Ελένη…

ελένη η αύριο
ελένη οικουμενική
ελένη των ρόδων
ελένη του έρωτα
δραστική σαν ο αέρας- ελένη
ιερότητες σπέρνει
στον καιρό που μας πολεμά
ελένη πληρεξούσια των φιλιών
ελένη ντελικάτη ελευθερία
ελένη ώριμη σαν η κερήθρα που το μέλι την πλημμύρισε
ελένη η δική μας
ελένη η όλων
ελένη η ευφραντική
ελένη
η υπερούσια
ελένη σαν καρύκευμα στην γεύση-
ελένη
κόμπος ο λυμένος που φυλά
το αίνιγμα
ελένη
η αποψινή ελένη
η αυριανή- ελένη
η ποιητική απόχη που μου χάρισε
το ποίημα..

Τεθλασμένες περιπτώσεις…

Ακανόνιστα σχήματα που αλλάζουν μες την ατμόσφαιρα που ντρέπεται
Για τον λογαριασμό μιας άνοιξης που οριοθετεί
Τις χειμωνιάτικες απόψεις της πίσω από των δέντρων την ζαλάδα, στο κενό
Μιας ψιχάλας που βάφει
Με διαφάνεια το Ορατό, την ώρα
Που ο άτσαλος αέρας αφορμίζει πάνω στα φυλλώματα- να εδώ
Που είσαι και που είμαι.

Του Σαββάτου εξάψεις, περιτρέχουσες
Την θαλερή ανθοφορία- κι ας μην στερεώθηκε
Μηδέν σωστά κι επάνω στα σωστά.

Ο καιρός των μαγικών- ακούς
Κάθε ψιχάλα που ανοίγει την ευθεία της
Ως τις τεθλασμένες περιπτώσεις του αύριο..

Του χορού ιέρεια..

Διψάς χορό της τόλμης κι ω
Νικάς σε μάχες που δεν έχουν γεννηθεί, προτού
Η αορτή στείλει το αίμα με βροντή στα άκρα, η επιδερμίδα 
Ανάψει και ο ιδρώτας
γίνει οξυγόνου εξαργύρωση- ψηλά
Μες το γαλάζιο που ασφυκτιά
Από την έννοια του να μην σε χάσει σε κοιτάζει- τώρα
Δένεσαι μυσταγωγικά στου σεντονιού τις καθαρές επιμηκύνσεις, στις
Παγωμένες πτυχές του αέρα, δίκαιη
Και κορυφαία ενός χορού που δεν έχει συνέχεια- μόνο
Ξεδιπλώνει την χορογραφία πιο λεπτά και πιο σεμνά- στο καθαρό
Διάστημα μιας αστραπής..

Θερμοκρασίες περιβάλλοντος

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος
ISBN 978-618-82414-4-2

Διαβάζεται δωρεάν

Στην αιχμή των ερώτων…

Ανάμεσα σ' αυτό που είσαι και σ' αυτό που είμαι,
πόσος δρόμος! Πόσα κλειστά παράθυρα, σιωπές,
μοναξιές που στενάζουνε!
Άηχα είναι τα δευτερόλεπτα κι όμως
Βοά η ώρα.
Όταν νυχτώνει, η μέθοδος του φεγγαριού, γυμνώνει κλαδιά
των δέντρων και, πάνω τους,
Το ασήμι θρονιάζει φαντάσματα των σκιών.
Διαβάζω τότε.
Σε διαβάζω τότε.
Δεν μιλάς δυνατά- είσαι μια αχνή φωνή που ζεύει τους ψιθύρους σε χορό αέναο.
Ξέρω πόσο αξίζουν οι φιλολογίες.- δεν συμπαθώ:
Είμαι απόμακρος και μόνο την παρουσία σου ονειρεύομαι-
Όπως, το ξέρω, κινείς τα νήματα του θέσφατου ήλιου..

Ντούρο Ίλιον…

Ακτογραμμή δαντέλα κι ας συννέφιασε
Πάνω απ' τα βουνά, να φέρει
Μια λιγνή βροχή που αποδόμησε 
των θεών τις προθέσεις-

Νυσταγμένα νερά, μπαρούτι
Μες την πέτρα, ακόνι σχήμα του αρχέγονου
Λίθου· μεσημεριάζει·
Ο άνεμος σκουντά τον μπελά της πλαγιάς και τσακμακώνεται
το πεύκο
Τρυπώντας παρειές του αοράτου με
Τις βελόνες του- Ίλιον

Προάστιο ντεραπαρισμένο
Μες το σύθαμπο. Ακούραστα
Φλυαρεί εμμένοντας στις γύφτικες συνομιλίες του
Προτού του πάρκου η σκηνή εκθρέψει
νέους ηθοποιούς της σιωπής..

Της ξαφνικής απόφασης…

Ένας συναγερμός να ενορχηστρωθούνε τα φωνήεντα και

ας μην βοηθά η μέρα, ο καιρός,

η εποχή, χίλιοι διαβόλοι- εμείς

που ζήσαμε πένητες μες τα υλικά όμως

με πλούσια Ιδέας αποταμίευση, ξέρουμε

πόσο κροτούν τα τιμαλφή και πόσο

τα ανεπιθύμητα.

Σκεβρώνουν και σκουριάζουν μες τον αέρα οι επίπλαστες δημοκρατίες.

Εμείς θελήσαμε πολίτευμα καρδιάς και για μια ψήφο

τ'  ουρανού ξενυχτήσαμε, γράφοντας

άστρα στο καλό μας το τετράδιο.

Ιδεολόγοι στο έπακρον,

τιμητές

μιας θάλασσας ελευθερίας

και ενός

Κοριτσιού που, στα όνειρά του,

μας παντρεύτηκε,

στολίζοντας

με μια γιρλάντα στίχου τα μαλλιά του. Να

Που ήρθε η ώρα. Παραμένουμε

ταπεινοί, δακρυσμένοι

μπροστά σε μια Μαντόνα που γελά και σβήνει

το αχνό της χρώμα μακριά,

σ' αυτήν την δύση..

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες... - Στρατής Παρέλης

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες, μην ακούς

Ο πόλεμος των ημερών δεν τέλειωσε και οι κρατούντες

διψούν για αίμα αθώων.

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες, μην ακούς, οι μάζες

αγαπούν το κουτόχορτο

και μεθούν με ξεθυμασμένο κρασί.

Διαβολικό τραγούδι του χρήματος, συ που παρασύρεις τους πάντες

στον μιαρό χορό σου, πες μου

ποιός είναι πάλι ο Ιούδας και ποιός

προδίδει τον Αθώο για των πολλών τα κρίματα εκ νέου, να θυσιαστεί;

Ακάνθινα στεφάνια στο κούτελο, πονάει η καρδιά, δεν είναι θέμα θρησκειών η εντιμότητα..

Κι εγώ κι εσύ που πάμε με τον έρωτα επιφορτισμένοι και με την βαριά κληρονομιά

ενός εντίμου βίου και μιας ρημαγμένης τραγικής ζωής;

...

Aπό την ποιητική συλλογή 

του Στρατή Παρέλη:Ερώτων άκανθες…

...

Image by KarimHommos

http://lefkoilykoi.blogspot.gr/

Θερμοκρασίες περιβάλλοντος

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος
ISBN 978-618-82414-4-2

Διαβάζεται δωρεάν

[Πάλι θα γελάσεις, σαν μια πριγκίπισσα που βρήκε την λυρική της φωνή]

Πάλι θα γελάσεις, σαν μια πριγκίπισσα που βρήκε την λυρική της φωνή·
Τα σύννεφα θα σκορπίσουν κουβαλώντας την στεναχώρια σου μακριά
Και θα φωτίσουν τα μάτια σου όπως του κοριτσιού που του περίσσεψε η αισιοδοξία·
Πάλι θα γελάσεις· ο χρόνος θα οργανώσει αλλιώς τις οικονομίες του και
Θα σε βρει να τον δέχεσαι όπως μια συμβουλή που σου 'δωσε μια μέρα κάποιας μάνας ο άπεφθος πόνος..

Στιγμιαίο…

Πίσω απ' τα χαμηλωμένα σου μάτια κράτα την θλίψη μου και στοχάσου πώς ξετυλίγονται τα λόγια της θαλάσσης.

Βρέθηκε ένας άπονος καιρός να μας ενώνει
Και να μας χωρίζει ταυτόχρονα.

Είναι το άθροισμα όλων των μυστικών που κρατάς και κρατώ ώσπου μια μέρα στα ουράνια να συναντηθούμε.

Κλείνω το φως· σε ακολουθώ σε πορεία φθίνουσα προς τον οίκο του ανέμου και όταν
Η νύχτα γύρω μου καλά κρατά..

Ευτυχώς τα πουλιά…

Τα προάστια σκουριάζουν και αγκομαχούν καθώς τα πλακώνει η νύχτα.
Οι άνεργοι βολτάρουν στους δρόμους τους, σαν μουδιασμένα πειραματόζωα, εγκλωβισμένα στην επιτυχημένη παγίδα τους.
Οι βιτρίνες κομπάζουν- οι βιτρίνες έχουν φωτεινό αντικείμενο συνδιαλλαγής.
Η άσφαλτος γυαλίζει όπως λουστρίνι που δεν φόρεσε κανείς.
Ευτυχώς η Ελλάδα και ζαλισμένη, επιβιώνει
μασώντας φύλλα όπως η γιαγιά Πυθία της.
Τα σκωπτικά πουλιά κουρνιάζουν στα δέντρα αφού ξεφωνίσουν τον κόσμο που έχασε τις λυρικές ευαισθησίες του..

ΦΡΑΝΣΟΥΆ!

Ω! Φρανσουά μικρή γαλλίδα, κοριτσάκι μου
Που μ’ άρεσες σε ένα μικρό μπαράκι της Σικίνου
Χαμηλωμένο φως ροζέ ρομαντικό
Οι Rolling Stones να εξουσιάζουν
Χαμογελούσες
Ήσουν όμορφη
Σαν την πιο αινιγματική όψη του φεγγαριού
Σε μια πανσέληνο Αυγούστου-

Εγώ
Είχα ξεφύγει από την στράτευση με μόνη
Άδεια την μπαγιάτική μου αγανάκτηση, την βαρεμάρα
Ρούχα απαίσια στρατιωτικά
Σταθμός Λαρίσης τέσσερις η ώρα
Στις έντεκα κυνηγητό με κάποια καρακόλια στην πλατεία Βικτωρίας
Άπιαστος, άπιαστος λοιπόν
Ακόμα-

Με την ψυχή στα δόντια την ζωή μου πήγαινα
Έτσι λοιπόν –αλήτης για τη γνώμη του μπαμπά μου
Οι πιο πολλοί μια αναγούλα για τον ντελικάτο οργανισμό μου
Απόψε ‘’Καληνύχτα!’’ σ’ όσους ξενυχτάνε!
Εγώ ελευθερεύω
Κυρτός!

26. 09.’ 82
Αυλίδα

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..

Τα μάτια σου
ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο
που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται
από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.
Τα μάτια σου
είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω
και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα
να φτάσω την κρυφή μουσική της.
Τα μάτια σου
υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους
που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.
Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.
Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.
Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες
φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει
να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία
μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει
πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν
όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,
μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-
μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.
Και σε θέλω. Έρχεσαι
με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου
που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς
εμένα κι εσένα. Με ρωτάς
πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω
γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.
Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.
Καταλαβαίνω
τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά
όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει
ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα
να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..
Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..

31.10.2009