Απόλυτες κλειστές γεωγραφίες..

Κλειστά σύνορα και ανοιχτές γεωγραφίες-

Δεν ανήκει τίποτα στα έθνη- τα έθνη

ταλανίζονται να υπερασπιστούν

μια έκταση που δεν επεκτείνεται·

Είναι η φιλαυτία τους, είναι ο εγωισμός τους·

Τα έθνη

είναι ο εγκλωβισμός μες το χωράφι που πλημμύρισε

αγκάθια·

Βρίσκω το που ψάχνω όταν η ικανότητά μου να νικώ

Έχει κιόλας εκλείψει..

ένα μεθύσι της ύλης διαλεκτικό.

Ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα και

θάλασσα που ξέβρασε το ξύλο:

Ενότητα όταν η ενότητα σπάζει και

γίνεται ένα μεθύσι της ύλης

διαλεκτικό.

Στην παραλία, έρημη κάτω από την αραιή συννεφιά και

τον ήλιο που κρύφτηκε·

ένα χελιδονάκι τιτιβίζει ανέμελο και διψασμένο

για ελευθερία που θέλησε..

Λουλούδι που φέγγει σε χρόνο αόριστο…

Πού αλήθεια ο κήπος; Λουλούδι
που εκστασιάζεται μες το σκοτάδι
και αφήνει πίσω την λερωμένη δειλία του·

Λουλούδι που είναι μια φρέσκια εικόνα της ζωής·

Σ' αυτές τις εισηγήσεις είσαι και είμαι

Ο νομοθέτης εσύ και ο εντολοδόχος εγώ-

Δημόσια σε θέλω·

Είσαι η σκηνοθεσία του ήλεκτρου όταν μου διεγείρει
πιο φανατικά τα κύτταρα·

Είσαι η γνώμη μου όταν με παρρησία περισσή
παντού θα την ανακοινώσω…

Τι ματαιώνεται όταν οι καιροί δεν είναι μενετοί;…

Το θάρρος μας σχισμένο σαν πανί που τρέμει στην αντάρα.

Το θάρρος μας εμείς οπού πασχίζουμε να είμαστε οι αληθινοί εμείς.

Το θάρρος μας σβηστήρας για την αλλοτρίωση που πανδημεί.

Ανακουφίζομαι όταν κοιτώ τον ουρανό.

Μπορεί και ν' αποβλέπω σ' ένα τρίγωνο από εκείνο που ήξεραν οι προπαππούδες μου.

Θρησκεύω ξεστομίζοντας λογάκια ακατάληπτα-

Με έπλασαν εμένα θυμωμένο…

Καρφίτσα που τρυπά τα χώματα και που τσιμπάει τους νεκρούς για να ξυπνήσουνε καρφίτσα..

Οξύ το βέλος που αγαπώ- και για τον νου και την καρδιά μου, οξύ…

Φαντασμαγορία όταν η πυξίδα δεν αγαπά τον Βοριά…

Και η λιακάδα σχολιάζει το μεσημέρι.

Μια απογευματινή βροχούλα μετά,

δροσίζει τις μουριές που φορτωθήκανε υπεροψία.

Στο παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο,

η σκουριά προσφέρει τις υπηρεσίες της-

Νταλκά που έχω! –

η νύχτα που θα 'ρθει κρεμά τα άρματά μου

λέξεων καριοφίλια στον μπλαβί ουρανό.

Συρρικνώθηκαν τα φεγγάρια- ο άνεμος

προπονεί τις επιθυμίες.

Κόβε καλά μαχαίρι μου: σε τούτο το ζωνάρι που σ' έχω

μην μου ζητάς αναπαμό·

αντάρτεψε και ζήτα την δικαιοσύνη που για μένα θέλω:

των αδούλωτων…

Η μπαλαρίνα Άνοιξη κλέβει το όραμα της χαράς…

Αυτά που χορεύουν δεν είναι των ανθέων οι ταξιαρχίες, ούτε καν η στρωτή

Απλωμένη θάλασσα στο λιβάδι, της χλόης-

Είναι η ντελικάτη παιδούλα που μοσχομυρίζουν αέρα φρέσκο τα μαλλιά της όπως αχτένιστα

Κραδαίνουν το σύμπαν της έκπληξης-

Είναι η Άνοιξη μεστωμένη με στήθια λαύρα προκλητικά και οι πόθοι

Που την ορέγονται και την ακολουθούν-

Η Άνοιξη προ των πυλών, η Άνοιξη

Διαβάζοντας ψαλμούς απ' τα παλιά Ανθεστήρια, η Άνοιξη

Που έπαιξε τόσο με την πραγματικότητα που η πραγματικότητα λουλούδιασε!

Η διάθεσή μου…

Όταν δεν μιλώ η διάθεσή μου παίζει με την σιωπή όπως η γάτα με την φουντωτή ουρά της.

Σκοτείνιασε· έχω ελευθερία για μια τόλμη τιποτένια·

Δεν μου χρειάζονται οι συμβιβασμοί· θα βρεθώ

Στην πλευρά που δεν θέλω· αυτόκλητος μάρτυρας μιας αστείας χαράς.

Και οι συσσωρεύσεις των νεφών απόψε πάνω απ' το κεφάλι μου, μελαγχολία θα φέρουν, καθώς

Η εβδομάδα ανοίγεται σαν μια κονσέρβα ξεχασμένη

Στο ράφι ενός παντοπωλείου που την έδωσε άσκεφτα

Σ' έναν πελάτη ο μπακαλόγατος..

Χωρίς μπαχάρια... και τι χαμπάρια..

Δεν στολίζω τίποτα, όλα

έχουν αγκάθια, ο ήλιος

τα γδέρνει από την έξω πλευρά, η άλλη

αποστομώνεται από το αίμα της που ντύνει

ερυθρά την συστολή της

σαν ντροπαλό ακραίο αρμυρίκι

στο έλεος της θυμωμένης θάλασσας.

Και το απόγευμα που γαντζώθηκε πάνω στα βράχια

κάνοντας κι άλλο το μυστήριο μυστήριο…

Ήθελα μια τάξη που ποτέ της δεν ίσχυσε.

Ίσως γι αυτό να ήμουνα ονειροπόλος.

Ήθελα μια ιδέα πιπεράτη, σαν μπαχαρικό που σου στέλνει

μια  γευστική ελπίδα.

Έγραψα ζωηρότητες πάνω σε μια σελίδα που ακούμπησε

το πάθος που σαν όστρακο

έσφιξε κι έκλεισε.

Ο δυόσμος σε είπε, ο βασιλικός,

το θαλερό τριαντάφυλλο, η εκμυστήρευση

της νύχτας,

                   Επιπρόσθετα

σε μια αναπόληση που ρέπει

κατά την Κυριακή που χλευάζει

την αναντίρρητη αιωνιότητα..

Η άλλη διάσταση…

Άλλη εποχή πατάει πάνω στα πλήκτρα κι άλλη

διάσταση πραγματώνεται.     

Μπορεί κι ο καιρός   (Μάιος με απόφαση καλοκαιριού)    μπορεί

και η φυσαλίδα που έσπασε

βαθιά μες τον αέρα 
και 
χρωμάτισε 
το σύμπαν με υποψία.

Τα γλαφυρά τριαντάφυλλα σκύψανε μες την ερημιά   
του τοπίου και, 
μες τον κήπο της καρδιάς σου, 
ύστερα,

τοποθετήθηκαν.

Κάτι γιρλάντες μνήμης απέδωσαν το πάθος στον εορταστικό

Έρωτα των πραγμάτων.

Νύξεις για όλα και όμως τίποτα τετελεσμένο.

Η ποίηση, φερέφωνο αθανασίας, πίσω 
από κάθε λέξη που, 
από μια φαρέτρα βάλει κατευθείαν,   
στον στόχο της πικρής μας ζωής..

Φτιάξε δικό σου ορίζοντα..

Πληρωμένες απαντήσεις, ατμόσφαιρα κυνική, αιθέρας

πυρίτιδας

για το πολιτικό θεατράκι της μη ελπίδας.

Πόσο ν' αντέξει ο φτωχός και πόσο η μοίρα του;

Χτυπούν καμπάνες-

Το αίμα είναι συλλαβή αγώνα που χρειάζεται αποκρυπτογράφηση:

Έτσι δουλεύουνε οι κώδικες·

Στο λέω καθαρά: άνοιξε τα μάτια σου

και δες 'ποπού ο ήλιος θα μπορούσε ν' ανατείλει· και

φτιάξε δικό σου ορίζοντα..

9. 5. 2015

Λύγισε το Σαββάτο κάτω από την κυριαρχία του ήλιου.

Απόχη ηλιαχτίδα έπιασε τα έντομα μέσα στο τούλι του μεσημεριού.

Φλερτάρει ο ίσκιος με το δέντρο που αυτομόλησε

Στου έρωτα το βασίλειο.

Δικάζεται η ώρα για τα αιώνια κρίματά της,.

Βάζω μια τελεία σε όλα.

Νυν και αεί ο επικυρωμένος θάνατος.

Όμως.

Βοώ όπως πυγολαμπίδα που η νύχτα δεν της είναι κέφι.

Ένα ντουμάνι μελαγχολικό βάφει την υποψία μου για τα ανθρώπινα υποφερτή..

Ακούω σωστά:

Τα δικαιώματά μου μένουν ανέπαφα πάνω στα στιλπνά φύλλα των δέντρων.

Ακόμη και την λύπη κατέχω.

Ιριδίζει σαν μια νεροσταγόνα που την ορέγεται ο Μάιος.

Ακούω σωστά:

Ο ύπνος μου με βγάζει σε μια παραλία όπου τα βότσαλα των ονείρων λάμπουν κάτω από το ηδονικό φεγγάρι..

Πού πήγε απόψε ο ενάλιος θεός;

Η θάλασσα δέχεται τις παραγγελίες της νύχτας.

Ένα απαλό αεράκι μουρμουρίζει την λυρική προσευχή της.

Όλα επάνω της είναι προσευχή.

Μια καθωσπρέπει διαφάνεια του φεγγαριού γαυγίζει σαν σκύλος

αδέσποτος.

Είμαι ντυμένος καλή διάθεση και ζω την δροσιά

που ξυρίζει το παρόν με το ντούρο ξυράφι της που

δεν χαρίζεται σε κανέναν..

Πού πήγε απόψε ο ενάλιος θεός;

Το σκοτάδι είναι κι αυτό μια προϋπόθεση για επικοινωνία…

                                                     Εν πλω.,.(ΕΛΥΡΟΣ ΑΝΕΚ)

                                                         Από Χανιά…

Εγώ ζητώ τις μπαλωθιές απ' τις παρομοιώσεις μου.

Στα ανατολικά παράλια διαχέονται οι χαρές μου

Της Κρήτης.

Λεβεντόψυχε, τραγούδησέ μου- τραγούδησέ μου-

Εσύ είσαι η έμπνευση που με οδηγείς.

Σε λίγο απομακρύνομαι απ' την στεριά.

Το καράβι θα είναι ο μπελάς την όμορφης νύχτας.

Εγώ ζητώ τις μπαλωθιές απ' τις παρομοιώσεις μου.

Ο εγωισμός μου τρυπάει την χάντρα του φεγγαριού-

Την μετρώ στο οξύμωρο κομπολόι μου· αέρα

Της αναταραχής, φρονιμέψου!!

Πλάθω με τον πηλό που Εκείνος έπλασε κι όλο και πιο πολύ μ' αρέσουνε τα δημιουργήματά μου!

                                             Εν πλω (ΕΛΥΡΟΣ ΑΝΕΚ)

                                                      Από Χανιά..