...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

10 Ιουλίου 2016

Έρωτας νυν και αεί..




Ο κόσμος ταξιδεύει μέσα στα ήρεμα μάτια σου·
Οι νύχτες συνοφρυώνονται και χτυπούν κρόταλα απουσίας·
Παντού είσαι- μαγεμένη από το φεγγάρι σαν μια νυχτοπεταλούδα που ζητά το έλεος απ' το λαμπιόνι του δρόμου.
Του έρωτά σου το δέος λυγίζει τα κλωνιά και των πουλιών τις ψυχούλες τρομάζει
Που συνθέτουν τον τρυφερό σου υμέναιο.
Τι ποιήματα να πω αφού ξεπερνάς τις στροφές μου και ζεις στα ύψη των διαλεχτών σου εμπνεύσεων;
Μόνο ακούω…
Τον σάλαγο του φεγγαριού που απλώνεται σαν το μελάνι πάνω στις άγραφες σελίδες μου- ανατολής μεριά..

Ευτυχισμένα!...


Το παιχνίδι της ζωής μοιράζεται ανάμεσα σε παίκτες
που ποντάρουν ριψοκίνδυνα.
Φούρια έχουν οι αποφάσεις και περισσότερο ευτυχισμένα θα ζήσουν
Αυτοί που θέλησαν να καρπωθούν ομορφιά
Που συντροφικά και με αισιοδοξία τολμάνε.
Να αγαπιέστε και να δικαιώνετε το κάθε φιλί- μην μπορέσει
Ο χρόνος του έρωτά σας το κρατίδιο να καταβάλει.
Ζήστε με το ασήμι που ζητά η νεότητα, με δώρα
Που η αγάπη ήσυχα στέλνει.

9 Ιουλίου 2016

Ιούλιο πάθος..




Μικρά ποιήματα, αγκύλες
ζωής που φωτογραφίζουν το στιγμιότυπο, το φευγαλέο
Νόημα, την περαστική
Εικόνα που φιλοξενείται στον φακό.
Στιγμές, στιγμές μόνο. Στο Ιούλιο
Σαββάτο που χλομιάζει από την ζέστη και απομυθοποιεί
Κι αυτό το ίδιο καλοκαίρι..

Ξύπνημα 9.7.2016


Επιτίθεται ο θάνατος στην αγρύπνια μας και ο συντελεστής μεγαλώνει
Του ποιήματος.
Χτίζε την μελαγχολία αργά, όμως
Για έναν στίχο κόπτεσαι και τυραννιέσαι- έτσι
Που ξέρω πως σου συμβαίνει μόνον εγώ.
Καραδοκούν θεριά λύπης να σε κατατροπώσουν- μείνε
Στο ύψος που διάλεξες· και άσε την μέρα να σ' αγκαλιάσει κομίζοντας
Δώρα φιλιά δικά σου οικουμενικά..

8.7.2016







Μπουκώνω την Παρασκευή με σελίδες· η λύπη μου
επιστρέφει μερικές· στερήθηκα
αισιοδοξίες και πονάνε τα μάτια μου· το αίμα μου
πονάει και ό,τι βρίσκω είναι θάρρος πικρό.
Αν με ακούσεις πέρ' απ' του ύπνου σου την μεριά, θα είμαι ένας άγγελος
Που κάθεται στο πεζουλάκι τ' ουρανού και ντύνει
Την νύχτα με το λειψό φεγγάρι της, με ασημένιο
Κέλυφος στίχου.


8 Ιουλίου 2016

Εμπιστοσύνη…


Σβήνουν οι ήχοι προς το βράδιασμα αλλά η πόρτα κλείνει σιγά
Και αφήνει απέξω τους φανταστικούς καλεσμένους σου.
Νυχτώνει. Ένα μελαγχολικό φίδι σέρνεται αργά για να λουφάξει στην ψυχή σου.
Εγγράφονται όλες οι αναπολήσεις στον σκληρό δίσκο του ουρανού.
Μηδέν άγαν. Οι νυχτερίδες τσουγκρίζουν τα κεφάλια τους στο παράθυρο της αιωνιότητας.
Ό,τι μου πεις θα το πιστέψω..

Κλείνω τα κιτάπια μου.


Σαν να ταριχεύει το σώμα ενός αγάλματος ο αέρας
Ακουμπά την σάρκα μου και την αναστατώνει
Βαθύς. Κάπου κοιμάμαι και κάπου
Ξυπνώ. Εντολοδόχος του απείρου. Αν
Σκεφτείς να με συναντήσεις, απουσιάζω· κι αν
Απουσιάζω, θα συναντηθούμε. Μοίρα
Μ' όλους τους τρόπους γαλάζια. Σαν μια πτυχή του ουρανού.
Κάπου θα υπήρξα, κάπου
Θα έπραξα:
Ανδραγαθίες όπως αυτές που συνηθίζει το φως.
Κλείνω τα κιτάπια μου.
Σε λίγο, ξημέρωσε.
Μόνο τα πλήκτρα με εξιτάρουν- και
Το μολύβι που ιχνογραφεί αισθήματα και βελάζει
Εμμένοντας στην δική του άωρη αθωότητα.

7 Ιουλίου 2016

Προ του ονείρου…




Μετρούσα νύχτες άγρυπνος και δεν μου έφτανε η φωνή
Έπινα γουλιές το στερέωμα
Κάπου ξηλώθηκε το σύμπαν- τα ξέφτια του
Κρέμονται στην αιωνιότητα· σε ένα κομπολόι
Χτυπώ στις χάντρες Τρίτη Πέμπτη Παρασκευή
Σχίζεται σε κομμάτια η πεδιάδα
Το άσπρο μου πουκάμισο κάπου θα μπάζει
Αέρα και νοσταλγίας καμώματα
Ανηφορίζω
Στέκομαι στο επάνω βράχο: είναι ωραία η θάλασσα
Πικρή γλυκιά κεχριμπαρένια
Φυλάκισα την καρδιά μου- όπως κι αν το δεις
Ναυαγώ μες σε πλάνες που ανήκουν στα δυνητικά όνειρά μου..

6 Ιουλίου 2016

Ξύπνημα…




Χάσε τους προσανατολισμούς κι αφήσου
Στο τρελό σου πηδάλιο, φρενιασμένε δραπέτη
Της περιπέτειας του μυαλού.

Ακούγονται οι πρωινοί ήχοι, η νύχτα αποσύρεται κι ένα
Αεράκι λιποθυμισμένο προσπαθεί
Να φέρει την δροσιά στο προσκήνιο.


Η Ποίηση θα σ' ανταμώσει παντού: στους δρόμους
Που θα περπατήσεις, στις πλατείες
Όπου μαζεύονται οι συνταξιούχοι και μιλούν, στην πόλη
Που τσακίστηκε σαν καρυδότσουφλο και, από μέσα της,
Ξεχύνονται μυριάδες ανθρωπάκια που φροντίζουν
τον εγωισμό του το καθένα..

5 Ιουλίου 2016

Ηχηρού έρωτα το φαρμάκι…




Κάτι εσπέρες που τις μοιράστηκα με το φεγγάρι,
Κάτι ήχοι που τους άκουσα μόνον εγώ,
Κάτι πουλιά που μου συλλάβισαν την αγάπη σε ψίθυρο,
Κάτι βράδια, αχ κάτι αλησμόνητα βράδια, που συναντηθήκαμε
κάτω από το φως μιας αστραπής!
Και οι σελήνες που χάθηκαν
Και η κάλμα των νερών
Και ο Ιούλιος που έδωσε μεγάλη ζέστα
Του φιλιού μας καημός.
Και ο χωρισμός που φτάνει ως το γενναίο φαρμάκι
Και η ψυχή μου που σφίχτηκε
Και τα βιβλία που διάβασα να ξεχαστώ- οι μουσικές
Που αγάπησα για να ξεχνιέμαι
Σκηνοθεσία ενός δράματος που ο έρωτας δίνει και γράφει
αλύπητα..

4 Ιουλίου 2016

Όλες οι αντιφάσεις για μένα -κι εγώ, όλες οι αντιφάσεις..




Στοιχίζονται κάπου κάθετα οι μέρες και όλες που τις μετράω, απώλεια.
Ίδια δεν είναι τα ειπωμένα μου, τα φλύαρα λόγια, οι κουρασμένες σιωπές, το αποκάρωμα
μετά απ' την δουλειά- ίδια δεν είναι; Ξέχασα να ομιλώ. Τα κοκαλάκια μου 
κουράστηκαν. Αυτοπροβάλλομαι
πάνω στο φόντο ενός λουλουδιού- αυτό είναι της ποίησης το γινόμενο.
Όλα τα σχήματα δοκιμάζονται πάνω μου. Το καθένα
αμφισβητεί το εμβαδόν του- η γεωμετρία
διψά για άλλες εκδοχές.
Πόσα λάφυρα μπερδεύτηκαν μες την λογοτεχνία; Όλες
οι αντιφάσεις για μένα -κι εγώ, όλες οι αντιφάσεις..

Ερωτικό αλλιώς…


Ιδρώνει το φωνήεν σου να πει καλημέρα
Φλύαρο ποτάμι του ήλιου απεκδύεται μια μουσική που μαστίζει την χλόη
Όλα τα θρησκευτικά μονοπάτια χορτάριασαν και τα πατείς με βήμα ακούραστο
Να η αλήθεια σου! Αλαφροΐσκιωτη αγαπημένη που ενδημείς μες των λεξιλογίων την πυραμίδα
Μπουμπουλίνα ιερή, σύνορο ασύνορο της αστραπής
Το πρωινό αγιάζι νοτίζει τις κνήμες σου
Για της γαστέρας σου την απαλή λευκότητα
Χάδια που θα ενορχηστρωθούν, μάγια!
Σε μιλώ όπως των ερώτων τραγούδι που υποβάλει το θαύμα
Σε ξέρω όπως ενός αθροίσματος η μπόρα
Κι όλο σε ερωτεύομαι θλιμμένο αστέρι που κρατά την μέρα στην λιακάδα και ψηλά..

2 Ιουλίου 2016

[Υπήρξα πολύ απόλυτος είναι αλήθεια]

Υπήρξα πολύ απόλυτος είναι αλήθεια, όλα τα χρόνια της ζωής μου- και δεν μετανιώνω γι' αυτό.
Έτσι και τώρα, αν ξαναζούσα απ' το τέλος προς την αρχή, έτσι, μ' αυτήν την αντίστροφη σειρά, πάλι απόλυτα θα σκεφτόμουν.
Αν καταργήσεις όλες τις αρχές, στο τέλος, δεν θα έχεις καμία αρχή.
Διαλύονται όλα τόσο δίκαια που νομίζεις και έχουνε έρθει γύρω μας για να μας διδάξουν.
Απόλυτα τα κρίνω, εμμένοντας στην ηχηρή πλατφόρμα της ποίησης, και ξέροντας ότι ο ενεστώτας μου θα γίνει υπερσυντέλικος- και θα καταργηθεί απ' τις λέξεις.

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου