Μόνο εσύ ιερουργείς επάνω στις σελίδες μου, μόνη ελπίδα,

Θα βρεθούν κοχύλια στον βυθό και στις γλάστρες ομιλητικά τριαντάφυλλα,
Το πάθος σου που στολίζει την μέρα θα είναι σαν δροσοσταλίδα πάνω στα φυτά,
ενώτια γαρίφαλα θα χλιμιντρούν κοντά στα ροδαλά μάγουλά σου,
Όσο ο ήλιος ψηλώνει, τόσος κι ο καημός,
Παντιέρες φωτός θα σμίγουν την λάμψη με το έλεος,
Ορθοφωνία,
Καλλικέλαδοι κότσυφες θα κάνουν τον νταή στον όρθρο,
Έξω Σαββάτο,
Κόσμος που πάει κι έρχεται, συναθροίσεις,
Οι αριθμητικές ανώφελες, ξόφλησε το δολάριο της αξιοπρέπειας,
Μικρύνανε κι ας μεγαλώσανε οι κοινωνίες,
Μόνο εσύ ιερουργείς επάνω στις σελίδες μου, μόνη ελπίδα,
Κατοικείς στα υψίπεδα της ηθικής που ντύνει την πραγματικότητα με αθανασία..

Γράφω με αίμα και το ξέρουν όσοι με συνάντησαν.

Πάντα όμορφα βελάζει ο αμνός και πάντα όμορφα τον ακούνε τ' αυτιά μας!
Σκηνοθετώ αγρύπνιες κάτω από το λυρικό φεγγάρι·
Τι ζητάς κόσμε και δεν με ακούς που μιλάω;
Οι σχέσεις κουράστηκαν, έδυσαν οι καλόγνωμοι ήλιοι,
Μια δυσοσμία βαραίνει πάνω στην ατμόσφαιρα, μια χλεύη έχω για τα ταπεινά,
Αριστοκρατικές θέλω τις συνειδήσεις, απαλά μαζεύονται των λέξεων οι υπεκφυγές
Στον ελαιώνα,
θα δω τον καρπό από το μέσα μέρος του, όσο κουκούτσι έχει η ελπίδα
τόσο την ζητώ- να μια καλή αναζήτηση!
Βραδιάζει. Το νιώθω όπως περονιάζει τα σαθρά κόκαλά μου.
Βραδιάζει. Ακούω και ακούς, αλλά τίποτα δεν, αλήθεια, ακούγεται.
Βραδιάζει. Γράφω με αίμα και το ξέρουν όσοι με συνάντησαν.
Σαν μια σιγανή προσευχή!

Πολύτιμη αύρα…

Το φεγγάρι είναι κρύο μαχαίρι που πονεί,
Καθόλου άνεμος ανάμεσα στις φυλλωσιές,
Μια νυχτερίδα ζάλισε τον χρόνο με καμώματα,
Πάθος βάζουν οι ώρες πάνω στην αυγή,
πάθος σβήνει την νύχτα με γλαφυρή γομολάστιχα..

Δυο νέοι ερωτεύονται πάνω στην βουλιαγμένη κλίνη,
Γυαλίζουν τα γυμνά σώματά τους, γυαλίζει η νεότητα,
Αναστεναγμοί άπεφθου φωτός που εκχύνεται απ' των σωμάτων τα αγκαλιάσματα,
Γλυκοί ψιθυρισμοί προτού η κάμαρα γίνει τριήρης που ταξίδεψε πολλά.

Ουρανός μπεσαλής που μεταγλωττίζει τα άστρα,
Ο έρωτας νίκη- απ' όπου κι αν βλέπετε,
Κρατώ τα σχήματα και επιθυμώ τα χρώματα,
Όσο μεγάλωσα καταλαβαίνω την πολύτιμη αύρα.

Στέρξε με Αλήθεια να διαβώ απ' την άλλη αλώβητος, στέρξε με!

Κι ο Αχελώος θυμώνει και ο Ευρώτας

Και ο Λουδίας κι ο Πηνειός- στα ποτάμια

Βρες την κυρτή αγωνία σου- στην κοίτη

Που τραμπαλίζεται και βοή βγάζει

Από ενεστώτα και διστακτικό επίρρημα.

Πλέουν όλα μες σε γαλήνη κορυφαία·

Λύνονται ξαναδένονται τα σκοινιά·

Ναυτικοί κόμποι στο ιστίο και ο άνεμος δεν ακούει·

Πήραμε το κατόπιν την αρετή και πουθενά δεν φτάσαμε-

Μπορεί να φταίει το ανάποδο των ημερών..

Γραμμένα κι άγραφα ανατονίζονται-

Ρέπουν προς μια σκοτεινή ευθανασία-

Κρατώ από σένα μια φωνή που δεν υπήρξε

Όπως δεν υπήρξαν τα φιλία όπως δεν υπήρξαν οι αμεταχείριστοι πόνοι..

Γράφω και ξεπετσιάζεται ο ορίζοντας·

Ακολουθώ το δεντρολίβανο στα βάθη·

Στέρξε με Αλήθεια να διαβώ απ' την άλλη αλώβητος, στέρξε με!

Τόσα ποιήματα και ούτε μία σημασία·

Τόσες συνειδήσεις κι όλα βουλιάξανε-

Πού κρύβεται γαμώτο ο παράδεισος;

ΛΕΣΒΙΑΚΟ..

Ά

Το χέρι βάζοντας αντήλιο
Στην κορυφή που στάθηκα του λόφου και αγνάντεψα..

Μακριά η θάλασσα η στραφταλίζοντας
Με ανάρια πάνω της τα καΐκακια
Σε σχήμα ενός πουλιού που απέκαμε να φτερουγίζει και
Αργοπλέει τώρα, ξεκουράζεται πα' στα νερά..

Στην πύρη του μεσημεριού, στο ντάλα μεσημέρι
Είναι καλός και απαλός ο αέρας του καλοκαιριού
Και πλατιά η αγάπη των πλατάνων..

Τα σπίτια αργά τα πίνει ένα χρυσό λιόγερμα
Κι ακούγονται σαν άγγελοι που ψαλμωδούν οι γλάροι..

Μες τις αυλές γεράνια και βασιλικοί ανατινάζονται
Γιορτή ανάσας και ριπές ανέμου καυχησιάρη..

Μόνο στο κάστρο λίγο πιο ψηλά απ' την θάλασσα
Η Παναγιά μαγεύει χαμομήλια και
Θυμωμένες παπαρούνες-

Και μες την όραση γλιστρούνε όλα να ζωγραφιστούν
Στον αινιγματικό καμβά του Απρίλη..

΄Β

Αφανέρωτο χέρι που ρυθμίζει ένα γύρω τα πάντα
Φανερωμένη ποίηση
Οι ελαιώνες και η θάλασσα
Τις νύχτες ασημώνοντας λευκοχρισμένα τα σπιτάκια από το φεγγάρι
Με τον βασιλικό και το γεράνι στην αυλή
Πότε πότε
Στην στέγη
Με τα μάτια λάμποντας μια κουκουβάγια..

Και
Το θαύμα όπως το πίστεψα ήτανε:
Μεγάλοι πρασινίτες αμπελώνες
Και πέρα η θάλασσα
Γαλάζια: η Λέσβος!

Τριγύρα και ολού οι τόποι με τα αγιοκλήματα
Την φτέρη
Τα σπαθάτα φύλλα
Την κρεβατή βαθύσκιωτη
Το γιασεμί με τ' άσπρα λουλουδάκια.
Οι εκκλησιές καταντικρύ του πέλαου
Στις εκκλησιές οι Παναγιές που σε κοιτάζουν λυπημένες
Κι οι άγιοι που η θέληση στα μάτια τους παρέλυσε τα άνομα!

Τα δειλινά ξυπνούν τις αύρες οι απόγειες
Τις άλλες φορτωμένες δρόσο κι αναγάλλια
Κι εκείνες τις παράξενες τις νανουρίστρες
Τις φιλώντας και παίζοντας συντροφιαστές του πόθου..

Στην κρήνη με τα δροσερά νερά όπου
Είναι καλός και απαλός ο αγέρας του καλοκαιριού και πλατιά η αγάπη των πλατάνων
Τι ωραία ρέμβη!

Αντίκρυ
Μες τα λιόχαρα βουνά όπου γυρνά να σαρκωθεί ολόρθος
Μια σάρκα πύρινη
Μύστης του ήλιου και της γης του ο αθλητής
Ο εργάτης
Σηκώνοντας τα μάτια κάθε τόσο προς τον ουρανό του
'υχαριστώντας!

Γ΄

Και κοπάζοντας η τρικυμία
Η θάλασσα η πάλι ήρεμη μες τους αιθέρες
Κι ήταν το δειλινό!

Ο ήλιος ο σκυμμένος στο λοφοσυνάντημα
Κι ανάρια σύννεφα στην δύση του
Ντυμένα ένα νάζι ροδαλό..

Μιλούσε το νησί μου: κήπους όμορφους
Και ευκολοκατάληπτους ως πέρα αμπελώνες

Την ώρα που έλεγε αινίγματα η ψυχή με τον θεό
Θυμοσοφώντας μιαν αγάπη μες τα μάτια του…

1978/1983
Ηράκλειο, Αυλίδα, Ζούμπερι..

Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΧΤΙΖΕΙ ΣΥΝΝΕΦΕΝΙΑ ΚΑΣΤΡΑ..

Το παρδαλό πουκάμισο του πρωινού


Είναι κατοικημένο από χιλιάδες ήμερα πουλιά της εποποιίας!



Το αλυσοδεμένο κελάηδισμα βγαίνει απ' το μικρό τους στηθάκι


Σαν σπινθήρας από 'να τσακμάκι προγονικό!



Η θλίψη του ουρανού που χτίζει συννεφένια κάστρα


Εκεί που δεν μπορεί τίποτε άλλο η σκουριά του πονεμένου ποιητή


Που βλέπει τον κόσμο να υποφέρει



Η μελαγχολία μέσα στο βλέφαρο του ορίζοντα


Στενεύει τις γραμμές του απειλητικά…



Ξαφνιασμένα τα μικρά παιδιά βλέπουν να υπάρχει


Μπροστά στα μάτια τους ένας κόσμος διαφορετικός από τα παραμύθια!

                                                                                            1983

Στην Στέλλα Πετρίδου!

Στον ουρανό δεν γράφεται καμία λύπη,
Γενέθλιες χαρές φωταγωγούν τα πλάτη του
Χαμογελά η κοπέλα- κατοικούν την ψυχή της 
λυρικές νεράιδες
Ο άνεμος κλέβει απ' την ματιά της λυρικές αγκύλες
Αιολικός καημός μιλά με την μιλιά της
Αναφαίνει ανάμεσα από τους ανθισμένους κήπους
Πρόσωπο που η Ελλάδα στεφανώνει
με γλυκιά ντροπαλοσύνη
Ακούς; Ακούω: ίδια μου έρχεται η φωνή
Από μακριά- σαν να μου λέει κάτι η θάλασσα η μάννα.

Από την πραγματικότητα άρξασθαι.

Από την πραγματικότητα άρξασθαι. Ρέπουν όλα προς το χάος αλλά εμείς τα συμπεραίνουμε από την καθαρή μυρωδιά τους, από την γλυκιά μουσική που φτάνει ως τους άγραφους στίχους, από την δύναμη που έχουν να μας δείχνονται ότι "είναι" και "δεν είναι" ταυτόχρονα.
Στον χρόνο που ο ποιητής αγαπά τις ατασθαλίες των λέξεων και την Αντίρρηση ως προς το συντακτικό που καθοδηγεί ασφυκτικά και πολλαπλά υπερβάλλει.
Αυτό που θέλω είναι μια εγωιστική αντωνυμία που ακροβατεί ανάμεσα στα ρήματα και συμμαζώνει ένα σωρό μικρά φωνήεντα που χρωματίζουν την κατάσταση με το λυρικό πάθος τους.
Παίρνοντας εικόνες απ' την καθημερινότητα και φτάνοντάς τες ως το μικροσκόπιο που κάτω του, ενίοτε, μελετώ ουρανό και αστέρια.
Καθώς και λογής λογής άνθη έπεα πτερόεντα..

Όλος ο κόσμος είναι μάτια…

Όλος ο κόσμος είναι μάτια,

Όλες οι συναντήσεις είναι μάτια-

Όταν σκοτεινιάζουν οι πόλεις, όταν σκύβουν οι ουρανοί

πάνω από τους φωτεινούς κήπους- όλος ο κόσμος είναι μάτια·

και οι σοφίες που είπαμε

μια ώρα ξενοιασιάς, και οι ταριχευμένες επιθυμίες μας, οι πόθοι,

το στερέωμα όλο που βοά

από ερωτευμένη συνείδηση και προσάπτοντα ήλιο-

Όλος ο κόσμος είναι μάτια.

Συσκέπτονται οι πόθοι μας και οχλαγωγούνε·

οι στίχοι μας κομπιάζουν μπρος στο καθετί,

δένονται και λύνονται με μια τρομερή ειμαρμένη-

Όλος ο κόσμος είναι μάτια και σε συναντώ

πίσω απ' τα βασίλεια της μοναξιάς, πριν δύσουν

όλα μες την αγωνία και νικήσουν

μόνο τα μάτια σου..

η μορφή σου

Αυστηρή σαν πόλη που γελάει δωρικά
η μορφή σου
πάλλεται και αποσαρθρώνει τα έωλα λόγια,

χτυπούνε σήμαντρα αγρύπνιας μες τον οίκο μου,
η σιγανή ψιχάλα κάνει την μελαγχολία προϊσταμένη
ένα τενεκεδένιο φεγγάρι γυρνά ξαναγυρνά στο πέλαγο του ουρανού-
ανακαλύψτε την χάρη του!

Οκτωβρίου του ιερατικού,

Οκτωβρίου του ιερατικού,
επιστρέφουν οι οίνοι στα σκοτεινά κελάρια τους, οι μηχανορραφίες
των νεφών δένουν τον ουρανό πιστάγκωνα
και ρημάζουν τα ιδρωμένα φυλλώματα-

Κραδαίνει σπάθα ο ήλιος
ο άνεμος καλά κρατεί
και οι δοξασίες που είχα ξανά και ξανά
δικαιωμένες-

Πληθυντικέ ντουνιά, πώς χώρεσες μέσα μου;
Ένας μεθυσμένος είμαι
βιολιστής που τρέπει τα ξωτικά της νύχτας
σε φυγή
και τα φεγγάρια του υπακούνε-

Σηκώνομαι, καθεύδω, στοχεύω στα ψηλά,
αναρριχώμαι μες σε τόσο θάρρος που γεμίζουνε τα ποιήματα άκρατο οίνο..

Δίχως νόημα κτήση…

Η νύχτα εκβάλει μες τον ουρανό, σκοτεινές καμπύλες της υφαρπάζουν δομή απ' το πέλαγο, ο άνεμος στερεώνεται καλά

πάνω στα αδέσποτα άστρα.

Μια ακούραστη νότα πλένει το έρεβος με την ιαματική ομορφιά της- έκσταση.

Ο ρυθμός δένει τα δέντρα σε μια παρτιτούρα που καλά του, οργανώνει το κρύο φεγγάρι.

Να 'ρθεις να με βρεις πίσω απ' τις σκιές, στα ρηχά του ύπνου, βασίλισσα των ψευδαισθήσεων μιας κι η πραγματικότητα

με πόνεσε, να 'ρθεις να με βρεις και να μου μιλήσεις, κραδαίνοντας τα επιχειρηματικά σπαθιά σου.

Και ο θηλυκός εαυτός σου ας μεγαλύνεται, πίσω και πάνω απ' τα πράγματα, αφού η ύλη ένα άθλιο κολπάκι είναι

που εγκλωβίζει τα μυαλά που θέλουν να έχουν και ποτέ έτσι δεν είναι..

ο πόθος στερεωμένος μέσα στην γυμνή ατμόσφαιρα

Πατήματα στην άμμο και το ερωτικό φεγγάρι,
άδηλο και κανονιοφόρο, άσεμνο, καθώς
το θέλει η νύχτα, χτυπά επάνω στα ντουβάρια και βοά
άσκοπο αίμα.

Και ο πόθος στερεωμένος μέσα στην γυμνή ατμόσφαιρα
σαν αναβράζον δισκίο που τρέπει το πιο ακραίο συμπέρασμα
σε νόημα- α, ο πόθος!

Ντύνεται υποταγή για να νικήσει και σε συλλαμβάνει ξανά
να τον ακολουθείς και άκρη μην βγάζεις
με την σαγήνη του.

Φυτά που ομιλούνε, δασύτριχα, λαυρεωτικά, μανιασμένα,
τρέχουνε να κρυφτούν μες τον βοτανικό κήπο
του Οκτωβρίου, φυτά κατανυκτικά

Στεφανώνουν το ωραίο κεφάλι σου, πριν έρθει το βράδυ και οι σιωπές ενωθούνε
στο μικροσκοπικό Πουθενά που βρίθει χίμαιρες και αποστομωτικά επιχειρήματα που ούτε θα αντικρούσει η νύχτα.

Ο χρόνος είναι παγίδα

Ο χρόνος είναι παγίδα       και η μνήμη είναι παγίδα

Και τα φιλιά είναι παγίδα     κι όσα παίρνει ο άνεμος

Κι όσα παρασέρνει η οργίλη βροχή·

Ο θάνατος είναι πρωτόκολλό μιας δόξας εφησυχασμού

Ανάμεσα στις πορφυρές ματαιότητες..

Θυμάμαι το άρωμα όταν η πανσέληνος άναβε

Πάνω στην ταραγμένη θάλασσα, το θεόσταλτο χέρι

Να χαϊδεύει τα πεύκα έξω από την Εκατονταπυλιανή

Που αποκοιμήθηκε κλειδωμένη μέσα στην νύχτα

Και εξακριβωμένη κάτω από μια σκέπη ουρανό.

Τίποτα ο κόσμος τίποτα η ζωή.

Η ελπίδα τίποτα- μόνο το νερό που τρέχει

Επάνω στο αφράτο χώμα

Δνοφερόν και δυνητικά μόνον..

                                              Πάρος 27.3.2013