Η μικρή με τα μπαλόνια..

Πιο βαθύ από το απλό δεν είναι τίποτα, τίποτα

Δεν γυαλίζει τόσο όσο μια ζωή που πολεμιέται, ξημερώνει

Μέσα στα λιβάδια των οράσεων, ένα ορφανό

Κορίτσι πιάνει τα χρωματιστά μπαλόνια του και τρέχει

Εκεί που είναι ρημαγμένο το προάστιο, σφίγγει

Και σήμερα την τρυφερή καρδιά του

Και ελπίζει να πουλήσει έναν πάμφθηνο αέρα

Ακριβά- όσο να ζήσει εξασφαλίζοντας μιαν δίκαιη ανάσα.

Τι σου είναι ο μηδενικός

Χρόνος της λύπης, τι;

Αυτό το πλάσμα τώρα της μελαγχολίας μου κοιτάζει

Ολόγυρα και όλα εχθρικά τα βλέπει.

Κλωσάει φίδια ο πολιτισμός.

Κάποτε μένει με ένα μπαλόνι κατακόκκινο που μες τα χέρια της σπιθίζει

Σαν τσακμακόπετρα που βάζει φως στο άπειρο·

Είναι η καρδιά της που αντιστέκεται, που όλο ψηλώνει

Και σμίγει την μητέρα της που βλέπει από ψηλά·

Είναι η ελπίδα ότι δεν χαθήκαν όλα·

Είναι το ποίημα που την σκέπασε γλυκά-

Να κοιμηθεί μέσα στο αύριο που την περιμένει…

Όλες οι αντιδρά

Στον αγγελοκρουσμένο μου αναγνώστη…

 

Ένας μπελαλής ήλιος που ηλεκτρίζει κάθε διάρκεια

Μια φασκιωμένη παπαρούνα που οριοθετεί το μέσα μου χάος

Μια ανάδυση στον καθαρό ύμνο του πελάγου-

Από όλους τους θανάτους ανασταίνομαι….

Γυρίζω τις σελίδες, αινιγματικός ήταν ο καλοκαιρινός περίγυρος

Οι γηραλέοι μήνες προσέκρουσαν στην αρχαϊκή δίψα μου

Όλοι οι ορίζοντες οι γύρω μου, νωποί….

Κανοναρχώ μια τάξη πραγμάτων απραγματοποίητων

Κατάγομαι από μια μακρινή συγκυρία

Όπου αυτά που σμίγουνε γεννούν την οικουμένη

Στο δράμα πρωταγωνιστώ και στην άρρητη τραγωδία

Ανούσιος

Ολοκληρωτικά ανούσιος

Δυστυχισμένος….

Όπως με αποκρυπτογραφείς,

προσπάθησε να λύσεις τους σπουδαίους γρίφους

Της ψυχής…

( Και ίσως και ψυχή να μην υπάρχει!....)

Άγιοι Ανάργυροι 20/9/2023

Όλες οι αντιδράσει

Με παρρησία και με ποιήματα…

 

Ραγίζει αυτό που το σκουντά η υποψία

Ραγίζει η ζωή ραγίζει η συνείδηση

Ετούτο το σκηνικό μας περιέχει και μας απορρίπτει

Όλα τα σκέφτηκα με αυταπάρνηση

Όλα είναι αιμάτινη συγκομιδή του πόνου

Αυτό που είναι η ζωή αυτό και είναι ρήμα

της συντριβής

Τι καταφύγιο που είναι τα ποιήματα, τι καταφύγιο!

Ούτε ερωτήσεις αποκρύπτουν ούτε τον εγωισμό μας

Τρέχουν αθώα όπως το νερό στο αυλάκι

Κάποτε γίνονται χείμαρρος

Παρασέρνουν ψυχές και των ερώτων μας τις μαρτυρίες

Πως σέρνεται η κατάληξη μέσα στην περιπέτεια!

Τι ουραγός που είναι η θέλησή μας!

Όσο κι αν μηδενίζω τα κοντέρ τόσο με ξετρελαίνουν οι ταχύτητες

Σκοντάφτω όμως στα μικρά- και τα μεγάλα με εξαφανίζουν

Τόλμες επεξεργάζομαι και σιωπές

:όπως να κλείνομαι στον εαυτό μου και να με κατατροπώνουν οι λεπίδες του θανάτου

Α βασανάκι της ολονυχτίας πόσο με σκουντάς να πληγωθώ

Μαζεύω λίγο θάρρος να παραδοθώ εθελούσια στο ψέμα του ονείρου

Τρεκλίζω μεθυσμένος από αυταπάτη πάνω στα λερά

Πεζοδρόμια ενός τιποτένιου κόσμου…

Άγιοι Ανάργυροι 17/9/2023

Όλ

Τίποτα το Τίποτά μας-

 Τίποτα το Τίποτά μας-

Σαν να ποδηλατούμε στην αντίπερα όχθη

Της λογικής. Κλειστά τα ερμάρια·

Κρατούν φυλαγμένες τις σκέψεις που γράψαμε.

Κανείς δεν ξέρει ότι κλάψαμε

Δίπλα στο πορτατίφ, όταν η νύχτα δεν μας παρηγόρησε

Ούτε συνέδραμε λιγάκι τα μυαλά μας.

Πεθάναμε ακοίμητοι φρουροί της λύπης μας…

Α αιωνιότητα

 Α αιωνιότητα με την αγκαθωτή σου εμβέλεια!

Ο Χρόνος συναρπάζει τα λουλούδια,

Πουλιά πετούν σαν οι ψυχές μας μες το αύριο-

Από πού ήρθαμε; Και πού θα πάμε;

Χορεύοντας βαρύ ζεϊμπέκικο

η μέρα σκάβει στα βαθιά των Μυστικών μας,

Α νου μου, αλογάκι μου, ατίθασο αλογάκι μου!

Απέρχομαι από τις οδύνες, ζω

την πιο δική μου ελευθερία,

Νικώ την ατολμία

και τον θάνατο!

Όλες οι

Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας

Θα συνταχτούν ωραιοποιημένα κάποτε τα βιογραφικά σου.

Ε, από άλλους βέβαια –

εσύ δεν θα υπάρχεις.

Εσύ που θέλησες μια δύσκολη ζωή

κι έναν απλό τελεσίδικο θάνατο-

Που απομυθοποίησες το όλον.

Πολιτικά εξεμάνεις αλλά τι;

Οι βρωμεροί

Σε

κάθε

εποχή

υπερισχύουν.

Τους γέννησε η ζωή ή είναι ο άνθρωπος γεμάτος μιαρά σκουλήκια;

Ο εγωισμός να μείνεις σ’ όλα τούτα απέξω σε κατέφαγε.

Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας

Που νομιμοποιεί απόλυτα όλες τις προθέσεις σου

Να δασκαλεύεις κάθε νύχτα μ’ όνειρα τ’ αστέρια.

Όλες οι α

Τονισμένο στην παραλήγουσα χλωμό κρύο φεγγάρι…

Πού να χωθώ που να έχει επιτυχία η προσμονή; Και ο άνεμος

Πού θα υψώσει στα ψηλά κατάρτια

Την δύναμή του;

Σώπασα και μελέτησα τον καθαρόαιμο Βοριά.

Συλλάβισα.

Μίκρυνε με οικονομία η εβδομάδα.

Το λεξιλόγιο απίστησε.

Συζητούσαμε αφήνοντας να περνά ο καιρός.

Όλα με τόση αναισθησία.

Πριν να υπάρξει ο Έρωτας η ζωή ήταν μια μαγκωμένη θύρα

Που έτριζε αφήνοντας κάθε παρείσακτο να μπει

Να βεβηλώσει.

Μετά

Φιλί φιλί υπήρξε μία λύτρωση από αυτές που

Δεν περιγράφονται. Αγγίξαμε ωραία την προσδοκία!

Και έτσι όπως έδειχνε τις τολμηρές πληγές του ο Αύγουστος

Ένα φεγγάρι κρέμονταν πάνω απ’ τις ταράτσες

Και μας ψιθύριζε.

Ήταν ο πόνος βλέπεις πάντοτε και ο καημός.

Ήταν ο μύθος και ο θρύλος

Και η αγάπη ήταν που ξεψύχησε. Μείναμε

Με τα διαβάσματά μας και τις προσευχές

Με τις αλλόκοτες στιχομυθίες που αφήσανε

Μια γεύση πόθου. Μετά

Έφυγες κι εσύ. Γαντζώθηκαν τα λίγα σύννεφα στον ουρανό

Κι εμείς μιλήσαμε απελπισμένα.

Πού να χωθώ που να χωράει η λύπη μου;

Συγκεντρώνω τα βλέμματα συγκεντρώνω την όμορφη γαλήνη

Του βραδιού- και αυτοαναφλέγομαι.

Είμαι το υποκείμενο του θανάτου,

Η ζοφερή περίπτωση μιας παρακμής· ενώ

Θαλερά τριαντάφυλλα ψάλλουν τα ωσαννά των αγγέλων

Έξω από καθετί που θα μπορούσε να ήταν παράδεισος!

Αθήνα 31/8/2023

Τοπίο να ζεις…

Το φως ενστερνίζεται την διδαχή

Μηρυκάζει την έμπνευση, αγγίζει

Την σαφήνεια των χρωμάτων.

Ντύνω την φυλακή μου με αίμα·

Την νύχτα έζησα μ’ όσα πολύ με τσακίσανε·

Ξέφυγα από στενομυαλιά και αγχόνες-

Ζω σ΄ένα μέρος του παραδείσου παράμερο.

Τόσες εκκρεμότητες η ζωή που κανείς δεν αντέχει-

Αθώος είμαι και με κλονίζει ο εκτυφλωτικός πυρετός-

Διαστέλλομαι από αγανάκτηση και ανέλπιδη μοίρα-

Εδώ

Στον μικρό κόσμο των πραγμάτων και των ολοφυρόμενων ιδεών…

Αθήνα 28/8/2023

Όλες οι αντιδρ

Μικρό ανάγωγο ανάθεμα για τον μαλάκα των φρικτών μας ημερών…

Κι ο Χρόνος να λιώνει κι ο καημός

Και η πορτοκαλί διάρκεια της άσχημης πραγματικότητας

Κι εσύ που θεωρητικολογείς μαλάκα μου και τελειωμό δεν έχει

Μιλώ μιλώ κι όλο με ζοχαδιάζεις και σε αναθεματίζω

Κοίτα που όλα αλλάζουν γύρω σου καημένε μου

Όλα αλλάζουν και να πάρεις το χαμπάρι πρέπει

Γεμίσανε σκουλήκια οι κοσμοθεωρίες σου

Σήπεσαι βρε αλήτη μου που ποδοπάτησες το σύμπαν κάτω απ’το συμφέρον σου

Αχ κατεργάρη μου βρώμικη ράτσα που είσαι

Κάνω εμετό πάνω στο άθλιο κρανίο σου!

Πίνακας του Νταλί

Όλες οι

Με την φούρια της νύχτας…

Κάτω από τον ουρανό στερεώνω το απέλπιδο πιάνο μου

Στερεώνω ψυχή, βάφεται με σκοτάδι ο ορίζοντας

Καγχάζει ο αιχμηρός φθόνος του θανάτου

Το καλοκαίρι πεθαίνει αινιγματικά

Στολίζεται με ζόφο της φωτιάς, κάποτε έλαμπε

Σαν κατακλείδα φωταγωγημένη….

Τώρα υψώνεται καπνός

Μαύρος στα αδειανά δωμάτια των ονείρων

Πονά ο φοβισμένος εαυτός μας

Ένα πλοιάριο της ματωμένης νύχτας

Προσάραξε στα βράχια της ακραίας

Μελαγχολίας· είσαι εδώ λοιπόν

Στον σκηνοθετημένο θάνατο, ακούς

Τον ήχο των σατανάδων, χλευάζουν

Την καθρεφτισμένη αγάπη σου

Στον ουρανό…

Τσαλακωμένη γη, τσαλακωμένη νύχτα,

Πατρίδα αιμόφυρτη, ο ήλιος είναι ένας σκεπασμένος πρόχειρα επαίτης,

Βαρύγδουπα η σκόνη όλη την ψυχή την σκέπασε

Πιο πυρκαγιά είναι η ανάσα κι από έντρομη ως την αυγή

Περιπλάνηση

Τρέξιμο σε λαχανιασμένη αφετηρία

Τρέξιμο σε λαχανιασμένο

Τερματισμό

Όποιος έχει την γνώση έχει κι ένα άλογο ελπίδας που καλπάζει

Δεν ξέρω πόση αισιοδοξία χωρά στις αντιρρήσεις που έχω

Είμαστε δολοφόνοι επί τω έργω και επί μίας συνείδησης που σάπισε…

Έργο του Νταλί…

Όλε

Απρόσμενη μέλισσα, βαθιά!...

 

Φουρφούριζε ένας αέρας σαν

Από ζωντανή ανάμνηση· σκάλιζα

Στον μικρό μου κήπο· ένας αιώνας

Από καθιερωμένα τριαντάφυλλα, ένας αιώνας

Από σπλαχνική ομορφιά.. Χτυπάει το σκαλιστήρι μου το χώμα·

Ουδέτερη η αγρύπνια μου

Και θετική· με ίχνη πάνω της από θεό που εκλείπει·

Πότιζα την αφράτη γη και

Την μνήμη· μια μέλισσα

ήρθε και κάθισε πάνω στο άλικο

Ρόδο· ‘’ Είναι η ψυχή της’’, είπα-

‘’είναι η ψυχή της!’’… και έφερα την απαλάμη μου στο κούτελο

Σκούπισα τον ιδρώτα· ‘’είναι η ψυχή της’’:

Το φωτεινό ζωύφιο του ουρανού!

‘’είναι η ψυχή της’’ ‘’θεέ μου, είναι η ψυχή της!’’

Κάπου εκεί, κοντά και μακριά, στον καθαρό

Ύμνο του μεσημεριού· ‘’είναι η ψυχή της’’

Μου παραστέκεται την ώρα που θαυμάζω

Την Ομορφιά μέσα στην μοναξιά, την λύπη

μέσα στην ελπίδα!

Είναι η ψυχή της!

22/8/2023 Αθήνα..

Όλες οι αντιδρά