Φοράς αιλουροειδή, του αίματος...

Φοράς αιλουροειδή, του αίματος αδέσμευτη σκύλα

Που αλυχτά μέσα στις νύχτες μου, σαν ειμαρμένη.

Ερεθισμένη απ' την οσμή του αίματος, επικίνδυνη, φρενιασμένη

Κινείς τα νήματα του μοιραίου. Φτάνω

Να σε μαθαίνω ακολουθώντας σε μες τον λαβύρινθο

Της θήρας που με πετυχαίνει ανυπεράσπιστο και μόνο.

Όνειρο…

Και έτσι όπως συνεχίζονταν το βράδυ
Απαλές τουλούπες ύπνου έπεφταν σιμά μου
Και ράγιζε από παντού ο ουρανός-
Είδα τα νυχτοπούλια να πετούν σαν τρελαμένα,
Ο αέρας έσκιζε τις τέντες
των αστεριών, και το φεγγάρι
κάτι ανούσιο παρωδούσε. Τότε
Όπως να βρέθηκα σε άλλον κόσμο
Στύλωσα ξαφνικά τα μάτια κατά τον ορίζοντα:
Έρεβος και μία σπαθιά από το φως των άστρων
Μαδούσε που και που τα σύννεφα κι ως την ματιά μου
Έφτανε αυτό το κουρδισμένο Πουθενά.
Φάνηκε η όμορφη νεράιδα και
Πήγε και κάθισε στο μέρος της γαλήνης· τα χέρια της
Κουνούσε σαν να έδιωχνε την νύχτα·
Ξύπνησα μέσα στην σελίδα μου και παραφύλαξα·
Ήρθανε τα πουλιά και κάθισαν κοντά της·
Του φεγγαριού το φόντο ωραία ασήμωνε
Τα γύρω· κάλμα· μόνο απ' τα μαλλιά της οι πλεξούδες
Σμίγαν τους δύο κόσμους που αντιλήφθηκα-
Κι όλο ένας αέρας λίγος έκανε το ποίημα προσιτό..

Τα πράγματα μας ανθίστανται

Τα πράγματα μας ανθίστανται, αφήνουν
Μια οσμή σαν θειάφι
Προκλητικό, έτσι η ύλη πορεύεται, βλέπεις
Και που τα ακολουθούμε αυτά λοξοδρομούν
Πεισματικά, για να μην μας ανήκουν. Τόσες
Νύχτες λογάριασα και δεν μου βγήκε ο λογαριασμός, τόσα
φεγγάρια είπα και ξεράθηκε
Το στόμα μου- αφήνω
Να με λούσει ο κρύος αέρας
Απόψε που ο Γενάρης οξύνθηκε και έβαλε κρύο
Που την ψυχή μου μαράζωσε..`

Η ευσέβεια των χειμωνιάτικων ηλιαχτίδων χτίζει καθεδρικές προσευχές

Η ευσέβεια των χειμωνιάτικων ηλιαχτίδων

χτίζει καθεδρικές προσευχές

στο κυριακάτικο πρωί.

Ο αέρας χορεύει  στο ταψί της υγρασίας.

Οι στίχοι έχουν μια αθωότητα παιδική.

Έχω ευθύνη να σου αναθέσω το μέλος που σοκάρει την τραγωδία ολόκληρη.

Πλησιάζουμε για το μεγάλο μπαμ των συνειδήσεων.

Ο άνθρωπος φθίνει μέσα του της Δημιουργίας το φως.

Πού θα πάμε άραγε όταν τελειώσει αυτή η Βίβλος των θαυμάτων;

Πόσο θα αντέξουμε εξανδραποδισμό;

Συνθέτω αγρύπνιες που μόνο εσύ καμάρι μου κατανοείς.

Είμαστε ερωτευμένοι με το ίδιο φεγγάρι..

Ο γκολκίπερ των κουκουναριών…

Γλώσσα έχει ο άνεμος μα δεν μιλά
Συνοφρυώνεται πίσω απ' τις μυρσίνες, σκυθρωπάζει
Και βούλεται εκδίκηση πάνω στα κλωνάρια 
τα χιονισμένα- αλλά εσύ

Για πού το έβαλες χαρωπέ σκίουρε των τραμπαλισμών και σαν έλασμα εκτινάσσεσαι
Να πιάσεις το μεστό κουκουνάρι, φίλε μετέωρε;

Τα πόδια σου διαβατήριο αποσκιρτήσεων
Είσαι ο ποιητής του Αστραπιαίου
Αεικίνητε φίλε ανασφαλή
Γυμνάζεις τόσο το βλέμμα μου
Απ' τον αντίποδα της όρασης στο φόντο μιας μαγείας που μου αρέσει.

Δέξου να σε αφομοιώσει η θέα
Δέξου να καταπιεί τον άκρατο εγωισμό σου
Δέξου να μηρυκάσει το τοπίο την λιλιπούτεια φύση σου,
Σαμάνε της ερημιάς που σαρκώνεται κάτω από το άπεφθο χιόνι..

Το φως το αφήνω αναμμένο…

Το φως το αφήνω αναμμένο

Αν θες να σηκωθείς την νύχτα και να βγεις στο μπαλκόνι

Να συνομιλήσεις με το άστρο- το φως το αφήνω αναμμένο·

Ο αέρας σαρώνει τα κάστρα των ονείρων

Ένα ποτάμι κυλά ανάμεσα απ' του μυαλού σου την συνέχεια

Μπορεί να έχεις γίνει οπτασία, μπορεί

Να γκρεμίζεις τα παραδεδεγμένα τα έωλα και τα φρικτά·

Πάντως το φως το αφήνω αναμμένο

Αν θες να σηκωθείς την νύχτα και να φύγεις από κοντά μας

Σαν ένα άστρο που συνομιλήσαμε και έμοιαζε να μας ακούει

Πάνω απ' το παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, πίσω από τα σύρματα

Του οικοπέδου που γεμίζει παπαρούνες την άνοιξη

Και διαμαρτυρημένες πληθυντικές υποσχέσεις…  

Το αισθηματικό τριαντάφυλλο και οι πόνοι που δεν παρέρχονται..

Εκεί πού έσκυψες να πάρεις απ' τα χέρια της αιωνιότητας

τριαντάφυλλο άλικο και ράγισε

το στέρνο της γης-

Πού πάνε οι εγωισμοί μας όταν κοιμόμαστε, πού πάνε;

Ποιός χαρακτήρας μας πολλαπλασιάζει το άρωμα και ποιός

Το ελαττώνει; Όλο ένα σύννεφο βρήκα

Μπροστά από τα ερωτήματα. Όλο ένα πνιγμένο

Δάκρυο πίσω από κείνα που ποτέ μου δεν ομολογώ.

Μεγάλωσε η μέρα· έβγαλε κρύο.

Το αισθηματικό σου τριαντάφυλλο πολλαπλασίασε τους πόνους που δεν παρέρχονται..

Κηδεία…

Η εικόνα ρέει σαν ένα συννεφένιο μπιχλιμπίδι κάτω απ' την απόφαση του ουρανού.

Κι ένα μεταλλικό φως, σχεδόν κυνικό, τσουλάει

Ανάμεσα στις μετώπες των δέντρων, να συμμαζέψει

Την αντίφαση και την κατάφαση, σ' ένα παιχνίδι

Που αποδεικνύεται μοίρα

Και καλουπώνει να μείνει έτσι πάντα ο βίος.

Κι είναι κι αυτά που με πονούν, διαβασμένα

κι απ' την ανάποδη, σαν καρκινικές επιγραφές, στραμμένα,

Στο μηδέν μου που φλερτάρει με αριθμούς

Αχρείους και λίγους.

Φύγε τώρα φίλε, τρέξε

Προς την έξοδο, προς το σκοτεινό σημείο της απουσίας, τρέξε

Και μην διαπραγματευτείς τίποτα από αυτά που δεν σου ανήκουν, φύγε

Προς την ανθισμένη ησυχία σου, ντυμένος

Ένα σκούρο φέρετρο που καγχάζει

Κάτω από το λασπωμένο χώμα και ζητά να σωπάσει την θνητή φύση σου, την στιγμή

Που κι εσύ δεν έχεις άλλο ανάγκη από μια μαύρη μπέρτα όπως αυτών που ιερουργούνε

Πίσω από την αστραπή..

Ανθίσταται μέσα μου ο εαυτός, με νικάει·

Ανθίσταται μέσα μου ο εαυτός, με νικάει·
Πού με είδα πού με ξέρω, ίδιος δεν είμαι με κείνον που νόμιζα, 
Χαρακωμένος απ' αρχής, τελαλώ και μήγαρις έχω
Προκοπή στην απώλεια.
Αν με ανακαλύψεις ψάχνοντας μες τις παρόδους, τα σκοτεινά
Σοκάκια της συνείδησης, να γεύομαι ένα φως που το φαντάστηκα, μην αποκαλύψεις
Πως έκλαψα πάνω στο μάρμαρο της ελπίδας, πες
Πως θράφηκα μόνο με καυτές ουτοπίες..

Ανέτειλε μέσα μου,

Ανέτειλε μέσα μου,
ψηφία που διαβάζω μ' αισιοδοξία,
Και τα μαλλιά σου χρυσά,
ανεμίζουν
Σαν δακτυλοδεικτούμενες ηλιαχτίδες
Πάνω στο καύκαλο της γης.

Τοπίο έρημο, ψηφιδωτό
Μιας άνοιξης που έρχεται.

Γλιστράς πίσω απ' την οθόνη, κι όλο κατέχεις
Το μυστικό των αποκαλύψεων..

foto julia papadhmitriou

Ας με βρει ένα παρήγορο βόλι και ας σβήσει η καρδιά μου

Ας με βρει ένα παρήγορο βόλι και ας σβήσει η καρδιά μου
Κάτω απ' την υγεία του ήλιου, ασθμαίνοντας όπως θα μετρώ
Πλοιάρια ονείρων πίσω από την θάλασσα της μοίρας.

Καθελκύω φιλοσοφίες που ζητούν να είναι αγκαθερές, τα μυστικά ακούω
Πνεύματα της προσήλωσης, είναι καλός ο Σκοπός.

Και όταν δεν μιλώ, πάλι μιλάω, τρεφόμενος από τις αντιφάσεις μου, θνητός
Καθ' όλα, μέρμηγκας στον στίβο μιας αδιαμόρφωτης μελαγχολίας..

Ξηρός καιρός ερωτικής ιαχής..

Επιστρέφω από το σκοτεινό συμπέρασμα της ύπαρξης.
Μ' ένα ταξίδι θα ξορκίσω τον θάνατο,
άραγε; Ομίχλη έχουν οι ψυχολογίες μας· ποιος κρατεί
δέσμια την αθωότητα και περνά από το μαράζι της θλίψης έως
της σελίδας τον πυρετό;
Κατανοώ όσα δεν προορίστηκαν για μένα.
Νήμα ο χρόνος, πλέκεται και ξαναπλέκεται αφήνοντας τους υποψιασμένους να αναρωτηθούν πόσο μπορούνε
να αντέξουν απ' την ιαχή.
Όλα γύρω σαν πόλεμος. Χτενίζω
τα μαλλιά σου.
Μελαχρινό μελτέμι που πονάει πάντα την καρδιά μου..

Ενύπνιον ευτυχίας..

Φορώ την αγάπη και κοιμάμαι, φορώ ένα βαθύ άλικο ρούχο
και ταξιδεύω πλάι στην θάλασσα,
ημέτερος των πουλιών, αντιρρησίας
σε όλα.
Φορώ έναν θεό που απουσιάζει, φορώ τα άμφια της μαργαρίτας, φορώ
την ψυχή σου και περιπλανιέμαι στον κλεισμένο ορίζοντα.
Η νύχτα δεν είναι καλό αναγνωστικό- διαβάζω
την γνώμη της, τα άστρα καιροφυλακτούνε
ν' αρπάξουν την σκέψη μου· ταξιδεύω
σε όνειρα που περιλούουν το νησί της μακρινής Ευτυχίας..

Ερωτικός φλοίσβος…

Η θάλασσα σε κατακτά σαν κύμα που ζητά ασύνορη ακτή.

Αυτή είσαι που η υδατογραφία σε θέλει.

Γέμισες πεμπτουσία των υδάτων, μία στεντόρεια

Γραφή όπου ο ρους είναι απόπλους προς του πόθου τις ακτές.

Ιερή φουσκάλα που θα εκραγείς μες την σκέψη μου..

Φλοίσβος σε θέλει και

Φλοίσβος σε παίρνει. Κυλά στις φλέβες σου

Ποτάμι η κάψα που δεν αναγνώθεται.

Μαγκανοπήγαδο που ανασύρει το φιλί τσαμπί σταφύλι..