περιφραγμένη θύμηση
ανάσκελο μέσα στον κάμπο της σεμνής Αχαΐας
ευελπιστεί αέρινες σβιλάδες και μια απαλή βροχή
να θρέψει τα παιδιά του.

Ρευστότητα όσο ένα τραγούδι κρατάει
αξιώνεται να ζει παμπάλαια καρποφορία
Χοϊκό.

Στις άκρες του, λεμόνια διώχνουν την αψάδα τ’ ουρανού
Όταν, και το που είσαι και που είμαι, είναι κωμωδία
Τραγική.

Και στο ταξίδι που προχώρησε και έγινε σαν όνειρο στην χώρα των Φαιάκων
Μελάνιασε ο ουρανός και της βροχής τα μαύρα κρόσσια ψυχοβάρυναν
Επάνω μου,
Και μου ‘δωσαν κακιά κι ανείπωτη θλίψη
Όταν που, μακριά σου, ένιωσα ο έρωτας να είναι αερόστατο
που άδειασε.

Κέρκυρα μάνα των καημών, στην βραδινή σου υγρασία
Το θολωμένο μάτι μου κραυγάζει στίχους που δεν πέθαναν ποτέ τους
Μέσα μου,
Και σαν μια ρήση αγγέλου που συγκράτησε ο νους μου μες τα χρόνια
Το βράδυ έπεσε
Και οι σκιές, στο αόρατο των τοίχων θέατρο, σκηνοθετούσαν το παμπάλαιο
Έργο και του Θεού και του κρυφού μου πόνου..

Κέρκυρα 17.1.2018

Ερωτική ψηφίδα…

Το άγγιγμα, το φιλί, η μυρωδιά σου,
το σφιγμένο χαμόγελο, οι μορφασμοί σου, τα λόγια σου,
και είμαι ευτυχισμένος με αυτά τα λίγα, δεν ζητώ
τίποτα άλλο, μόνο αυτό που μένει ίζημα μες τους αιθέρες,
βασανισμένο απ’ τα χρόνια και εμβρόντητο
ως να σωθεί και να τρέμει εντός μας-

κάτι που σε μηδενικό ανάγεται άλγος
όταν ο έρωτας ξανά σκηνοθετεί και φτάνει
μία ματιά να αναζωπυρώσει την παλιά φωτιά, κοιμάται
και ξυπνά μες την γαλήνη η κάθε μια κουβέντα, ο ένας
στον άλλον παραστέκεται και όλο το ωραίο πάθος δυναμώνει
για με λιώσει άρρητα ευτυχισμένος ήσυχα εγώ κοντά σου..

Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Ζούμε αφαιρώντας δύναμη από την αδικία και το βλέπει αυτό ο θεός μας..

Όλες οι νηφάλιες μπαλαρίνες των ανθών αναφαίνονται μες τον μορφασμό

Του ουρανού,

αξημέρωτα ακόμη και βρέχει,

και τρέχουν

Προς την μεριά των αμάντρωτων

Νεφών.

Κι η σκέψη μου

Που ανταμώνει την σκέψη σου, μέρα Σαββάτου,

Πέντε η ώρα το πρωί, σαν

ένα εγερτήριο φωτός αφυπνίζει

Τα πουλιά και χρησμοδοτεί για το αύριο.

Ζούμε αφαιρώντας δύναμη από την αδικία και

το βλέπει αυτό ο θεός μας..

Χρωστώ μια επιθυμία σε σένα

Χρωστώ μια θάλασσα στις επιθυμίες μου,

Χρωστώ μια επιθυμία σε σένα,

Χρωστώ και χρωστώ.

Ο ουρανός σου είναι ξαφνικά ο ουρανός μου- Κι έτσι

όπως δεν το γράφουν τα αρχαία βιβλία

το γέλιο σου κελαρύζει στ’ αυτιά μου ενώ η εικόνα σου

είναι γυναίκα που την σμίγει η φωτιά

και όλον πια, αλύπητα, θα με κάψει.

Είναι αυτό το απόλυτο μυστήριο των θαυμάτων

Έρωτας να μιλεί και έρωτας να πράττει

Είναι αυτό το κάτι που δεν όρισα ποτέ μου,

Βαθιά σπουδή από φιλί να πας και κατευθείαν στην αγάπη.

Τόσο απίστευτα άλλος…

Γιατί κουράστηκα να συγχρωτίζομαι με ερεβώδεις

αγύρτες που αγαπούνε να ζέχνουν

κλείστηκα στου εαυτού μου το κέλυφος και μαντάτα

ωραία μου ήρθαν

πως οι νύχτες θα πριμοδοτήσουν την μέρα

στον αγιασμένο Σκοπό της. Να έτσι

Που χωρίς να το καταλάβω μου ήρθαν
οι στίχοι οι μακάριοι- εξαρχής
αντιλαμβάνομαι ωραίο τον κόσμο,
ωραία τα συμβάντα, λίγο
να μπούμε με καρδιά στο οικουμενικό παιχνίδι
της αγωνίας.

Κύκλο κάνει η ιστορία και ξανά δεν διδάσκεται
το να μπορείς να θυσιάζεις τον εγωισμό σου για να γίνει
η Ελπίδα βρώσιμη
και καλά να σε θρέψει:- λέω

Που αν δεν βρέξεις πόδα δεν θα φας το ψάρι, αν
δεν συμμετέχεις αλληλέγγυα σ’ έναν Σκοπό
ούτε που θα ψηλώσεις ούτε που θα δεις να γίνεται
η Δικαιοσύνη ορατή και πιο καλός κι υποφερτός
ο κόσμος.

Α ρε ποιητικό βασανάκι μου,
οχύρωμα που πρόταξες! -
κι από τι
προστατεύω εγώ ο ίδιος εμένα;

Συντηρώ μια Υπομονή,
μεγίστη,
μέσα σε στίχους που λαχάνιασαν να τρέχουν
κατά το παράλληλο σύμπαν
των γύρω μου
εδραιωμένων αντιφάσεων…

Οι μοναχικοί κρατούν το πολύβοο φως της Ποίησης κι αυτό γιατί σπαταλούν το τάλαντό τους με ματαιοδοξία..

Τι θα χρεωθούμε από την κάθε Ιδέα που θα μας παρασταθεί;

Ένας στόλος λέξεων αποπλέει κάθε μέρα από την καρδιά μας.

Πού πάνε τα ποντοπόρα πλοία του;

Ο θάνατος ταριχεύει ό,τι του είναι άχρηστο για να διασκεδάζει με την νίκη του.

Στο άθροισμα και στο πηλίκο και στο γινόμενο, απομένει μόνον ο Έρωτας κι αυτός όπως ποτέ δεν τον είχαμε φανταστεί.

Οι μοναχικοί κρατούν το πολύβοο φως της Ποίησης κι αυτό γιατί σπαταλούν το τάλαντό τους με ματαιοδοξία..

Άλλο ένα βιβλίο στα χέρια μου...

Πάντα κυρτός ο καθρέφτης του νου μας και ευρυγώνιος ο φακός της αυταπάτης μας,

Επιδιώκω θάλασσα που να γεννά καταφύγια ερώτων,

Στην φωλιά του πουλιού ο χρόνος είναι ουσιαστικός μα δεν έχει αυτάρκεια

Απλότητες που να αντέχουν επιδιώκω, καθαρογραμμένες απλότητες

Πέρα απ’ της φιλοσοφίας τα βάθη, μελαγχολία θανάτου έχουνε τα δευτερόλεπτα των συλλογισμών μας,

Πάντα κυρτός ο καθρέφτης του νου μας και ευρυγώνιος
ο φακός της αυταπάτης μας,

Είσαι η ημέρα που θέλησα και είμαι ο σπάταλος αλήτης που ποντάρει με προσήλωση
σε ένα σφρίγος που του δίνει πάντα το φιλί σου,

Παράξενα ακούγομαι όταν είμαι ο τυφεκιοφόρος σ’ έναν πόλεμο που ήτανε δικός μου κι έχει γίνει τώρα ολονών…

Αποκρίνομαι λευκά αλλά η πραγματικότητα θέλει κόκκινα, μαύρα·

Αποκρίνομαι λευκά αλλά η πραγματικότητα
θέλει κόκκινα, μαύρα·
Η διάφανη ερμηνεία μου δεν θα γίνει αποδεκτή στον κόσμο των εγωισμών-
Τόσοι εγωισμοί κι ένα τίποτα συνθέτουν που αντιπαραβάλω
με τα επικά ρόδα του έρωτα που σου έχω.

Κρατά η αγάπη, κρατά η ανάσα μας
σαν ορμή και φούρια των παθών, μες την ακινησία;
Και τα λόγια που λέμε, σεμνά και χτίζοντας ένα κουκούλι που εκεί καταφεύγουμε
έχουνε μια γραμματική καημών, και ούτε σε πλησίασα ούτε κι εσύ αληθινά με πλησιάζεις.

Αντίδωρο που μας αξίζει η αγάπη. Περιχαρακώνουμε
τα πάντα μες τον ευεργετικό της κύκλο- και
ζούμε λίγο ανθρώπινα
σ’ αυτήν την εφιαλτική
σκοτεινή φυλακή μας.

Ερωτική αριθμητική…

Το δύο είναι το ένα μας γιατί το ένα μας είμαστε πάντα εμείς οι δύο..

Στηρίζω τις ελπίδες μου σε κάτι απόμερους βασιλικούς

Νυχτώνει. Μου κάνω ερωτήσεις και τις απαντώ μελαγχολικά και ανάλογα. Ανάλογα και το σκοτάδι μου συμπεριφέρεται, σαν να με τυλίγει σμίγοντας πάνω μου την ζοφερή του μπέρτα. Το βιβλίο στα χέρια μου αποδίδει φως. Είναι η μόνιμη παρηγοριά μου. Στηρίζω τις ελπίδες μου σε κάτι απόμερους βασιλικούς που μοσχοβολούν μες την γλάστρα κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι μου και τους σκουντώ για να ακούσω τα καθαρό άρωμά τους. Όλα συμπεριλαμβάνονται στην απλή μαγεία της οσμής. Όλα μυρίζουν ευτυχία και ψυχή που δεν το βάζει κάτω..

Σύμπαν στα χέρια μου…

Σύμπαν ανεμοδαρμένο, κάθετο
Κι οριζόντιο, σύμπαν επεκτατικό·
Ντεραπαρισμένο μες την Αρχή του παντός, σύμπαν οργανωμένο για να αποδιοργανώνεσαι, κομπορρήμον σύμπαν-
Αυθαδιάς κατά πάντων, ποιός είναι ο Σκοπός σου; Πούθε βάλλεσαι και πού
Βούλεσαι να φτάσεις; Κρεμασμένος
Στα απώτατα όριά σου, εμμένω στην δική μου προσφυγή
Και μοναχικά σπουδάζω τις τραγωδίες μου, ω σύμπαν
Που τρέμεις σαν φωτιά μες την μέρα μου και ορίζεις
Την καθαρότητα των στοχασμών, ω σύμπαν
Ταπωμένο με το βουλοκέρι του Θεού, ρημαγμένο κι αναδιοργανωμένο, σύμπαν
Της βεβαιότητας και της αμφιβολίας, της θέσης και της αντίθεσης, ω σύμπαν
Καρφιτσώνεις πάνω μου τις αντιφάσεις των αστεριών..

Ήσουνα μάλλινο σκουφάκι τότε

Ήσουνα μάλλινο σκουφάκι τότε, ήσουνα
γελαστός εγωισμός της αστραπής,
Ήσουνα μηρυκασμός του χειμώνα, ήσουνα
προμήνυμα καθαρό της άνοιξης,
Ήσουνα ρόδο που ομιλεί, ήσουνα φθόγγος γαλανός των ουρανίων,
Ήσουνα μαγικό ραβδάκι της ανατολής, ήσουνα
άρρητο φωνήεν των αγγέλων-

Κι όταν με μια κατάνυξη πλησίασα την φωτεινή καρδιά σου
Ήσουνα Βρισηίδα που θα μάλωναν όλου του κόσμου οι πολεμιστές για χάρη σου!

Φωτο Μαρία Νούτσου.