...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

9 Απριλίου 2015

Αργώ…





Αργώ. Ξεκουράζομαι. Ο εαυτός μου τον εαυτό του λατρεύει.
Η εβδομάδα με κούρασε, ο χρόνος κύλησε επάνω μου γδέρνοντάς με
Σαν ένα ξυράφι. Πονάω.
Μύθο ήθελα μύθο και πήρα- για έναν μύθο απλοποιήθηκα·
Κι από τον μύθο πρόβαλε η ιστορία
(για να 'ναι εύπεπτη) διανθισμένη..
Τα αργύρια έπεσαν πάνω στην τάβλα- η προδοσία
Ολοκληρώθηκε.
Αυτός που είχε συνείδηση (και από μόνος του) θα δικαστεί.
Οι άλλοι νίπτουν τας χείρας.
Κλέβει καλύτερα αυτός που έχει πείσει ότι είναι ο αθωότερος…








Μεγάλη Πέμπτη…






Μέσα στα μάτια μου λείπει ο κόσμος.
Σαν να μην είμαι πουθενά και διαβάζω
Βιολέτες που σημαίνουν πένθος και θλίψη.

Ομιλίες πίσω απ' την παλιά αυλή· άνθρωποι
Που αγαπούν τους ανθρώπους      και
Ένας αλλιώτικος θεός.
Πλένει τα πόδια τους-
εκείνοι σαστίζουν.

Η ταπεινότητα φορά την ποδιά της: μαγειρεύει
Και φτιάχνει τον άρτο να χορτάσουνε όλοι.

Τι πιστεύω απόψε που κατατρώω την χίμαιρα κι από το στόμα μου
Εξέχουν οι λέξεις,
κονιορτός από φωνήεντα σηκώνεται
κατά τον ουρανό
Και κρύβει του ήλιου το φως, την ώρα
Που η προδοσία πολλά θα κοστίσει
Στο γένος που μες τους αιώνες
κεραυνοβολήθηκε;..





8 Απριλίου 2015

Μεγάλη Τετάρτη..



Το φως εκθέτει την κάμαρα. Τότε που εσύ ήρθες
με μύρο να αλείψεις τα μαλλιά του
και σκίρτησαν εντός του τα σπλάχνα
σαν από έναν έρωτα συνεπαρμένα.
Μυστικά ήταν όλα. Ο δείπνος
έφτανε ως την ακραία ιερότητα· σε είδα
που τον κρυφοκοίταζες κι εσύ- μιας και η ηρεμία του
ήταν αυτή που έσκιζε κομμάτια κάθε θάνατο.
        Σηκώθηκε τότε ο προδότης- πάντα ένας τέτοιος υπάρχει-
        και πήγε να τον παραδώσει στους αρχιερείς.
Άτιμη φάρα- σφετερίζονται την σεμνότητα
και αγαπούν τον οποιονδήποτε θρόνο…
Εκείνος,
ατάραχος
ξόρκιζε τα κακά όλου του κόσμου.
Μιλούσε: η φωνή του
έκανε γκελ πάνω στους τοίχους και τρυπούσε το ταβάνι
για να γίνει
απόλυτο άστρο
βιδωμένο
στον μεγάλο,
τελάλη του θεού, ουρανό..



Μεγάλη Τρίτη…

Καθάρισε την ψυχή μου βαλσαμικό αεράκι, καθάρισε·
Κι εσύ Κασσιανή χαμογέλα- η άνοιξη έφτασε:         
Θα χαρούμε λουλούδια
και κραταιά λιανά χαμομήλια·
Τον ήλιο με το στραβοφορεμένο σκουφάκι του και τις αντένες
Των παπαρούνων.
                                Κι εκεί,
Που δεν υπήρξαμε ποτέ, θα φανερωθεί
Το ελεητικό χέρι του θεού να ασημώνει
Στην παλάμη του ζήτουλα την ζωή την πικρή και την ζωή
την χαρισάμενη..
Οι φαρισαίοι θα κρυφτούν- ο χρόνος
θα αξίζει πολλά·
Κι η πίστη μου
Θα είναι ένας ιστός σημαίας που κινητοποιεί
μεγαλόψυχους λέοντες..




6 Απριλίου 2015

Μεγάλη Δευτέρα..




Δεν θ' αφήσω κανέναν να σβήσει το φως.
Θα χαρώ τα σύμβολα μέχρι τέλους.
Οικουμενικά τεκμηριώνονται οι αγάπες.
Δεν ανήκει ο ουρανός πουθενά.
Μετάλλευμα ψυχής ζητάω- και
είναι παράξενος αυτός ο γάμος μου:
Νυφικό κρεβάτι η θάλασσα, ο αέρας
γράφει πάνω στο ντέφι του
μια χαρά
δοξαστική.
Κύριε
άσε με να αγαπώ την σιωπή και
την μοναξιά που με έθρεψε..


5 Απριλίου 2015

Στην χρόνο της απουσίας..




Φτάνω στην απουσία

Από τόσο μακρινούς δρόμους
Που είναι όλοι της ψυχής

Στο βάθος
Μου γνέφει η μάνα μου

Κι από αυτήν απουσιάζω

Είμαι ομηρικός Κανένας, πιο
Τελεσφόρος από ποτέ

Δεν υπήρξα λοιπόν, δεν υπάρχω

Μόνο η φωνή μου στήνει παγίδες
Στα ευαίσθητα ορθωμένα αυτιά..



Απρίλης του κοιμητηρίου…




Για τα αινίγματα υπήρξα, για τα αινίγματα.
Παρασκευής δεδομένης, σαν
από μια σκουριά να έλαμψε, κάτω απ' το μέταλλο, η φωνή.
Ο κόσμος δικαιώθηκε·
αυτά που ονειρεύτηκα υπήρξαν-
ναυαγισμένα βέβαια
μες τον απέραντο γιαλό.
Είδα καράβια που έφευγαν, είδα
την σιγανή βροχή
που έτρεμε πάνω από της Αττικής το μετερίζι.
Δεν υπήρξα και υπήρξα- σαν
ένα χώμα που χώνεψε μέσα του
πολλές σάρκες
και τώρα γέμισε λουλούδια
ενός Απρίλη του κοιμητηρίου..


Αοράτου γυναικός το ανάγνωσμα..



Σου οφείλω όταν γράφω, σου ανήκει
το κάτι της γραφής, το ύφος που υιοθετώ, η επανάληψη
των επιχειρημάτων, το σμίξιμο
κάτω από την σημαία,
των λόγων μου.
Είσαι εκεί που τα βιβλία είναι ταριχευμένες παρουσίες
που ξυπνούν, πέρα απ’ τον θάνατο, και στοιχειώνουν
το περιβάλλον, την ομιλία, την ανάγνωση
και κάνουν το ακαδημαϊκό φως να εισχωρεί
μες την σιωπή
συντηρώντας πέρα από κάθε όριο
την συμπάθεια.
Στην πρωτεύουσα και έξω απ’ την πρωτεύουσα
στην πόλη και έξω από την πόλη
περιφέροντας παντού τις αγωνίες μου
τυγχάνω αθώος μες σε κάθε συντυχία
και, γιατί δεν παραιτούμαι από τίποτα, γράφω.
Έχει ο χρόνος σπηλιές, έχει σημασίες αλλόκοτες
έχει αυτό που διαφεύγει και αυτό που ο καθένας μας υπεκφεύγει νομίζοντας
θα αλλάξει το δέον- αλλά
ίδια δικάζει η μέρα και ίδια ο αιώνας-
είναι ένας τοκογλύφος ο άνθρωπος
που δανείζει μελαγχολίες στον μακρινό εαυτό του
το ίδιο του το σπίτι καταστρέφοντας.
Σε βρίσκω όμως εκεί που η σύνεση να μην έχω τίποτα που να είναι μπουκωμένο με ύλη
με κάνει να οσφραίνομαι τις άλλες γεωμετρίες που αποκρυπτογραφούν τον ουρανό,
Γυναίκα ένδοξη, Γυναίκα αγλαϊσμένη
με ψυχή που ξεκλειδώνει και εμένα και το λαύρο ουρανικό σου στερέωμα..

4 Απριλίου 2015

Αιθρία του Παπαδιαμάντη…




  




                  Ι

Βρέχει κι η Σκιάθος στεναχωρήθηκε.
Στο στενό του σπιτιού σου
γυαλίζει το πλακόστρωτο αλλά δεν είσαι εκεί
να το δεις κι η νύχτα πλακώνει.
Κοντά στο λιμάνι οι άσπροι τοίχοι
υπόσχονται, απλά για όλα υπόσχονται.
Και μόλις πριν λίγο εκεί, Συναπαντήματος
και του Ξαφνιάσματος η ευκαιρία
συναντήθηκα με τον ίσκιο σου Αλέξανδρε
συναντήθηκα με το αληθινό σου μπόι
τελειώνοντας μια εκκρεμότητα μου της ψυχής.
Επεκτείνεται η μοναχικότητά σου ως τα άστρα·
περίπου τίποτα είναι όλα τ’ ανθρώπινα- κι εγώ
κι εσύ που το ξέρουμε, κοιτάμε
πού θα σταθμεύσει το σύννεφο,
πού θα καταστεί ο Θεός ορατός
σε μια έσχατη δική του διάρκεια.

Διατυπώνονται του Μαρτίου οι εξηγήσεις κι η θάλασσα φουρτουνιάζει·
ένα όριο που ίσως ποτέ σου δεν θέλησες
αντιγράφει την αγιότητα που ξεσήκωσες
απ’ την μοναξιά.
Τι χρώμα να σου προσδώσω; ούτε
η μέρα με βοηθά
ούτε η συγκαταβατικότητα των δέντρων ή
των αλληλέγγυων σπιτιών της πάλαι
ποτέ γειτονιάς σου· κι εκεί

Αλέξανδρε νομίζω σε κουβεντιάζω
περπατώντας στον παραλιακό δρόμο

Να που απομακρύνεσαι κατά τον ουρανό
εκεί όπου κάτι παράξενοι άγγελοι
κρατούν εξαπτέρυγα
και σε συνοδεύουν προς τα πιο αρχέγονα άστρα…

Εγώ κι εσύ περιμένουμε μιαν άλλη αιθρία
μια τόλμη ελληνική που ποτισμένη
ορθοδοξίες ιερουργεί μπροστά απ’ τον καθρέφτη μιας παράξενης
ιστορικής Στιγμής
που όλα ενώνονται και όλα διαλύονται
επικά..

Κι αυτή την ώρα που σε μνημονεύω, το χαρτί
είναι μια φυλακή όπως αυτές που ζει καθένας μας που γράφει
κι αν όμως θέλει έγκλειστος να μείνει και με τούτο προς τους άλλους να μιλά..


                                                  Σκιάθος 7 Μαρτίου 2014


                     ΙΙ



Μια συνεννόηση τα δέντρα κι η θάλασσα χαμηλώνει·
ξυπνώ μέσα σε έναν ανεξήγητο παράδεισο·
βροχούλα ζωντανή και μετά ηλιοφάνεια πλουτισμένη·

είσαι ευανάγνωστος Αλέξανδρε όπως η προκυμαία του νησιού σου
ή τα με το πράσινο εξώφυλλο πεύκα:
βιβλία που μαρτυρούν την εδώ παρουσία σου.

Αυτός που τότε σε έβρισκε στις εκκλησιές
τώρα σε βρίσκει δίπλα στις παλιές άγκυρες
των καραβιών
να μαστιγώνεσαι απ’ τον αέρα,
σαν για μια πίστη παράξενη
ηγήτορας της τρανταχτής μοναξιάς σου..
                                                            Κι ενώ

στο ξύλο μπήγεται το καρφί
και στο πόδι του αλόγου το πέταλο
η ζωή αλλάζει αλλά παραμένει η ίδια
όπως από το ταβερνάκι την μετράς μπροστά σ’ ένα ποτήρι με κρασί
αυθεντικός
Πρίγκιπας των εγκοσμίων και των απόλυτα Αδυνάτων!

                                                                        Σκιάθος 7 Μαρτίου 2014



                                  ΙΙΙ

Τι όνειρο έβλεπα κι η νύχτα δεν τέλειωνε
και στο ψιχαλισμένο Σαββάτο
επικρεμάτω
κάθε μάνας ο πόνος;
Ένα λιγνό αεράκι κι η υγρασία στο έρπειν
παντού
κάτω από την φορεσιά μιας νύχτας
απόκοσμης.

Τι μου έδωσες γέροντα, φύλλο πεσμένο που το παρασέρνει το νερό
και μια εθελοθυσία που μ’ αυτήν ανέρχεται
το κορμάκι σου
προς τον ουρανό μιας θρησκείας που προσβλέπω
μ’ όσο απ’ το μυστήριο καταλαβαίνω..;

Η εβδομάδα ξεφλούδισε
όπως κρεμμύδι που αποκάλυψε την καυτερή γλυκιά του ψίχα·

Τότε
όλα φωτίστηκαν: στο Χριστό, ψηλά στο κάστρο
και μέσα απ’ την γενειάδα σου
ξέφυγαν
κάτι πουλιά
σκοτεινά τρυγόνια
σαν η ψυχή σου
που ζητά ολοένα ορίζοντα
και θαλπωρή ολοένα των αστεριών..

                                             Σκιάθος 8.μαρτίου 2014 

Η κατάκτηση..








Υπεισέρχονται ανάσες λαχανιασμένες στην σελίδα μου-
Σαν να κυνηγούν κάποιον, σαν κάποιος να τους ξέφυγε
Και τα λαγωνικά τον αναζητούν μυρίζοντας με μανία
Ολόγυρα, τρέχοντας σπιθαμή την σπιθαμή την γης.
Μπορεί να μην είμαι πια, μπορεί να έχω πεθάνει-
Μπορεί να μιλώ με την φωνή των νεκρών- ή
Να κάνω απλώς ακαταλαβίστικα νεύματα
Όπως η γλώσσα των κωφάλαλων που αγκαλιάζει πάντα την σιωπή.
Οι κώδικές μου έσπασαν, έχω έναν ρημαγμένο οίκο
Σαν σπήλαιο που μέσα του κατοίκησαν οι νυχτερίδες- έχω
Ένα λεξιλόγιο διάπυρης μάζας
Σαν ηφαιστείου η φωτιά που έφερε τον εμετό της γης
στους πρόποδες του φαγωμένου όρους.
Και εξακολουθώ να ασκούμαι σε μια καρτερία που με γύμνασε
σε τούτο που είναι η πραγματική κατάκτησή μου:
Βότσαλο στιλπνό που μέσα του ακούγεται στεντόρεια η άληκτη θάλασσα…

Το φεγγάρι…



Θέσπισα αποστάσεις γιατί το πλησίασμα με τσουρούφλισε.
Στο σκοτάδι οι ρόλοι είναι διπλοί. Καθένας
Αναζητά ένα μπαρούτι που ανατινάζει
Τις εγγυήσεις που θα μπορούσε να δώσει.
Κάτοψη ενός οικοδομήματος που πατά στην ανώνυμη θλίψη.
Το είχα. Το έχω.
Με τον τρόπο που έχουν των παιδιών οι συμμορίες να αναστατώνουν τις γειτονιές της ενορίας.
Πίσω από την εκκλησία οι ερωτευμένοι φιλιούνται.
Κάθε φιλί κλειδί στο πολύτιμο
Φεγγάρι που μαγνητίζει την νύχτα.
Και που το αναγνώθω εγώ..

3 Απριλίου 2015

ΜΑΚΡΥΝΙΤΣΑ ΣΕΡΡΩΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2007


Βουνό που το έφαγε η καταχνιά
Που ορκίστηκε σύνεση και αστόχησε πάλι
Της Δοϊράνης έξαψη
Βουνό που ήταν εκεί σύνορο των ανθρώπων
Μέσα στην χαμηλή νέφωση τυλιγμένο
Σαν την αχλή του μύθου
Λίγο πριν να το πολεμήσει η μέρα..

Που το αντίκρισα στις έξι το πρωί
Γράφοντας την μορφή του με τις λέξεις
Σαν φωτογράφος επιδέξιας μοναξιάς
Τριγυρισμένος με θεόρατα πλατάνια.

Μου υμνήσαν πουλιά το χάραμα
Πιάνοντας ένα τραγούδι αντίφωνο στην θλίψη
Μου πολεμήσαν τις μελαγχολίες μου
Εκεί που αγρίεψε το μάτι από ανέχεια ήλιου∙
Κουκούβισα μέσα στην Ιλιάδα των αναζητήσεων…
Τι γύρευα;

Στους δρόμους που τεράστια πλατάνια σαν ομπρέλες του θεού
Μ’ ανέβαζαν προς τον καημό των σπιτικών αυλόγυρων
Μ’ ένα κυδώνι να στυφίζει διάθεση- και
Που ξημερώνει μέρα…


6.8.2007

2 Απριλίου 2015

Διαλέγω την ποίηση!




Νυχτωμένη συμπρωτεύουσα.
Κάνει κρύο. Μοναστηρίου που σφύζει.
Κρατώ τις μνήμες απ' τα χαλινάρια σαν να θέλω
να μην πάνε πουθενά.
Ταίριαξα τόσα ξύλα που η ζωή μου αποψιλώθηκε.
Διαλέγω ένα μελάνι που η ειλικρίνειά του ξεπερνά
την καθημερινότητα
και με ξεκουράζει
από τα δηλητήρια που μέσα τους ζω.
Διαλέγω την ποίηση!
Την ώρα που η κοινωνία μπουμπουνίζει σαν μια γκαστρωμένη θύελλα
που θα μας φέρει αλλόκοτες εκπλήξεις..







Σε είπα…




Μου χαρίστηκε ένας ήλιος πασίδοξος.
Άπεφθη λέξη που δεν σε είπα ακόμα, ολοκάθαρη ευτυχία.
Η θάλασσα ανταμώνει τον κάμπο και τα επιφωνήματά της ρέπουν προς το ευώνυμο χάος.
Ντελικάτη ώριμη Χαλκιδική..
Σε είπα μέσα μου, με είπες..
Ο πρωινός αέρας με στεφάνωσε με την τσουχτεράδα του.
Άφησα τα ελαττώματά μου σε μια πέτρα και κίνησα για την φωτεινή μου κάθαρση.
Αθώος.
Για όλα που θα τολμήσω, αθώος..

                                               Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδική 1 Απριλίου 2015



Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου