Το κατορθωμένο…

 

Καρφωμένο επιφώνημα όταν εγώ δεν μπόρεσα να συγκεντρώσω

Τα σκόρπια κομμάτια μου ούτε να είμαι

Ένας αρτιμελής στοχασμός που τον πλαισιώνει

Το φως της αυγής.

Θωρακισμένος από μια πλημμυρίδα δακρύων

Μία εικόνα ευτυχώ της κατάστασης είμαι ξεκάθαρος ύμνος

Γραμμένος πάνω στον φλοιό των δέντρων ο αρχαίος

Ο ένδοξος…

Όσο βυθίζεσαι στην αυταπάτη τόσο απομακρύνεσαι από το πράο Γεγονός·

Θα ερμηνεύσεις χάος ανακατεμένο με ευκίνητο νερό εϋπλόκαμη κυρία

Που ψάχνεις μες τους στίχους μου μία ανθεκτική διέξοδο που στερεώνει

Την ζήση σε ονειρικό και μάγο άξονα…

Κι ο θάνατος

σέβεται ναι την μουσική των συλλογισμών μας αυγαταίνει

τον ωκεανό των εκφράσεων μαγνητίζει

την διθυραμβική κυοφορία

των ποιημάτων πριν αυτούσια καταστραφούν…

Α, γύρισε στην βάση της καμπουριασμένη η Παρασκευή!

Και μια εθνοφρουρά η μέσα μας που το μεγάλο Μυστικό υπερασπίζεται και μία άμοιρη πατρίδα

Μετρά επιτυχίες και κομπάζει

Ανάμεσα σε δυσκολοπροσδιόριστες φιλολογίες κι ουρανούς

Που αφηγούνται τις επιφυλάξεις του ποιητή που κατορθώνει

Να αναστήσει τις επαναστάσεις της θεόπνευστης

Ομορφιάς!

6/9/2024

Όλες οι αντιδράσε

Οι μοναξιές…

Ολοένα σκηνοθετούν οι νύχτες μου κι ολοένα εγώ δεν καταλαβαίνω

τι αυτό θα έχει κατάληξη.

Ζω με συμπτώματα κούφιας ελπίδας.

Άτονος μες την εναντίωση, κρύβομαι πίσω από λέξεις, μαλώνω

με του εαυτού μου την συστολή.

Τι φρούτο δάγκωσε η πραγματικότητα και το σκληρό κουκούτσι του φτύνει

πάνω στο νυν τριανταφυλλένιο ένστικτό μου που

στόμωσε; Ακολουθώ

βήμα το βήμα το μηδέν. Με ξένιζαν

πάντα οι αριθμοί. Φυτρώνω

εκεί που δεν με σπέρνουνε, δεν είμαι λόγος,

ρυθμός, αναπνοή, δεν είμαι

παρά οσμή που ενστερνίστηκα κάτω από το λυρικό φεγγάρι

εγώ ο αμελής που όσες μοναξιές μελέτησα τόσες

προέκυψαν για την καρδούλα μου αξίες…

5/9/2024

Όλες οι αντιδράσει

Νεόκοπος έσω διάλογος…

 

Βαρύγδουπος ο κόσμος, δαιδαλώδης

Τον αποκρυπτογραφεί η οδύνη μας, ποιος είναι αυτός

που φοβάται να μιλήσει έξω από την ανάγκη έξω

Από τον σκλαβωμένο του εαυτό;

Η εποχή διαγνώθεται με συμπτώματα απληστίας

Θα είναι αιώνια τοκογλυφικό μου φαίνεται το εποικοδόμημα

Α ρε μπαγάσα Μαρξ ωραία που ευαγγελιζόσουνα επαναστάσεις

Που έραβες κοστούμια για ένα κόσμο που έρχεται

Μπα! Δεν το βλέπω να κουνάμε ρούπι από την φιλαυτία μας

Κι ως προς τα ήθη μας βλέπω να μένουμε όπως στην εποχή αρχαίων σπηλαίων

Εγωιστάκηδες και αχόρταγοι και να

συνουσιαζόμαστε με την εξουσία: αυτό τι θα αποφέρει; Φυτρώνουν

γύρω μου ολέθρια ερωτηματικά

Πού να το πεις ότι εμάς μας λογαριάζουν πλέον για πολιτισμένους

Σιγά! Μια μπούρδα μες τις μπούρδες είναι η ιστορία μας

Έξω απ’ την ψυχολογία μας παφλάζει μια δουλεία θανάτου

Θα τρώμε βόμβες για επιδόρπιο όπως το πάμε

Λες κι έγινε και ο καπιταλισμός μας πιο φιγουρατζής

Δεν βλέπω να μας νοιάζει κιόλας

Μόνο την λούμπα βλέπω που ξανά θα πέσουμε

Δεν σπέρνω απογοήτευση απλά ξεκοκαλίζω τα αναμενόμενα

Μην έχουμε πολλές ελπίδες- παίζουμε σε άθλιο παιχνίδι και θα αυτοαναφλεγούμε…

4/9/2024

Όλες οι αντιδράσεις:

Η Ποίηση παντού θα φτάσει…

 

Άυλη κι ουσιαστική μες σε καιόμενες ώρες υπερβαίνεις

Τα καθιερωμένα μου.

Εδώ χορεύει η δειλία μου πάνω στην άσπρη γάμπα σου την βελουδένια.

Ο φθόγγος στον λαιμό μου είναι μια θλίψη ανυπολόγιστη.

Σε λέω με δισταγμό αφήνοντας να μου ξεφεύγει η αδάμαστη εικόνα σου που πάντα δραπετεύει.

Η μέρα είναι ακριβή και σε ποτίζει ένα ροσόλι του έρωτα.

Αφήνομαι στην ευτυχία των δευτερολέπτων.

Αγγίζοντας το κορμί εγώ σου έμαθα πώς να ξεφεύγεις από κάθε αμαρτία.

Με έμαθες το γέλιο το κελαρυστό.

Όσο το σκέφτομαι και τώρα, το φιλί σου πάντα ήτανε έπος:

Ένα έπος ζωής κι ένα έπος θανάτου.

Ξεφύγαμε απ’ όλα και αυτός ο πόθος ήτανε ενθάρρυνση να δούμε την πραγματικότητα που κουρελιάσαμε.

Σε κάθε έρωτα υπάρχει μια ψυχή πεταλούδα

που λευτεροκοπά κάτω από τα κλέη της λιακάδας και

διατυμπανίζει μιαν αλλιώτικη ελευθερία.

Αφή είναι όσα σου είπα και μου είπες.

Όλα αφή:

Στις ρόγες του στήθους σου στην απαλή κοιλιά σου στους μηρούς σου τους ένδοξους στον ολοστρόγγυλο γλουτό σου-

Όλα αφή!

Στενάζω σβήνοντας τα ηχηρά τσιγάρα μου

Επάνω στην επιδερμίδα μου την καθημαγμένη…

4/9/2024

Όλες οι αντιδράσει

Γνώση του τέλους και ο λυπηρός μας απολογισμός…

Δοκιμάζοντας και την πλάνη, ευτυχής είμαι και που έσφαλα.

Συνομιλώ με έναν αοράτου φύσεως συνομιλητή και λέμε για το άγιο μεροκάματο.

Πατήσαμε σε λάσπες πέσαμε ορθοποδήσαμε σκοντάψαμε πέσαμε σηκωθήκαμε πάλι.

Χαθήκαμε μέσα στην άτεγκτη νύχτα κατάπιαμε τον θόρυβο

Του βιοπορισμού στερεωθήκαμε στο τοιχαλάκι μιας ελπίδας.

Κάθε ψιθυριστή παρότρυνση ήταν η ορμή μας καλουπωθήκαμε

Με τολμηρές ιδέες αυθόρμητα

Πιστέψαμε στον θρίαμβο των οικουμενικών γεγονότων ελληνίσαμε!

Για να συγκρούεται η ηλικία μας με την φρεναριστή συνείδηση

Δαγκώσαμε τον αετό του ξεριζώσαμε

Το τρυφερό λαρύγγι…

Χωρίς μια μέρα να οπισθοχωρήσουμε φτάσαμε με αναρριχήσεις ματωμένες

Να εικονογραφούμε την ωραία θλίψη

Του προδομένου επαναστάτη…

Τώρα κατανοούμε την κατάληξη:

θα αποτεφρωθούμε στην μεγάλη Απουσία…

Θα φύγουμε σημαδεμένοι με το έμβλημα ενός αχάριστου καιρού…

31/8/2024

Προ του ολίγου και προ του αλόγου…

Δεν το διασκεδάσαμε όσο έπρεπε το ημερινό φεγγάρι:

Σε πανηγύρια με μια φούρια σε μυτιληνιό χωριό

Κάπου σε χρόνια περασμένα τότε που χορεύανε

Τα κέφια μας και πάνω απ’ όλα τότενες κυριαρχούσαν

Στο πάνω καφενείο που μαζεύονταν οι γεροντότεροι

να ξαποστάσουν και για να κουτσομπολέψουν σαν

σ’ έναν τύπο άγραφο, προφορικό….

Ο κόσμος κείνος -ο γραμμένος

στο μυαλό μου απόψε

ζωντανεύει·

ζεϊμπέκικο βαρύμαγκα που στριφογύριζε

με δαγκωμένο το τραπέζι κι όλο έφερνε

γύρες μες την μαγκιά και μες το άντρο της υγείας…

Για να ευτυχήσεις το αυθεντικό κουκούλι

θα πρέπει να υπάρξεις φωτεινός μεταξοσκώληκας! Το σκέφτομαι

πάντα.

Και για να πιάσω απ’ την ανάποδη τα ωράρια μηδένισα

τα κοντέρ

και έφυγα από την κάθε αγρύπνια:

Πιτσιρικάς που ήρθε να γνωρίσει χώματα τα πατρογονικά του.

Μ’ ακολουθούνε οι εικόνες και τα αισθήματα…

Τα κουβαλώ και μεταβάλλομαι σε έναν

φυλακάτορα

που μόνο το αίμα του πιστεύει…

Ζω για να καταβάλλομαι απ’ τον καημό….

29/8/2024

Επανα-υπολογισμός…

 

Λεπτός αχόρταγος εκνευρισμός, μια λαίμαργη εικόνα

Της νύχτας που αποθρασύνει τις σκιές να ανταμωθούνε

Με τους φόβους μας, κλονίζουν

Του ποιήματος την πανδαισία περισσότερο

Από του φεγγαριού την φραστική παραμυθία

Κι εγώ να αφήνομαι να μην με αγγίζει ούτε δέος ούτε έκπληξη….

Κλειδωμένος και αυθαίρετος πίσω από ξεπνοϊσμένους ουρανούς και θρησκείες

Που κόσμησαν την εφηβεία μου κομίζοντας πληρότητες

Των επιβεβλημένων νοημάτων- τώρα μια θέληση

Ελευθερόστομη έχω

Και υπολογίζω βασανιστικά τις κυριολεξίες μου!

Δεν αγαπώ καμία εχθρότητα, ξέρω

Πως κάποτε θα ναυαγήσω στα ρηχά, και το ζουμί θα αφήσω πα’

στον ουρανίσκο μου να δώσει τέρψη απ’ το φρούτο

Που φέρει οσμή και αίσθηση από πρωραίο παράδεισο!

Α πόσο έγγραφα εξαερώθηκα! Όταν κατάλαβα

Τι λεξιλόγιο κρασί με μέθυσε ήταν

Αργά να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου- ένιωσα

μόνο να οφείλω

Και αναμαζώχτηκα κάτω από μια αναζήτηση που χειραγώγησε

Των ομματιών μου την ανθοφορία:

Ωραίο παραμύθι αποσαφηνισμένο στην τοκογλυφία της πραγματικότητας…

24/8/2024

Όλες οι αντιδρά

Η αστραπιαία μοίρα του ποιήματος…

Η μοίρα σαν πανηγυρτζού δεν σου αφήνει περιθώρια

τίποτα να αλλάξεις·

χτυπά τα τύμπανα και καθιερώνει μυστικές

δυστυχίες· κάτω

από το άφθονο κλαρίνο, ένα αίνιγμα είναι

πώς ξεφορτώνεσαι τον ψυχικό σου δαίμονα και φτάνεις

σε μία ξέρα που σε φιλοξένησε νύχτες και μέρες

να κολυμπάς κάτω από τον άπονο ήλιο

σακατεμένο ανδρείκελο μιας οποιασδήποτε φιλοσοφίας….

Α ρε καημένε μου! Και η Ποίηση

τι θα μπορούσε να σου κάνει; Αφού

μουρμούρησες πνιχτά κάτι φθαρμένες λέξεις που δεν σε αγγίζουνε,

μπουκώνουνε το στόμα σου με απέραντη θλίψη· εδώ

τώρα που μεγαλώνει η σκιά σου κι ολοένα γίνεσαι

μια ματαιοδοξία που πλουταίνει· αν βρεις πώς πάνε για τ’ αλλού

πες μου και μένανε που αλφαδιάζω τις πραγματικότητες κι εκείνες

γέρνουν αφήνοντάς με έκθετο να μην μπορώ να ορθώσω ανάστημα

μέσα σε ένα λεξιλόγιο που όλο αστράφτει

και βροντά

κάτω από υπόνοιες και χίλιες τόσες αναγνώσεις που

πουθενά δεν έβγαλαν παρά σε έναν πυρετό

λυρικής δόξας και σύντηξης…

21/8/2024

Όλες οι αντιδρά

Φεγγάρι κούφιο του Αυγούστου…

Πρόλογος του φεγγαριού για να τελειώσουν όλοι οι επίλογοι των αινιγμάτων.

Φορτώνω την μουσική σ’ ένα καμιόνι ψυχικό.

Φιλοδοξώ μια παραγινωμένη κοινωνία

Που οι ηθικές ή θα σπανίζουνε ή και θα είναι άχρηστες ολωσδιόλου…

Αυτό το βράδυ που τελειώνουν οι επιτυχίες μας

Ας αφεθούμε στην βαθιά ομίχλη του θανάτου-

Ολημερίς αστράφτανε λόγια γλυκά ροδάκινα

Παρακινώντας με με μια δαγκωματιά να τα λυτρώσω…

Όσο και να ειρωνευτώ την ύπαρξη πάντα θα έχω μια θεότητα να ασπάζομαι εγώ ο αθεΐσας κι ο ρακένδυτος

Ερασιτέχνης και μουντζουρωμένος μάγος.

Τώρα αιθεροβάμονας και γαντζωμένος απ’ τα επουσιώδη της πραγματικότητας

Ωιμέ!

Τώρα κυρίαρχος μιας ιδιωτικής κυριολεξίας

Που με χλευάζει μάλλον και μου μοιάζει σαν μια κούφια αυτοχειρία που

δεν συντελέστηκε ποτέ της…

20/8/2024

Όλες οι αντιδράσ