...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

6 Ιανουαρίου 2018

Όλα, άλλο..

  
Έχουν άλλη όψη τα κτίρια και άλλη
Οι ζωές μας που χίλιοι δαίμονες τις πολεμάνε. Άλλη
Ζωή είναι η σπαταλημένη μας και άλλη
Ονειρευτήκαμε να ζήσουμε- σαν πώς
Έφηβοι, οικουμενικά σκεφτήκαμε και πλώρη βάλαμε για το γαλάζιο
Παλάτι της Ουτοπίας.

Συμπτυχθήκαν όλες οι ιδέες μας γύρω απ’ την φθορά- δεν νιώθω
Απελπισία, λυπημένος νιώθω που ό,τι αγάπησα εμολύνθη’ από τον συγχρωτισμό των ανθρώπων· να, δες: που σκουριάσαν τα μέταλλα τα γυαλιστερά και όχι
Έλαμψαν όπως τους έπρεπε. Τώρα φως
Εκχύνω πάνω στην σελίδα τ’ ουρανού μου· να γίνει
Ανέσπερο το, κάθε που διανύω, διάστημα..



Σύμβολα να γενναιωθούν τα σύμβολα

Σύμβολα να γενναιωθούν τα σύμβολα, σύμβολα όλα παραμένουν, κι ο άνθρωπος
συμβάλει την ψυχή του
τα Θεία φοβούμενος
κι από ανάγκη
να θρησκεύει.
Είναι ο Δράκος της Ιστορίας, είναι
το Κινούν, είναι το Έναυσμα-
Και φώτιση προσμένουν όλοι, στον αιώνα
που κραδαίνει τα σπαθιά και με τα τανκς εισβάλει
στην Ιερουσαλήμ του Νου μου.

5 Ιανουαρίου 2018

Έχει κι άλλη όψη ο κόσμος, έχει κι άλλη διάσταση·

Έχει κι άλλη όψη ο κόσμος, έχει κι άλλη διάσταση·
Κανείς δεν κρύβεται, όλα θα φανερωθούν τα κρυφά και θα μείνουν μετέωρες οι δύσκολες πολύ ισορροπίες·
Επιλογές να παραμείνει η αλήθεια μας μοναδική – μα και δεν είναι;- κι ωστόσο
Σε μια ατμόσφαιρα που πλέουν μέσα της αισθήματα ναυαγισμένα
Νυχοπατούμε τρέμοντας να είμαστε οι εαυτοί μας οι ίδιοι..

Ράβω τον κάμπο των παρομοιώσεων,




Ράβω τον κάμπο των παρομοιώσεων,
Η γη αναγαλλιάζει κάτω από το άροτρο μου,
Ο ήλιος σκαμπανεβάζει την χαρά των εντόμων και χαμηλά,
Κάτω από του ουρανού την σοφία, μια μουσική
Ακούγεται που δίνει τις γλυκές ριπές της στο αφράτο μάγουλο
Της νηνεμίας..

Όταν ξύπνησες,

Όταν ξύπνησες,
ξύπνησε κι η σελίδα της μέρας,
στο μεγάλο Αναγνωστικό της Συγκίνησης-
ωραία σταθήκανε τα πουλιά επάνω
στα κλαδιά και κελάηδησαν, 
τρέμοντας η φωνή τους απ’ τον έρωτα
και τα πάθη.
Και το ξανθό παιδί στον ύπνο άφησε τα πιο καλά ποιήματά του-
για να σε ανταμώσει
Ελένη και Λυδία κι Αθηνά
πριν απ’ το κάθε Αμάρτημα,
μες τους λειμώνες..

4 Ιανουαρίου 2018

Το Σύμπαν με δένει με τα λουριά της κυριαρχίας του.



Το Σύμπαν με δένει με τα λουριά της κυριαρχίας του.
Αυστηρέ ήλιε, τι πρεσβεύεις για αύριο;
Κάθετες αχτίδες περνούν μέσα στον νου μου και εκμηδενίζουνε το εμβαδόν
της Πεποίθησης.
Όλα αλλάζουν: μια ροή
Γεγονότων απ’ όπου αθέλητα απουσιάζω.
Καταγράφομαι στα μητρώα εκείνων που δεν μπόρεσαν την φασαρία του κόσμου και αγάπησαν την μοναξιά περισσότερο.
Εντολές από κείνον που μαστορεύει στο άπειρο..

Κινούνται όλα μες την Αστραπή

Κινούνται όλα μες την Αστραπή κι η Αστραπή κινείται προς το μέρος μου, χωρίς καμιά σημασία.
Ρακένδυτα δευτερόλεπτα στοιχειοθετούν την ώρα και ο Χρόνος είναι ωραία καλός.
Πληθυντικές αυταπάτες για μας που έμοιαζε να ονειρευόμασταν παράδεισους και σε πραγματικότητες οδυνηρές καταλήξαμε.
Οχλαγωγή τριγύρω μας, οχλαγωγή.
Και μια νύχτα που, όταν τελειώνει, βαμμένος αίμα μένει ο ουρανός- σαν να τον πλήγωσαν
οι σκέψεις μας και των λόγων μας η βουκέντρα..

2 Ιανουαρίου 2018

Ήρεμα να κοιμηθείς κοντά μου

Ήρεμα να κοιμηθείς κοντά μου· κι εγώ
Να γκρεμίσω τον ύπνο
Και να βρεθείς μες τα παλάτια τ’ ουρανού· ήρεμα
Να αποπλεύσεις από τα ασχημάτιστα λιμάνια της θλίψης
Και να αγκιστρωθείς στην νηνεμία των δικών μου νερών, στην μπουνάτσα
Των νεφών που πηγάζει η καρδιά μου και αλληλέγγυα στέκεται
Της δικής σου καρδιάς. Ήρεμα
Να βρεις τα λόγια που θα πούμε όταν η μελαγχολία αδειάζει
Τα άπλυτά της μες την νύχτα και θέλουμε
Μια ηλιαχτίδα θαλπωρή κι έναν μεγάλο νικητήριο ήλιο-
Για να σταθούμε ο ένας στον άλλον απέναντι
Με την γυμνή αλήθεια μας δικαιωμένη..

Στον φίλο που δεν είναι πια…


Κοιμάσαι πλέον-
Ήσυχα,
σαν ένα δέντρο που το έπλυνε η βροχή· 
Από τον ύπνο σου ακούγονται θυμιάματα και μια παραπονεμένη θύελλα που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεσπάσει-
Ψιθυρίζεις
και σαν ένα κλάμα ακούγεται που καλύπτει τις φωνούλες των πουλιών·
Κάπου είσαι που σε χάνω και παραξενεύομαι
που ξέρω τις αλήθειες σου πριν ακόμα ο θάνατος σ’ αφήσει να υπαγορεύσεις..

Κάτι που να έχει ισχύ φεγγαρόφωτου μες την χειμωνιά-

Κάτι που να έχει ισχύ φεγγαρόφωτου μες την χειμωνιά-
Άτσαλη νύχτα, τραχιά, διαφιλονικούμενη
Από την διάθεση των συνδαιτυμόνων·
Ρέπει προς ένα χάος παγερό·
Μετά, αλλάζουν όλα: φωταγωγούνται οι συνειδήσεις και εκείνο που ήμασταν, έρχεται να μας βρει
Μεταμορφώνοντάς μας σε οπαδούς μιας θρησκείας που εκλείπει..

1 Ιανουαρίου 2018

Με Νου!



Καλή Χρονιά σε όσους γιορτάζουν σήμερα, καλή χρονιά σε όλον τον κόσμο, ας είναι ειρηνική και ας αφήσει περιθώρια να δούμε τους λαούς να προκόβουν· πολλούς πολέμους ανάψαμε στον πλανήτη μας και θα καούμε όλοι κάποτε από αυτό· μακάρι να μπορέσουμε να αντισταθούμε στις ορέξεις των μεγάλων Ταμείων· ας μας ενώσει ο Νους!
Ας δούμε τα παιδιά να μεγαλώνουν και τις θρησκείες να παίζουν τον ρόλο που θα έπρεπε να παίζουν. Το υψωμένο σπαθί οδηγεί σε μάχες απ’ τις οποίες όλοι χαμένοι θα βγαίνουν.
Με Νου!- γιατί η Καρδιά, νομίζω και εύχομαι, στον καθένα μας περισσεύει..
Καλή χρονιά!


Τελευτώντας..




Κάποιον αγγίζει η αγάπη μου, μπορεί από μακριά
όπως μόνο η ψυχή μου το ξέρει· στις παρυφές
του θείου στερεώματος, κάτω
από το πέπλο τ’ ουρανού-πάντα
η αγάπη έτσι θα είναι:
τρόπος να βγεις απ’ το θνητό, μαχαίρι
να κόψεις τις περιττές σου ορέξεις· οι αιώνες
περνούν και αυτή δεν αλλάζει-
είναι που δεν αλλάζουν οι καρδιές, το μαγικό
καρδιοχτύπι που ανατάσσει το ταπεινό προς το μεγαλειώδες. Ξημερώνει
αργά στο μπαλκόνι μου.
Το φως κεντά την ομίχλη με την εγωιστική λόγχη του.
Θα αρχίσει η μέρα
Με την δροσερή δύναμή της, με τα παιδιά
που θα λένε τα κάλαντα, παραμονή
Πρωτοχρονιάς, χαϊδεύονται όλα από την ελπίδα.
Με το πληκτρολόγιο πάω προς την σιωπή που σαν κινούμενη άμμος με γραπώνει
μην αφήνοντάς με να ονειρευτώ κι άλλο και ένα σχήμα
από εκείνα που ποτέ μου δεν κατανοώ με κάνει
να αναρωτιέμαι τι μπορεί να σβήσει τα λάθη μας και ν’ ανταμώσω που με διαβάζεις εσένα
και γίνονται οι κόσμοι μας ενιαίοι κι ομόκεντροι…


                                                                31.12.2013  

30 Δεκεμβρίου 2017

Αμφιμονοσήμαντο μεσημέρι

Αμφιμονοσήμαντο μεσημέρι
έπλασε απαρχής την στιχομυθία των πουλιών
στροβιλίστηκαν μέσα του
οι εκεχειρίες τους
πάνω απ’ όλα όμως,
υπήρξε μια κρασάτη μουσική
από εκείνες που σ’ ακολουθούν στην εκκλησία
σμίγοντας
με την κατάνυξη οι πιστοί σου πόθοι
και Ιλιάδα εγένετο
παράξενη
σύντας ο ήλιος ετρυπούσε τα κρανίο σου σαν καρυδότσουφλο
και πέρναγε
θωπευτικός
ως τα μελίγγια σου- να φέρει
μια αγαλλίαση στα φρένα και ας ήτανε
πιο άτσαλος εφέτος ο χειμώνας..


Γύρω σου χορεύουνε χέρια, πληθυντικά χέρια της παρακμής

Γύρω σου χορεύουνε χέρια,
πληθυντικά χέρια της παρακμής
Κι όση τέχνη έχει αυτό το εγχείρημα, τόση
Σπαζοκεφαλιά είναι για το ντελικάτο σαρκίο σου. Να έτσι
Που δεν είσαι αυτό που νόμιζες, μα μια παράξενη είσαι
Υποταγή στην Έκφραση, όπως
θα την ορίζανε οι ερημίτες και οι μοναστηριακοί καλόγεροι προτού ες "κάπου αλλού" αποδημήσουν..

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου