Τα μάτια σου είναι κλειδωμένα μυστικά που πασχίζω να τα αποκρυπτογραφήσω·

Τα μάτια σου είναι κλειδωμένα μυστικά που πασχίζω να τα αποκρυπτογραφήσω·

Έχουν μια σκιά της θλίψης και ένα φως της ζωής,

Εύκολα ανάβουν και εύκολα σβήνουν μες του μυαλού μου την μέρα,

Καθώς θέλησες να με εγκλωβίσεις σε πόνο κι εγώ όλες τις άμυνές μου εγκατέλειψα,

Προσεκτικά πέφτουν οι λέξεις στο χυτήριο και γίνονται ένα αμάλγαμα που βοά από ιστορισμένη λαχτάρα και έρωτα που ποτέ του δεν σώθηκε-

Πώς να σου το πω; Αν με σφάξεις δεν θα βρεις σταγόνα ήσυχο αίμα,

Κλυδωνίζομαι μες σε μια μοίρα φωτιά και όλο χάνω το πηδάλιο και κάθε πιθανό προσανατολισμό-

Μύθο έχει η ιστορία μας και σε μύθους πάντα ξοδεύτηκα…

Τόσο απλά…

Βαδίζω προς την κεραυνοβόλο σύνοδο των ουρανών-
ο κήπος βαδίζει μαζί μου,
με τα σεμνά τριαντάφυλλα και τις εορταστικές ωδικές του μπιγκόνιες
σύμμαχός μου είσαι όταν νέμομαι τις φρούδες ειδήσεις των νεφών
εγκαθιδρύω ουτοπίες συμπαντικές
και πάντα σ’ αγαπώ
και πάντα σ’ αγαπάω!

Γνώση…

Τι σημαίνει να αγαπάς, να ζεις, να βρίσκεις ρήματα

αξίας, να καταφέρνεις

φιλιά και να νιώθεις πως σε νιώθουν, πως κρατάς

το χέρι και βαδίζεις συντροφικά, μέσα

στις αγωνίες της ζωής, κουρασμένος

και πεισματάρης, κι ο ορίζοντας

σκηνοθετεί ηλιοβασιλέματα συμβολικά, τι σημαίνει

να συμπαραστέκεσαι, να είσαι αλληλέγγυος, μπροστάρης,

τότε μόνον κατάλαβα, όταν

με πλάκωσαν οι μνήμες, όταν

γέρασα αρκετά για να μπορώ να νιώσω

πόσο οι άλλοι μου μοιάζουνε, όταν

σκότωσα τον εγωισμό μου κι απεκδύθηκα

το βαρύ ρούχο της ματαιοδοξίας μου, τότε

μόνο όταν μπορούσα να διακρίνω

τι μου κρύβει πάντα ο θεός..

Το απόγευμα…

Το απόγευμα κωλυσιεργεί τις ερωτοπαθείς μυρωδιές των βασιλικών
και η μουσούδα του αέρα χώνεται μες τις λινάτσες
των νεφών, 
σκούζοντας επιμόνως για ένα "έλα"…
Τα χρώματα κατευθύνουν τον νου μας στο άπειρο.
Κι εμείς από τα χρώματα είμαστε καμωμένοι, από την λυρική δομή
των ουρανών,
κι ας στηρίζουμε με τα αισθήματά μας τον νεόκοπο ήλιο κι ας είμαστε κολλημένοι στον βράχο
της νοσταλγίας..
Μας στολίζει ο στόμφος του καλοκαιριού
ακόμα,
και μας έχει πλασμένους η τραχιά, ακύμαντη πέτρα
του Έρωτα,
βοά μες τις φλέβες μας, όταν ακίνητοι μένουμε, τερπνά τρυγώντας
φιλιά μέσα στο βράδιασμα.
Μια μουσική ωφέλιμη στις ψυχές σκορπά τριγύρω,
ακούραστος ο αέρας μαγκώνει τις πλάτες του στον βαρύ τροχό της μέρας, στα ρολόγια στέκεται η σιωπή, την ώρα
που εμείς ακολουθούμε την μεγάλη δίψα
του κορμιού
και στα σώματα επάνω παίζουμε
το συναρπαστικό ξεφλούδισμα της συνουσίας, ως την στιγμή
που ενώνονται οι παράλληλες ευθείες σε μια γονιμοποιημένη τελεία
που μιλά φθόγγους ερωτικούς και υπερβάλλοντα ζήλο
της αγάπης..

Σχηματίζω τις λέξεις από κείνα που μου εναντιώνονται

Σχηματίζω τις λέξεις από κείνα που μου εναντιώνονται, δεν μου παραδίνονται, μου απιστούν· είναι ένα κυνηγητό να πιάσεις μια αόρατη φυσαλίδα όπως είναι η Ιδέα, που την τσακώνεις να περιπαίζει με τον νου σου κι εσύ να είσαι ανήμπορος να την οικειοποιηθείς. Πόσα ποιήματα δεν γεννήθηκαν από μια λέξη που απλά ξεκεφάλωσε από την λίμνη των αοράτων, όπως να ήθελαν να μου βγάλουν την γλώσσα και να με ειρωνευτούν που δεν μπόρεσα να τα τσακώσω ολόσωμα, και έτσι έμειναν άτιτλα και γλιστερά, σαν ψάρια που θα ξεφύγουν πάλι και πάλι από τα χέρια μου και θα ορμήσουν στον ρου του νερού που είναι η αιωνιότητα σε ένα ταπεινό της ρυθμό;..

Πέντε η ώρα το πρωί.

Έρχονται οι ειδοποιήσεις της μέρας.

Το αεράκι σαν καλοσυνάτο ποτάμι ποτίζει την δίψα των φυτών.

Γεμίζει μπαρούτι η υπεροψία των δέντρων.

Ο εγωισμός των πουλιών τα ξυπνά για ένα βιαστικό καθήκον.

Στα χαρτιά μου μουντζαλώματα διορθώματα.

Πέντε η ώρα το πρωί.

Σκλάβος ενός μελανοπολέμου που με πληγώνει και μ’ αφήνει αιμόφυρτο.

Στυλώνω τα μάτια και πάντα ερωτευμένος θα είμαι

Μ’ αυτόν τον ουρανό, μ’ αυτό το κορίτσι

Που σφίγγει κι άλλο την καρδιά μου, έως να γίνει

Ευαγγέλιο μιας αλήθειας που την ξέρεις κι εσύ..

Χωρούν έλα σ’ ένα Ελάχιστο

Χωρούν έλα σ’ ένα Ελάχιστο: σαν
Να χωρά η πραγματικότητα μες τον σεμνό σου χαρακτήρα- όλα χωρούν
Στο Αχώρητο· κουμπωμένος χρόνος που δράμει εναντίον μιας λύπης που μας
Κυριεύει και δεν την ορίζουμε..

Αφού φαντάζομαι διαλόγους με τον ουρανό

Αφού φαντάζομαι διαλόγους με τον ουρανό

Πώς να μείνω στα στενά και τα γήινα; Να έτσι

Έζησα ακολουθώντας ζωντανή Ουτοπία. Κι αν πεις

Που δεν προσπάθησα να υποταχτώ

Στης πραγματικότητας το μαράζι- μα πού;

Πετώ ανάλαφρος στα σύννεφα κι εκείνα γίναν το όμορφο σπίτι μου.
Ψιθυρίζω τα μυστικά που με κάνουν να χαμογελάω.

Τίποτα στον κόσμο σοβαρό δεν είναι.

Θα ξεχερσώσω την μελαγχολία μου.

Τα λόγια…

Τα λόγια έρχονται σε μένα για να βρουν ζάχαρη των παρομοιώσεων.
Ανθίζουν κάποια, γίνονται σαν προσευχές
προς ένα μακρινό αστέρι που ποτέ δεν υπήρξε·
Τα λόγια σεμνύνονται μες τις κοιλάδες του ουρανού, είναι αφηνιασμένα άτια
που τρέχουν προς τον βορά, στα μέρη των αρχαίων πατρίδων μας.
Τα λόγια που είπα και είπες.

Όταν συναντούν τα δάκρυα, τα λόγια ιριδίζουν σαν οψιδιανού χάντρες που κρατούν εντός τους όλα τα πάθη του ορυχείου.
Και στολίζουν με κραυγαλέο θάρρος το μπεγλέρι του καιρού. Τα λόγια
στρατηγούν επάνω στην μελαγχολία μας- μέχρι
που εκείνη ξεγίνεται και στην θέση της μένει
συλλαβή μία που να την αποστηθίζει ο χρόνος του γιαλού κι ο πόντος.

Διάφανη γαλήνη, διάφανη ησυχία

Διάφανη γαλήνη, διάφανη ησυχία· ακόμη δεν ξημέρωσε·

ο κάθε ήχος μεγεθύνεται επί τον εαυτό του και καταχωρείται στο ποίημα που θα γραφεί.

Το φως στους φανοστάτες των δρόμων είναι αμυδρό:

όπως αμυδρές είναι οι ελπίδες μας και τα κέφια των πουλιών. Μπαινοβγαίνουν μες την νύχτα οι νυχτερίδες·

από μια χαλασμένη πόρτα του φεγγαριού που μπάζει σκοτάδια της κόλασης.

Τα αστέρια τσουρουφλίζονται από το φεγγαρόφωτο και περιγελούν την αιωνιότητα που δεν τα αφορά..

Φιλήδονα πουλιά θωπεύουν την Ώρα την Στιγμή την Στιγμούλα

Όταν σκοτεινιάζει
Είναι γρίφος η νύχτα και στασίδι σκοτεινό περί το άμορφο χάος-

Απόμερα της ερημίας
Το φεγγάρι σοβαντίζει μια όψη του κόσμου ξεχασμένη

Φιλήδονα πουλιά θωπεύουν την Ώρα την Στιγμή την Στιγμούλα

Λιώνει στο έρεβος το άρωμα της μαντζουράνας το μέλι

Η Ποίηση βακχεύει εμμένοντας σε προσθαλασσωμένους στίχους..

Οκτώβριος γελά ημίγυμνος…

Αφάνταστε κουρσάρε της αυγής, η μέρα

προλαβαίνει την πλώρη σου,

ο αέρας κουνά τα κατάρτια σου, η φαντασία

φουσκώνει όρτσα τα πανιά,

όλο μπροστά θα πάμε

στις ανοικτές θάλασσες του ουρανού, στο χρυσό

φως το χινοπωριάτικο,

στον κρύο αέρα

που δονεί την φύση των δέντρων και ματώνει

τα ερυθρά τριαντάφυλλα, να ζήσουν

βαθύ μεράκι της αθανασίας!

Συγκλίνουν οι ανάσες του δυόσμου, στο

σεμνό μεσημέρι,

του βασιλικού η κυκλοθυμία ανατρέπει σιωπές,

ο ήλιος περισσότερο αξίζει

όπως σκουντά τα τρυφηλά μήλα, όπως

επικυρώνει τις συμφωνικές των πουλιών-

α μήνα των λυρικών αποσκιρτήσεων!

Η γύμνια σου, φαρδύ πουκάμισο της διαφάνειας,

αμάντρωτος αμνός που ολούθε βελάζει,

τσοπάνος της βουκολικής μας συμπάθειας,

χινοπωριάτικο σουραύλι που αντιλαλεί στα ήρεμα λιβάδια

τα ορεινά, τα πεδινά..

Θα χαθούμε έτσι λοιπόν…

Οι ηλιαχτίδες σε χορεύουν, οι δέσμες του φωτός που να διαβείς

τα όνειρα που στενάζουν λαβωμένα

στον ύπνο που δεν μπόρεσε να γίνει

ένα λιβάδι αγωνιστικό-

Το σώμα που δεν μιλά κι όμως όλα τα λέει,

η σκόνη που σκεπάζει την πραγματικότητα

ως να την κάνει ήσυχα να συντριβεί,

χειρονομίες, φερσίματα, βοή

από μια μέρα που ωραία στοιβάζεται

μες την ανυπαρξία-

Μια δίνη ανέμου που θα πραγματώσει την απώλεια,

μια σκόρπια συνήθεια που θα χαθούμε κάπου κι εμείς

όπως οι περισσότεροι πέρασαν και έτσι χαθήκαν,

θάνατος μέσα στους θανάτους-

να είσαι ή να μην είσαι, εγωισμός που εξαερώθηκε, πάμε χαμένοι λοιπόν

πίσω από τα κτίρια που εγκαταλείφθηκαν στην μοίρα τους, πίσω

από το θλιβερό προάστιο που φλόγες βγάζει, αφήνοντας

να ερμηνεύσει λάθος όλα η καρδιά μας..

Φθινόπωρο…

Το επιθετικό φθινόπωρο
Γυμνό σαν πόδι γίγαντα που χωλαίνει,
Και η βροχή που στόλισε τα έωλα φύλλα
Με τα διαμάντια της- κρασάτη, καθαρή βροχή·
Περισπάται ο άνεμος
κι αν δεις,
οι βελανιδιές γεμίζουν με μπαρούτι την όραση·
Άοκνα πουλιά κουρνιάζουν θέλοντας την στιγμιαία ευφράδεια των ουρανών·
Ο χρόνος συνωμότης που μιλάει το αύριο·
Υγρασία πλατιά σαν γύρος περί τον αόρατο άξονα της αστραπής·
Φύση και θέση φθινοπωρινή ευκρασία..