...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

26 Ιανουαρίου 2013

Οι κτήσεις που μου ανήκουν είναι μόνον του μυαλού,


Μια μαύρη αφθονία συμφερόντων που κινεί τα νήματα 
της βουλιμίας των αρχόντων και καταλήγει
Ανίερη πρόσθεση σ’ έναν λογαριασμό που βάρυνε από ανιερότητα, εδώ
Που η Ελλάδα στενάζει ανεξόφλητη και δίχως
Να μπορεί ν’ ανασάνει, τότε
Που η πατρίδα μου αυτή η άμοιρη πονά και ματώνει
Επάνω στην χολωμένη για όλα υδρόγειο-

Οι κτήσεις που μου ανήκουν είναι μόνον του μυαλού,
Μπορεί και κάτι όνειρα που κανείς για την απλότητά τους, δεν τα συμμερίζεται,
Πλουραλισμός χρωμάτων, νύχτες μαγικές που κατέφυγα, φώτα
Λιγοστά στην επαρχία που με φιλοξένησε
Θυμίζοντας μου την καρδιά που ωραία χτυπάει-

Κάποτε θα σβήσουν όλα γύρω μου μα θα έχω κερδίσει
Μια νοσταλγία που με έμαθε την αθωότητα και πώς να γράφω
Την ψυχή μου πέρα, μες τον πλατύ ανεπηρέαστο από όλα ορίζοντα..




Τα μεροκάματα πληγώνουν





Εμμένω σε μία ιδιωτική γαλήνη . Κρέμομαι πάνω από το χάος
κι όπως η κάθε συλλαβή με σχηματίζει
εκεί που η εποχή με ξεπερνά
δεν είμαι νηφάλιος
κόπτομαι να κρατώ τα τιμαλφή μου κρυμμένα καλά,
σαν από ένα  βατήρα πάνω από την άβυσσο της νύχτας,
βουτώ
στο κενό και ούτε που φοβάμαι καθόλου.

Στο βιοποριστικό μετερίζι
όλα ανατέλλουν οδοντωτά
τα μεροκάματα πληγώνουν
αμφισβητείται και να ανασαίνεις-
ρήμαξαν όλα τα συστήματα
και συστηματικά χωρίς να το καταλαβαίνουν,
αποτύχαν.

Στα μεγάλα εργοτάξια,
μέσα στους θορύβους που εντείνονται και διψάνε
για πράξη,     ο άνθρωπος στενάζει
κι έτσι δεν είναι ο άνθρωπος-

Μόνο είναι μια καρικατούρα που την τρώει
ο νοτιάς και αποσβολωμένος
μένει στις στάσεις των λεωφορείων περιμένοντας
το όχημα που κάνει εύκολη
την μετάβαση
από την αγωνία στον πόνο.  

Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.


Στον βρόντο τα ξενύχτια για την διαλεύκανση της έμπνευσης που κάνει τα ποιήματα σπουδαία.
Ό,τι μένει είναι ένα αντιφατικό λεχθέν που ηχεί σαν πρελούδιο μιας κτήσης μες τα αχανή χωράφια του λεξιλογίου.
Απογοητευμένος δεν είμαι. Αφουγκράστηκα καλά στην ησυχία.
Κατανόησα τις υφές του Αόρατου.
Τώρα άλογα δυνατά καλπάζουν
Οι λέξεις και ο αναβάτης υψώνεται
Ως την αιθέρια
Μαγεία των ουρανών.
Υποψιαζόμουν χάη και τα χάη με βρήκαν.
Κρατώ μια προσευχή απόλυτα ιδιωτική.
Αν ομολογήσω την ψυχή μου η ψυχή μου θα γίνει ελαφρότερη.
Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Εκεί που περπατώ




Εκεί που περπατώ , κάτω από κάτι κουτσουπιές μια ομαδούλα
χαρωπή από πανσέδες γέρνει ευτυχισμένα το μικρό
κεφαλάκι της στο φύσημα του αέρα.
Το χώμα ψηλώνει σαν άρτος
που η μαγιά τον φούσκωσε.
Χτυπά της εκκλησίας η καμπάνα.
Πιο κάτω, στην λίμνη, οι πάπιες
ζητούν ένα ψιχίο αγαθό.
Ο ήλιος λαβώνει την μέρα και την ησυχία.
Στα πεύκα πέρα ακούγονται
ψιθυριστά μυστικά των περιστεριών.
Ερωτεύομαι την μέρα και κάνω
πως αγνοώ το σκοτάδι που κουβαλά η ψυχή.



Ο κοινός νους επαναλαμβάνεται.



Θα ξαναγυρίσω εδώ
που ο κόσμος μπορεί να μην σημαίνει πια τίποτα ή που όλα
έχουνε πια γεράσει
και τα συντηρεί μονάχα η επιθυμία μου.
Θα σταθώ αναπολώντας το βάθος τους κι έως η μνήμη
να μην μπορεί πια να με βοηθά
στο αχνό φως της νύχτας που έρχεται,    τα κορίτσια
της παραλίας θα βολτάρουν παρέες παρέες
γελώντας και έχοντας 
μια μελαγχολική στιγμή στα μάτια.
Η κόρη μου θα υπερασπίζεται τα πάντα με πάθος
και θα λογομαχούμε για το τι είναι μαχόμενη και ουσιαστική λογοτεχνία.
Όταν ξημερώνει 
απομυθοποιώ το γύρω μου δεσπόζον μηδέν.
Με συγκινούν διαρκώς τα λουλούδια κι οι φίλοι 
δεν ξέρουν που ανήκουν οι στίχοι
που λέω στις κουβέντες μου κι ούτε που τους καταλαβαίνουν..
Διαβάζω ανιαρές εφημερίδες.
Οι ειδήσεις  επαναλαμβάνονται.
Ο κοινός νους  επαναλαμβάνεται.
Ωιμέ!
Ο κοινός νους γαμώτο  επαναλαμβάνεται…
Θα πρέπει σ’ αυτό να βάλω γενναία τελεία..




25 Ιανουαρίου 2013

Μοναξιάς κάμαρα πυκνό σκοτάδι



Θα υπάρξουν εύθρυπτα λόγια και πολλά
Κρυπτά φωνήεντα σε καιρό μεγάλης προσήλωσης
Στα μυστικά των ιερωμένων
του φεγγαριού    όπως
Οι αστερισμοί καιροδηλώνουν
Ες αύριον τα σπουδαία-

Μοναξιάς κάμαρα πυκνό σκοτάδι κι οι νύχτες
Βαριές και κλειδωμένες ως τα μπούνια εκεί
Που από το δωδεκάθεο κανείς δεν εξέχει-

Η γαστέρα του ουρανού αβρή
Και βελουδένια μετά
Που τα φλάουτα των κήπων θα ωραιοποιήσουν την αμφιβολία μου.

Κάτι ήμερα ερίφια από την ζωοφόρο του μεσονυχτιού αφήνουν
Το τρυφερό βέλασμά τους να ραγίσει της ζωής την κατάφαση..


Αποσπώ από το τίποτα ένα κομμάτι


Αποσπώ από το τίποτα ένα κομμάτι και μ’ αυτό
συνθέτω μελαγχολικές μουσικές και μια σελίδα γράφω
γεμάτη με της νύχτας τα επιχειρήματα.
Στον βυθό της θάλασσας αστραφτερά ψάρια
κολυμπούν σαν πολύτιμα όνειρα.
Στα ρηχά η αντήχηση από μια μακρινή εποχή
ταξιδιών που δεν τέλειωσαν
κάνει τα βότσαλα κι άλλο στιλπνά.
Η ερμαφρόδιτη νύχτα μετά δεν αποφασίζει
να βάλει ένα τέλος στην αγρύπνια μου.
Ζητώ τις λέξεις σαν ο θηριοδαμαστής μία στιγμή που κόπασε
η αγριάδα και το ζώο
του παραδίδεται ακίνδυνο μα κι επικίνδυνο να τον λαβώσει..





η Κρουσταλλένια


Όταν νυχτώνει
πάνω στον μαυροπίνακα του ουρανού
με την κιμωλία των άστρων γράφει
η Κρουσταλλένια τ’ όνομά της.
Τα χείλη της αναμμένα καιν ολοκόκκινα
τρεμίζουν σαν πυγολαμπίδες τ’ ουρανού.
Οι κούκλες φεγγαροαχτίδες
γίνονται φίλες της.
Την αγαπά ο αέρας.
Η ποίηση γίνεται αυθαίρετη χαρά
που στεφανώνει την κάθε στιγμή.
Τότε εκείνη αφήνει τα μαλλιά της
να απλωθούν ως την μυθολογία του έρωτα.
Ένα πουλί σκιρτά μες την φωλιά του ευτυχισμένο
που ένιωσε την απροσπέλαστη ώρα του χαμού να προσπερνά
τις ώρες πριν να φέξει..



Έτσι για να συντελεστεί το παραμύθι μας



Θα συνεχίζει κάτι την απόφασή μου ως το μέλλον
αλλά ο άνεμος
θα είναι άτακτος
και θα το παρασέρνει
ψηλά
όπως για να χαθεί
στην χώρα των υπερβορείων.
Στο στήθος μου θα αγκομαχά η ανάσα
κάπου
στο δάσος,
εκεί που τα βρύα
εκκολάπτουν την υγρασία και την οξύτητα
Το πόδι μου θα περπατά
θα περπατά και θα ανέρχομαι
το ήσυχο μονοπατάκι κατά την ανατολή των γεγονότων.
Η ποίηση θα είναι μια εξίσωση άλυτη
τα μολύβια μου με πείσμα θα γράφουν
ζωγραφιές λέξεις και ουτοπικές φράσεις
που μόνο ο θεός ημπορεί και να στέργει.
Υδρόφιλα άσματα θα κάνουν τις νύμφες να χορεύουν
γύρω απ’ την λίμνη, κάτω στην πεδιάδα, εκεί
που ο ήλιος γυρεύει το φροντισμένο κονάκι του.
Και οι εξάψεις των δέντρων
φωταγωγημένες σαν από μια στιγμή ωραίων προθέσεων
θα εξαπολύουν την χλωροφύλλη τους
ως το γλυκό νανούρισμα
που έχει το ποταμάκι για τα κουρασμένα βατράχια.
Έτσι
για να συντελεστεί το παραμύθι μας σε μία χώρα του Αδυνάτου..



Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων..





 

Τι να το κάνεις αν δεν έχεις πρόσωπα
εκατό ή χίλια;
Βάλε σε κόπο τους μελετητές..

Από τα ασκιά των ανέμων ο ζέφυρος έπνευσε
το φεγγάρι μαγνήτισε όλα τα βήματα
η παλίρροια των χρωμάτων γεύτηκε μισαλλοδοξία ουρανού
κι η νύχτα έγινε μια μάγισσα που ζει ευτυχισμένη.

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων
έτσι πεθαίνουνε οι ποιητές, να ξέρεις
θα σβήσει πρώτα η φωνή και θα σου μείνει η αιτία
για κάτι ανορθόδοξο να υποφέρεις.

Αλλά τι θα είσαι αν δεν έχεις πρόσωπα εκατό ή χίλια;

Αν θα σε μάθουνε όλοι μονομιάς και κατοικήσουνε την φουκαριάρα την ψυχή σου;

Άστους απέξω- εσύ γεννάς τις αντιφάσεις και κατά περίπτωση αποπλέεις
από την γη των λωτοφάγων προς μια φωτεινή Ιθάκη του μυαλού..






Μετά την βροχή



Μακρινά άστρα κοντινός ουρανός
Μετά την βροχή τίποτα πια δεν είναι το ίδιο
Τα δέντρα φρεσκοπλυμένα βελάζουνε 
αξημέρωτα ακόμη
Κι η νύχτα ξεχειλώνεται όπως για να γεννήσει 
την ωραία μέρα μας.
Γυαλίζει η άσφαλτος      περνούνε τ’ αυτοκίνητα
Ένας χορός από φώτα    φλας   φρένα
Και μια βιασύνη που χάνεται  
μες τα στενά των παρόδων.
Μετά θα ξυπνήσει η πόλη και οι κραυγές της 
θα αναταράξουν την ησυχία των πουλιών.
Ο ήλιος θα γελάσει λίγο μένοντας 
σαν χάδι πάνω απ’ τα φυτά.
Ο ήλιος ο ίδιος θεός.






24 Ιανουαρίου 2013

Χτυπούν καμπανάκια







Έχει και το έγκλημα ποιότητα και αν την παραβείς
θα σε αφυδατώσει.
Χτυπούν καμπανάκια- αρχίζει ο γύρος     πρέπει να είσαι κακός
Με την καλοσύνη 
σε κούρσεψαν.
Πρόσθεσε χρόνια στην σοφία κι έλα
Να δεις που η εποχή αποκαλύφτηκε 
πως είναι με κακή ειμαρμένη
Κι εσύ να ζεις κι οι άλλοι να σε βλέπουνε 
καθηλωμένοι στην απάθειά τους.





Με την ποίηση πάω παντού




Άοκνες αγκύλες σφίγγει ο χρόνος γύρω μου.
Η ζωή είναι πλατιά αλλά της αφαιρείται συνεχώς χαρούμενο βάθος.
Δοκιμάζω την σκέψη μου στην αλήθεια.
Μια λύπη είναι έντονη απόχρωση που με κρατά.
Έχω μια πρόταση αλληλεγγύης αλλά την ξεφτίζει ο βίος.
Με την ποίηση πάω παντού αλλά, πιστέψτε με, είναι ακριβά τα ναύλα.
Έμαθα στης μοναξιάς το αντίτιμο και πλέον πρόθυμα όπως μπορώ το πληρώνω.
Περπατώ αλλά - όπως να πλέω σ’ έναν ουρανό με κάνει η φαντασία μου.
Ένθεος κι άθεος, καταφατικός κι αντιφατικός, εκεί
Που οι θρησκείες δεν έχουν νόημα, μόνο σκλαβώνουν
Κι άλλο την ανθρωπότητα.
Ονειρεύομαι συστήματα που να αφήνουν τον άνθρωπο να αγιάσει.
Μυρίζω ένα λουλούδι, με χαρακτηρίζει ένα φως παράξενο που μετασχηματίζει τα πράγματα προσθέτοντάς τους χρυσίο..







Σημειώνω λέξεις σημειώνω ένα αδιάβαστο πυρ.


Έξω στο μπαλκόνι μου ακόμα αντηχεί το καλοκαίρι.
Ακούω τους τζίτζικες και μια λωρίδα ήλιος
πέφτει επάνω στα πλακάκια κόβοντας
την μελαγχολία του Γενάρη στην μέση.
Στο κομοδίνο μου κάτι παλιά βιβλία  
με κοιμίζουν γλυκά αφήνοντας
στον ουρανίσκο μου δυο στίχους
σαν καραμέλα που αργά μες το στόμα μου λιώνει.
Σημειώνω λέξεις σημειώνω ένα αδιάβαστο πυρ.
Όταν δεν μου κολλάει ύπνος κάθομαι
σε μια καρέκλα και κοιτώ τον ουρανό.
Κάτι ιστιοφόρα άστρων αρμενίζουν σιγά
και πάντα προς μια προδομένη αγάπη.



Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου