Ταγμένος να συντηρώ ταξιαρχίες λέξεων και νοημάτων φορτία-

Αυτό το θυμητικό όπως το έλεγαν οι παλιοί-
Που με βοηθάει να μην σβήνω τις μνήμες και να καρτερώ μια καλοσύνεψη που δεν ξέρω κι αν έλθει-
Όλα γόνιμα
Στροβιλίζονται σ' έναν κύκλο που κρατεί ρυθμό από του ήλιου τις επάλξεις-
Κατά τα άλλα: υπήρξα πολεμιστής ανέκαθεν
Ταγμένος να συντηρώ ταξιαρχίες λέξεων και νοημάτων φορτία-
Κατά μίαν έννοια, δεσμοφύλακας
Ή και συντηρητής εκείνου που αρνείται να πεθάνει-
Καρπίζουν όλα μέσα μου-
Σαν να τα θέλει η Ποίηση και το χαμόγελό μου..

Μας πρόδωσαν οι μνήμες ή και οι συντελεστές ομονόησαν με κάθε δολοφόνο;

Είναι το τοπίο μέσα στον άνθρωπο κι ο άνθρωπος

μες το τοπίο

φερσίματα

χωρίς άκανθες

φερσίματα

όπως του φεγγαριού

Και έμειναν μετά 'πο χρόνια ματωμένες οι σημαίες-

Τι εορτάζουμε που είναι σαν καημός για κάτι που ποτέ

δεν λευτερώθηκε;

Μας πρόδωσαν οι μνήμες ή και οι συντελεστές

ομονόησαν

με κάθε δολοφόνο; Ακούς

το ποδοβολητό που πουθενά δεν πάει, ακούς

τις ριπές των όπλων και η ζωή

φριχτά αφαιρέθηκε

εκεί που έπρεπε ζεστά να προστεθεί.

Πράξε νου μου ανάλογα, δυσκολεύομαι

να πιστέψω φρικαλεότητες,

πώς έγινε των πολιτευμάτων ο θόρυβος

εκκωφαντικός;

Μήνυμα όταν ο έρωτας απομακρύνθηκε..

Γεύση έχουν οι μελαγχολίες αήττητη,

Κινούνται επί σκοπόν και μαζεύουν την σκόνη

της ψυχής στα εγωιστικά κουβαδάκια

Της μοίρας,

Αγαπώ να απουσιάζω,

Τεκμαίρονται οι αμφιβολίες μου, τις ακολουθώ,

Άφησα πίσω μου τις φιλαυτίες, τώρα μου ανήκει η νύχτα

Και το γυμνό κρυστάλλινο φεγγάρι της,

Εσύ αφήνεις οσμή σε άλλους ουρανούς,

Μια επαρχιώτικη φοβία αγκυλώνει την πόλη και σε κρατά

δέσμια σε σκηνοθεσίες που κι η ίδια φοβάσαι,

Αεί αεί αήττητη- ωστόσο,

Θαυμάζω το μυαλό που ζει για την φωτιά και η φωτιά τον νου ζηλεύει

Της Απόφασης-

Νίκα με νίκα με πόθε,

αναστάτωσε τις αισθήσεις μου

στείλε της μακρινό ανεξίτηλο μήνυμα..

Μισός κοιμάμαι και μισός ξυπνώ

Λευκή νύχτα, φεγγάρι απλησίαστο

Η νυχτερίδα ψάχνει τις τσέπες του σκοταδιού,

ένα μελαγχολικό αεράκι γεμίζει

Τα μάγουλα του με μπαρούτι του ερέβους-

Μισός κοιμάμαι και μισός ξυπνώ, γράφω

Σελίδες της συνείδησης όταν μεταναστεύει

Κι αυτός ακόμα ο βίος μου. Κι ενώ

Πάει να ξημερώσει κάποτε, και του φωτός

Αρχίζει να αχνοφαίνεται το πρώτο ξίφος,

Ερείπια ονείρων γέμισε ο ύπνος και

Μυστικές αντηχήσεις από μια άτρωτη ησυχία που κινεί

Τα νήματα της σιωπής. Μένω

Αποσβολωμένος· οι ταχύτητες με ξεπερνούν·

Το πρωινό θα στείλει τα μηνύματά του στο απέναντι δάσος·

Να μην χαθεί η τάξη που καλά κρατεί

Τον αριθμό και το ερωτευμένο

μηδενικό του.

Αέναο τερτίπι του Εφήμερου να θέλει να νικήσει το Φθαρτό

Ένα κλωνάρι που εξέχει στην αιωνιότητα

Ένα κύμβαλο αλαλάζoν μαγνητισμένο

απ' τους πόλους του ορίζοντα

Συνδιαλλαγή των τοπίων να σμίξουν πάνω

στο λεξιλόγιο μιας καθαρής Συνείδησης

Αέναο τερτίπι του Εφήμερου να θέλει

να νικήσει το Φθαρτό

Κι ο ουρανός

καθαρός ύμνος

πλαισιωμένος από την εκπυρσοκρότηση των αισθημάτων

νενίκηκάς σε μ' ένα ποίημα ω

γαλάζιο νέφος

του Τίποτα..

Λύπη η μέσα μου, σκοτεινό κατακάθι ενός πόνου σιωπηλού·

Λύπη η μέσα μου, σκοτεινό κατακάθι ενός πόνου σιωπηλού·

Σημαδεμένος από πάθη που με τραβούν προς τον γλυκό θάνατο,

Ανοίγω, να φωταγωγηθούν, τις μνήμες·

Ουδέποτε αντίφαση στο φως- έδωσα επιχειρήματα ήλιου στο έρεβος της θλίψης

Κι ένιωσα αέρας να παρασέρνει τα λόγια μου

Στο άγνωστο- όπως για να ζουν πουθενά.

Αυτό το στιχάκι αγάπησα που

Σαν σκύμνος έπαιξε στο αλωνάκι της περίστασης και

Ο φόβος δειλά το πλησίασε.

Του μολυβιού μου η ακίδα τρύπησε την γαστέρα του χρόνου

Και μοίρες δύσκολες γεννήθηκαν..

Ασαφές χλιμίντρισμα του νερού

Ασαφές χλιμίντρισμα του νερού
Και τα βότσαλα να επαίρονται για κάτι που έχουν δεν έχουν
Η θάλασσα να πυρπολεί την διαφάνεια
Έως του βάθους
Σύναξη των λείων και στιλπνών
Κάτω απ' τον καθρέφτη των υδάτων
Σαν η Ελλάδα γέλασε μες την καρδιά μου
Με την επική της χημεία.

Δεν το είχα σκεφτεί πως η θλίψη είναι ένα παράθυρο της ψυχολογίας προς τον ουρανό.

Δεν το είχα σκεφτεί πως η θλίψη είναι ένα παράθυρο της ψυχολογίας προς τον ουρανό.
Αυτό καλά- αλλά να ζεις την μελαγχολία σαν ένα ποιητικό φαινόμενο που σε νικά, τι τρόπος!
Υπάρχει ένα δίκαιο των λέξεων που κανείς δεν το αντιβαίνει- και το λατρεύω που με διδάσκει να είμαι ταπεινός στην ιερή μοναξιά μου..

foto Olga Aikaterini Foundea

Ένα κρυφό συμπέρασμα..

Ένα κρυφό συμπέρασμα,
στην άνω Πόλη των συναισθημάτων,
μπορεί και για καλό
να λείπουνε όλοι,
άδειασε το προάστιο, 
κανείς δεν ακούει
το πουλί που τραγουδά,
ο ήλιος ψήλωσε και γλύκανε η μέρα,
ο θεός πρόβαλε κάτω απ' τα σύννεφα,
χαμογέλα,
το ρήμα σου αξίζει πολλά ουσιαστικά και,
κάποτε,
θα κρατήσεις το σκήπτρο της χαράς πατώντας
την μελαγχολία σου κάτω.

Να συμπέρασμα:
να είσαι μουδιασμένος, σαν το φοβισμένο ελάφι και, να σου δίνει,
ξαφνικά,
θάρρητα η ζωή.

Όλα πλήθυναν σε σημασία,
εσύ που ξέρεις από σιωπές το αισθάνεσαι:
υπάρχει μια αδιόρατη νίκη-
σαν μία προσευχή που προσεγγίζει ιερότητες, από πολλού
λησμονημένες- και
είσαι εδώ,
που το μεσημέρι γεύεται την ηλιαχτίδα και ντύνει το βλέμμα σου
με την πορφύρα της ελπίδας..

Αποτυπώματα αισθημάτων πάνω στο νίκελο της καρδιάς σου

Αποτυπώματα αισθημάτων πάνω στο νίκελο της καρδιάς σου

Και να σε διαβάζω πολλαπλά σαν να μην σε μαθαίνω

ουδενί τρόπω

Επίμονα

Καθώς βραδιάζει και τα σταφύλια αντανακλώνται μες το βλέφαρο του ουρανού

Ρόδινα

Σταματώ και ακούω: μια φωτιά των ματιών σου γεμίζει σπίθες το αλωνάκι της σελήνης

Χειμώνιασε

Γράφω αγκύλες από όπου ούτε ο θάνατος ξεφεύγει..

Προπαντός μην χαθούν τα σιγαλόφωνα

Προπαντός μην χαθούν τα σιγαλόφωνα, μην

Αναιρεθούν οι ελπίδες- τώρα

Που η βροχή των επιχειρημάτων αλλάζει την ίσαλο γραμμή των γεγονότων κι ό,τι βουλιάζει

Είναι μες την θλίψη μας.

Μυσταγωγία πίσω απ' όλα. Ένα φως κρυμμένο πίσω απ' τα λόγια, μια λογοτεχνία νωχελική, που αρθρώνει

Φωνήεντα που αγαπούν οι επαΐοντες- γαμώτο..

Πάω πίσω στον καιρό και ο άνθρωπος πάλι επικίνδυνος είναι.

Τον ποδηγετούν σκληρότητες που φώλιασαν μες την τραχιά συνείδησή του.

Και όταν διαχειρίζομαι τ' αποτελέσματα

Τζίφος..

Ισπανία καθίζηση μέσα μου,

Ισπανία καθίζηση μέσα μου, άοκνο νερό

που λιπαίνει τις κοιμισμένες αρτηρίες,

Πρωινό τραγούδι, σιγαλόφωνο, όπως να δένεται η σιωπή με τον ορίζοντα,

Ισπανία ορθία, τελεσίδική, με την μεγάλη αρχιτεκτονική της

Γράφει μέσα μου προτού εγώ να γράψω όσα θα γράψω.

Δεν μου άφησε καμιά δικαιολογία

Για τίποτα- Ισπανία

Καλοστημένη, σαν σκηνικό ενός άλλου θεού, θέατρο

Μιας ποίησης που υποβόσκει

Πίσω από τα βράδια, πίσω

απ' τις πλατείες, τα πολυώροφα κτίρια- Ισπανία

Ρηχή και βαθιά, σαν γνώση που δεν εξαντλήθηκε- ευγενική

Του ήθους που μ' αρέσει Ισπανία..

Ασκητικόν

https://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/askitikon

Στρατής Παρέλης, Ασκητικόν

ISSUU.COM

Ισπανία φαρδύ πουκάμισο της γης

Ισπανία φαρδύ πουκάμισο της γης

Ισπανία λατινικό μικρόφωνο στην οικουμένη

Ο Λόρκα κλαίει πίσω απ' τα καφασωτά, ο λυγμός του

Πλουτίζει κι άλλο την Ποίηση-

Χρώματα ανακατεύει ο Πικάσο να ενώσει την θύελλα

Κι θύελλα δεν ενώνεται γιατί δεν ομονοεί

Με καμία έμπνευση- να το παράδοξο-

Ανοίγουν οι ουρανοί, χαμογελάει ο Νταλί, διαπρέπει·

Ένας θύσανος ηλιαχτίδες ανταμώνουν το πάθος που ιερουργεί,

Δεν σε είδα και σε είδα και σε αγάπησα και σε πόνεσα Ισπανία-

Σαν πρέσβης σου στο ανοικτό ορμέμφυτο των θαλασσών..