Με τόσο ένστιχτο μέσα μου ατιθάσευτο`

Όσο περνούνε τα χρόνια 
το στόμα μου λέει λέξεις που τ' αυτιά δεν πιστεύουνε-
κι εγώ 
το ξέρω: 
τα λόγια μου αδικούν τις αισθήσεις.

Εκείνες είναι τίγρεις που για να επιτεθούνε επιφυλάσσονται
μόνο κοιτούν που ο ήλιος πια δύει 
και ήταν ωραίο σαν αιωνιότητα το μεσημέρι τους.

Με τόσο ένστιχτο μέσα μου ατιθάσευτο
μόνο να νοσταλγήσω την δύναμη ενός θαυμαστικού θα μπορέσω…

27.3.2010

Επικοινωνία από μακριά…

                                                                                    

                                                                              Στην ποιήτρια από την Χιλή Paty Carvajal

"Τα ωραία ποιήματα

αγγίζουν την μοναξιά και την αγάπη,

δανειζόμενα το χέρι του θεού..", είπε·

και δάνεισε την φωνή του στο σαββατόβραδο· όλα ήσυχα,

η πόλη πέθαινε και ξαναγεννιόταν, ακολουθώντας

την τραγωδία της. Άνθρωποι

βουλιαγμένοι μες τον εαυτό τους, πίνοντας ξεροσφύρι

το ευλογημένο φεγγάρι που πάσχιζε να γεμίσει

με την θρησκεία λαγνεία του.

Νυχτερίδες πετούσαν χαμηλά· η ποίηση ήταν ορατή και μας ένωνε-

Φιλαράκι της μακρινής ηπείρου, φιλαράκι πώς να σε πω- φιλαράκι-

σε νιώθω που αλλάζεις τα ωδικά μου χλιμιντρίσματα σε μία γλώσσα κατανοητή μόνο από

επαναστάτες του ιλαρού φωτός.

  

Η εικόνα…

Ζητώ την εικόνα, είδωλο μακρινό κι αδιάλειπτο

Αντεστραμμένο μες την άθεη αιωνιότητα,

Κλέβοντας χρώμα και σκιά από το υπερπέραν, τοκίζοντας

Το σχήμα της, την μουσική

Του περιβάλλοντος, τον ξαφνικό ήχο

Ενός πουλιού που τρόμαξε και πετά

Προς τον ουρανό αναζητώντας

Ελευθερία χαρά του.

Ζητώ την εικόνα, ζω την καυχησιά της, το μεγαλείο της, την ιερή

Σιωπή της, όταν

Επικρέμαται πάνω από το χάος

Της πραγματικότητας και τα πάντα μέσα μου αλλάζει

Που φλυαρούν να φτάσουν σε μια συμφωνία αναγνωσμένων λόγων και ηθών..

[Φταίω κι εγώ]

Φταίω κι εγώ που είμαι τόσο

μοναχικός, και κλεισμένος στον τελεσίδικα μελαγχολικό ουρανό μου-

φταίω που ανασκάπτω ολοένα μέσα στα συντρίμμια μου

ένα οξυγονούχο όνειρο να βρω-

στενεύουνε πεισματικά οι ορίζοντες

σ’ αυτό το δάσος των παρομοιώσεων που ζω

τα δέντρα είναι θεόρατα

μπηγμένα μες το χώμα των σοφιλιασμένων σωθικών μου-

δεν τρομάζω

ακουμπώ τον έρωτα κι έτσι σώζομαι

είναι κι η εκκωφαντική κραυγή της μέρας

που τρυπά με αισιοδοξία το ξερό πια κεφάλι μου....

                                                                                          3.2.2010

Χοροδιδασκαλείο ερώτων…

Ιππεύει ο καιρός άγριες χίμαιρες

Ιερόσυλα δόγματα ξεστομίζουν οι λάγνοι που αποζητούν

Στο κορμί ηδονές και μαρτύριο

Η τρομαγμένη ψυχή είναι ενδοτική μπαλαρίνα

Χορεύει κάτω από τον προβολέα των αισθήσεων

Και (πώς να το πω;) αφήνεται να την θωπεύουν δαπανηρά

Οι εξουσιαστές και οι προύχοντες- α ατιμία

Όλες οι φιλαργυρίες να μην μπορούν να μου δώσουν

Μια γενναιότητα ποιητική!

Κοιτάζω που χορεύεις Μεσσαλίνα- κοιτάζω-

Σε άλλον πόνο άραγε πονάς, σε άλλη αίσθηση;

Ραγίζονται τα πεζοδρόμια που πάτησες,

Οι περιγραφές για του λόγου σου πάντα ραγίζονται-

Γυναίκα οφιούχα, ντελίριο της λαγνείας

και του εκτυφλωτικού πυρετού..

Κάλαμος 21.8.2015

Είναι το τυχερό μου σκηνικό: αέρας

να ερωτευτεί τον αέρα και μια ωραία θάλασσα

να αγκαλιάσει  με έρωτα το κορμί μου, σήμερα

που του Αυγούστου ξεθύμανε η ζέστα και η πυκνή

ατμόσφαιρα άφησε τα διαφανή πουλιά της να αναρριχηθούν

ως τον ουρανό που ζαλίζεται

από των νεφών τις ταχύτητες.

Κολύμπησα

μένοντας ευχαριστημένος από το νερό, από την αισιοδοξία του, από

την αέναη  καθαρότητα να του μιλείς και να σ' ακούει,

όπως ενός θεού τ' αυτί, ενώ, μετά,

φάγαμε με τους φίλους στο παλιό σπίτι

χρισμένο ανάμεσα στα πεύκα και τις πικροδάφνες, γελώντας

και επιμένοντας στην παιδικότητα που μας ανήκει

ακόμα κι αν βασανισμένα μεγαλώσαμε.

Έκλεισε σαν μια προσευχή και τούτη η Παρασκευή.

Έμεινε έφηβη ωστόσο, κι αν δεν ήταν.

Την κράτησα στιλπνή μες την ψυχή μου αφήνοντας το χρώμα της να ανήκει σε αυτόν τον χρόνο που με πολεμά

και ούτε του ξεφεύγω ούτε μου ξεφεύγει..

[Είσαι σιωπηλή κι ένας ευκίνητος άνεμος σκουντά τα μαύρα μαλλιά σου.]

Είσαι σιωπηλή κι ένας ευκίνητος άνεμος

σκουντά τα μαύρα μαλλιά σου.

Είσαι συννεφένια και ονειρική που απ’ την σκέψη μου ξεφεύγεις γιατί η σκέψη μου

από μόνη της είναι σύνορο

ενός ανώφελου τώρα στοχασμού.

Το φως σπαθίζει ολόγυρα!

Το φως είναι ένας αιώνιος ύμνος!

Ακούω την καρδιά των πάντων, τα δέντρα

μεγαλώνουν μέσα μου-

το ποίημα είναι μια θάλλουσα φύση

που ακίνητη κινείται προς τον διαρκή θεό.

"Ναι" είναι το κάθε "όχι" που λέω·

κατάφαση είναι η άρνηση-

μιλώ μια γλώσσα πρωτόγονων που θρησκεύουν αγνά.

Οι λέξεις μου είναι πετρώματα που ιριδίζουν-

σκληρά- όπως οψιδιανού ψιθυρίσματα.

Και γίνεται σιγά σιγά μέσα μου

η αναστήλωση ενός συμπαντικού του έρωτα ναού......

                                                                                   19.1.2010

Αέναος επιστροφή…

Επιστρέφω εκεί όπου ποτέ δεν υπήρξα-

παθιασμένος σαν πάντα μ' αυτό το "ποτέ"

κρέμασα φεγγάρια στην κρεβατή μου, κρέμασα άστρα

και κάτι πήρα από της μάνας μου την λεοντή, να κοίτα:

αυτήν την καλογερίστικη διάθεση, μόνος σέρνω

το σιγανό τραγούδι μου και μ' ακούει μοναχά ο ουρανός.. Εδώ

που η φωλιά των πουλιών, λες κι έπεσε μες τα χέρια μου και την υπερασπίζομαι

διαβασμένος να ακούω ρήματα θάλασσας και τελεσίδικες αποφάσεις

λουλουδιών… Εδώ

που η μιλιά μου είναι ένα τρυπάνι που

τρυπανίζει τον ορίζοντα- κλείνοντας

τις εκκρεμότητες με του Θεού την γνώμη και της φύσης τον κουρασμένο πια λόγο. Κρατώ

από του παππού μου τις αγιότητες και λίγο

από το δωρικό συννεφάκι που με γαλούχησε και πλέον εχάθη'…

[Αυτό που γράφω δεν είναι ένα ποίημα που θα το διαβάσουν οι απόκοσμοι καλόγεροι]

Έτσι που οι υπάνθρωποι δοκιμάζουν την άθλια δύναμή τους

το σύμπαν τρίζει, οι κυβερνήσεις

αυτοκτονούν, το κράτος με την άκρατη αναίδεια

νομοθετεί για την μαζική μας φτώχεια.

Εκεί που ο ανυπεράσπιστος άνθρωπος στερείται

τον δωρεάν της χάριτος ήλιο.

Αυτό που γράφω

δεν είναι ένα ποίημα που θα το διαβάσουν

οι απόκοσμοι καλόγεροι- είναι

ένα συνοφρυωμένο πρόσωπο της γλώσσας

που μου ανθίσταται

όταν που θέλω να ευθυμήσω..

                                                 11.2.2010

[Ωραία ναυάγησα!]

Διάπυρο ακόμη μέσα μου το μυστικό

των λέξεων  και όπως αναβλύζει

ύδωρ νοήματος μιας τρισχιλιόχρονης γλώσσας

εκεί

που πάω να κοιμηθώ δονώντας με και σύγκορμο με ανασταίνει

με ξυπνάει..

Ωραία ναυάγησα!

ανάμεσα στα λεξιλόγια των φυτών, των λουλουδιών

τους τρούλους, τις εκκλησίες

των δέντρων...Ωραία ναυάγησα!

Ναι, μ’ αρέσουν ακόμα... το γέλιο των

παιδιών, το φορτισμένο μ’ αθωότητα

κλάμα, το φιλί στα κλεφτά.

Κι όπως χτυποκαρδίζει ωραία η κοπέλα,

η αυγή που μυρίζει σπέρμα της γης

επάνω στα μουσκεμένα με το αγιάζι χόρτα,

το πουλί που κελαηδάει με πάθος μουσικά ερυθρό,

το δέντρο

που στηρίζει την λατινική του ονομασία

ρίχνοντας τον βαριό του ίσκιο πάνω

στην ράχη της φιλόξενης γης...

                                             7.2.2010

[Μια στιγμούλα τόσο γαλάζια μια στιγμούλα πολύτιμη]

Μια στιγμούλα τόσο γαλάζια μια στιγμούλα πολύτιμη

όπως κομμένη απ’ το νομισματοκοπείο

το αρχαίο της θάλασσας-

μια στιγμούλα νεράιδας

μες απ’ τον τιναχτό αφρό του κύματος που ξαφνικά

έφτασε να την πάρει ανάμεσα στα πόδια της η αμμουδιά

που μες τον ήλιο ντάλα καλοκαίρι έβραζε.

Μια στιγμούλα γαλάζια.

Δυο αρμυρίκια είπανε αθάνατο τον ήλιο.

Μια αλκυόνα χαμηλά ήρθε και πέταξε.

Και το απομεσήμερο φύσηξε μες την σάλπιγγα της έμπνευσης

μια νότα ήλιο.

Λοιπόν, αυτό που αντέχω είμαι..

 

Λοιπόν, αυτό που αντέχω είμαι..
Ένας άνεμος γόης που πάνω από τα πράγματα γράφει
την εγωιστική του έμπνευση. 

Λέω με τρόπους των χρωμάτων τα πάντα. Δεν έχω
περιουσίες ανθρώπινες.
Όλα θνητά και τελειωμένα μου μιλάνε.
Να αντέξω τουλάχιστον το πλάσμα που είμαι..
Να μείνω στον αιώνα αθώος..
Πόσα ρήματα ανθρώπινα ξεκαρφώνει για να μείνει 
στο βασίλειό του εκεί ο θεός- 
πόσο κουράζει τις τιμωρημένες ψυχές μας;

Γέρνω να κοιμηθώ κι ο ύπνος δεν με παίρνει.
Έχει στερέψει μέσα μου των αισθημάτων η θάλασσα..

Αν μείνω γαλάζιος, 
ίσως να γίνει ομόθρησκός μου ο ουρανός..

Μάρτης 2010

Έξη η ώρα το πρωί

Έξη η ώρα το πρωί- άφεγγα ακόμη- ο ουρανός έχει μια θλίψη από μετάξι..

Δυνατά κίτρινα φώτα 
όλων τις υποστάσεις παραμορφώνουνε 
κι είναι σαν να κρατά επιφυλάξεις για την ησυχία της η νύχτα.

Που σε ξέρω να λύνεις της ζωής μου το αίνιγμα
σφήγκα που δεν την θέλουν οι άνεμοι
έλα τώρα, 
μέσα σε τούτη την εμπνευσμένη φωτιά
των άστρων που ξανά σου μιλάνε..

Και πάρε την σιωπή που έγινε σαν ένα κομπολόι που το παίζουν τα μεσάνυχτα
και το κρατά καλά μέσα στην απεραντοσύνη του ο ουρανός..

Πρωινό άνθος…

Κρέμεται ένα λουλούδι αμβρόσιο

Το ζεύω στο άρμα μιας νίκης

Αφηνιασμένο άρωμα της Ομορφιάς

Πρωινό κρατά την σημαία ψηλά, ο ήλιος θάρρητα έχει

Μπατάρει τις ψαρόβαρκες, κυκλώνει τον πλατύ ελαιώνα

Των πουλιών οι λαίλαπες κινούν για της χαράς τα λιβάδια

Εμμένουν σε πυρ παραδείσιο, εμμένουν

Σε μουσική αυθόρμητων καημών

Αχ αναστενάζει η γοργόνα κι αχ

Αναστενάζει ο κάβουρας

Ο έρωτας τρυπά τα αυτιά των μελισσών και να δεις ωδικά σκουλαρίκια!