Δύει το φως μετά το μεσημέρι

Δύει το φως μετά το μεσημέρι
κι όπως πηγαίνει γρήγορα το αυτοκίνητο,
στην ευθεία γραμμή του κάμπου,
οι λεύκες κάνουνε το σύνορό τους ξεκάθαρο,
δικαίωμα οριοθετημένο.
Οι φωλιές των πουλιών που κλονίζονται από τον Δεκεμβριανό
αέρα- πιο ψηλά κι από μια επιθυμία άτολμου ανθρώπου.
Πάνω στον στύλο ένα γεράκι κατοπτεύει
να πιάσει αδιάβαστο κάποια στιγμή, τον πεινασμένο αρουραίο
που αλωνίζει γυρεύοντας ένα τίποτα κάτι.
Ζαλίζονται όλα ως το απόγευμα- νυστάζουν…
Και πέφτει μια ιερή μονότονη βροχή… ωραία!
Ανιχνεύω μέσα μου και γύρω…
Πως πέρασε ο καιρός και τα μέλη πονάνε
κουρασμένα προσπαθώντας την βαρύτητα να νικήσουνε…
Και όταν ήμουν πιο νέος
είχα συμπεριφορές ηφαιστειακές- απρόβλεπτος
όποια στιγμή για την έκρηξη…. Τώρα αφήνω
να μου γίνεται ο θυμός υπομονής μελτεμάκι
που και μόνο τιθασεύεται και γυρίζει
σε φιλοσοφική διάθεση αυτά που θα συμβούνε να ερμηνεύσω…
ταξιδεύω και πάω..
οι λεύκες ταξιδεύουν μαζί μου
σαν σε ποιητική διάταξη, λιγάκι πριν γύρει
να κοιμηθεί πίσω απ' τα βουνά ο ελεήμονας ήλιος.
Ερήμην μου συντελείται τώρα γύρω το θαύμα,
το οποίο θαύμα μπορεί να πραγματωθεί..
Κι ερήμην μου, μια μέρα θα ανθίζουνε πάλι
γύρω μου τούτα όλα - κι εγώ
δεν θα είμαι εδώ να τα δω…
5.12.2009
Θεσσαλονίκη

Η πόλη δεν αντέχει να την εξευτελίζουν μικροί βρωμιάρηδες νάνοι με λερωμένες ψυχές.

Η πόλη δεν αντέχει να την εξευτελίζουν μικροί βρωμιάρηδες νάνοι με λερωμένες ψυχές.

Τα βράδια ανατινάζει τα σπίτια της- τα μπαρουτάδικά της δουλεύουν συνέχεια.

Βρίζουνε περπατώντας πάνω στα φαρδιά της πεζοδρόμια οι αθεΐσαντες.

Οι θρησκόληπτοι
κόπτονται να μην λείψει μια ιδέα εικονολατρίας.

Πέφτει μια ζαλισμένη πεταλούδα μες την αγκαλιά του ανέμου έρωτα.

Πέφτει μια ζαλισμένη πεταλούδα μες την αγκαλιά του ανέμου έρωτα.

Τα φτερά της χτυπούν ρυθμικά και κάνουν κατανοητή την μουσική κι ακούγονται
μέσα στο βράδυ που έρχεται μέσα στην αγκαλιά του φεγγαριού.

Πάει και πάει…
ηρωίδα χωρίς σκοπό εμφανή.

Μια εθελοθυσία που θα γίνει η πτήση της για να μπορέσει
η ομορφιά να έχει διάρκεια!

3.12.2009

Κυριεύει τα πάντα το ποίημα!

Κυριεύει τα πάντα το ποίημα!

Το επόμενο δένεται με το προηγούμενο, γιατί το μέλλον
φτιάχνεται από ύλη παρελθόντος..
Τα δέντρα χορεύουν μες τον αέρα, είναι φιγούρες
της λάμψης μες την καθαρή του αιώνα βροχή..
Το φως ξεπλένει τ' ανομήματα τους..
Μην κοιτάς τα σύννεφα, ο θεός δεν θα είναι εκεί
όπου η αδιαφάνεια του ορίζονται είναι μια σκοτεινή μουσική
που λυπημένα κυλάει..
Δες μες το παρόν της ψυχής σου γιατί δεν θα σου είναι οικείο
το αύριο, ούτε ο χρόνος
θα σου αποκαλύψει τα κρυμμένα του μυστικά.. Αναθάρρυνε!
Όσα λόγια θα σου αποκαλύψει η μέρα, κατέγραψε
στις σελίδες της αθώας ζεστής σου ψυχής..
Αυτό που είσαι εσύ είναι μια ιστορία που πονεμένα μιλάει..
Τόση ποίηση χωρά μόνο μες την καρδιά μιας βασίλισσας μέλισσας
που ξεχασμένη και με ευτυχία κοιμήθηκε
μέσα σ' ένα γυμνό πολύχρωμο λουλούδι..
Τα πουλιά τραγουδούν το νικητήριο φως και είναι σίγουρα
για την δική τους ταπεινή προσευχή..
Άγγιξε την σιωπή, απ' όποια θέλησες να σου αφιερώσει μεριά,
και γίνε
ένας δάσκαλος που οι λέξεις είναι το κύρος της σοφής εμπνευσμένης καρδιάς του..
Νιώσε ωραία που κυριεύει τα πάντα το ποίημα!

Οι μέρες κυλούν νωχελικά, οι μέρες είναι εφεδρείες του χρόνου-

Οι μέρες κυλούν νωχελικά, οι μέρες είναι εφεδρείες του χρόνου-
κι όπως βαδίζουν προς την βέβαιη απώλεια, βγαίνει
αβίαστα το συμπέρασμα ότι θα καούν όλα μέσα στο ροδαλό
επιμύθιο φως του ηλιοβασιλέματος..
Υποταγμένα..

Θα έχουμε ξεχάσει τον έρωτα, τον τρόπο
που κοιτούν τα παιδιά κι όλα αθώα τα βλέπουν-
θα ζούμε επιτυχημένα μέσα στον πρόστυχο χρόνο
που βασανίζει το κάθε ένα όνειρο μέχρι να γίνει
κι η σκέψη που μπόρεσα σαν ένας καπνός..

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ,

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ,

Που το σούρουπο το περπάτησε ένας Ιησούς συνειδήσεων,

Τα βλέφαρά του είχανε θίξει τόση ευφωνία!
Η μελωδία αντήχησε
Μες τα φαράγγια που τα πλάκωσε
Η νύχτα σαν τύψη..

Ορθώθηκε ένα χαοτικό
Τείχος της σιωπής. Πίκρα!
Οι άγγελοι φρονώντας δίκαια
Πήγαιναν και φέρναν τ’ αλληλούια!

Ο θεός κατέβηκε στο ύψος θαύματος.
Η νυχτιάτικη παρουσία του ήτανε
Η στοργή στο πρόσωπο·
Το απόλαυσαν οι πιστοί στην ποίηση!
Έμπνευση!

Καλλικέλαδος κόσμος.
Τα κατοικίδια του σύμπαντος
Σφράγισαν με την βούλα τραγουδιών παρήγορων
Την επιστολή αυτή
Σε μια άνοιξη του Απρίλη..

Μόνο η ελπίδα απελπίστηκε.
Ίσως ο καιρός..
Είχε πικράνει η γλύκα του..
Ίσως ο καιρός..
Ο πόνος ίσως..

Πάντως υπήρξαν όλ’ αυτά ..
Πονεμένα..

17.4.1982

Μικραίνουν οι εγωιστικές αντωνυμίες και ο Ιησούς υπόσχεται μεταφυσική δικαίωση.

Μικραίνουν οι εγωιστικές αντωνυμίες και ο Ιησούς
υπόσχεται μεταφυσική δικαίωση.
Γλυκά που θέλει η καρδιά ν' αναστενάξει!
Τα κουλουράκια της γιαγιάς μοσχοβολάνε.
Όσοι ανασταίνονται τρέχουν να πιούνε
το φως που γλυκοχάραξε πίσω απ' την παλιά αυλή.
Ντρέπονται να μοσχοβολήσουν τ' άλικα τριαντάφυλλα:
ίδια σαν τις πληγές Του!
Αλήθεια
πόσο αίμα κάνει την επιθυμία για ανάταση ν' ανθίζει
ντροπιάζοντας την επιδίωξη να σιτιζόμαστε
με ύλη μόνο επί του παρόντος! Κι εσύ
ο έφηβος εκείνος,
ο ίδιος πάντα
με τα ερυθρά σου μάγουλα-
ροδάκινα υγείας αναμμένα
κοιτάς μέσα στον ουρανό που πια το φως καλπάζει
και θέλεις επιχείρημα ανάστασης απ' τον Θεό..

3.4.2010

Φύγανε όλοι…

Φύγανε όλοι…
Ακούγοντας το άλλο εκείνο προσκλητήριο.. Φύγαν
και τώρα μόνο ένα κλάμα ακούγεται
των μανάδων που γέμισε τ' ουρανού την μεγάλη την στέρνα..
Και στον ύπνο μου μοναχά το επιμένον
νυχτολούλουδο που θέλει ανάσταση τόση να λέει..
Φύγανε…

Στο κοιμητήριο το βράδυ ακούγεται
η σιγανή ψαλμωδία τους
όπως την κάνει θρύψαλα η άνοιξη
αλλά ο χρόνος
προχωρά
κάνοντας σκόνη και την χτεσινή σου αόριστη
έκπληξη. Φύγανε…

Και στα ποιήματα θα μείνουν οι φωνές τους, τα γέλια
από την μακρινή εκδρομή που ο ήλιος
είχε στα μάτια τους το χρυσό του το χρώμα..

Και τους θυμάσαι να αιφνιδιάζουν σπουδαίοι
την μέρα που τους δέχτηκε να ρθούνε
μέσα της
με ένα αντικλείδι χαράς..
Φύγανε…

Όμως θα έρθουνε στις σελίδες σου πάλι και πάλι
όπως ακούσματα από τα παιδικάτα μας που έχουν
μέσα τους παραμύθια
και χάνονται μες το μυαλό για να σε κυριέψουν
με χίλιους τρόπους
μετά..

Μιας προσευχής ανάσα ο άνθρωπος:

Μιας προσευχής ανάσα ο άνθρωπος:
όπως μαθαίνει την ψυχή του μες την μοναξιά και βάλλεται
πανταχόθεν
από τον δύσκολο βίο..

Αλλά ανθίζει μέσα του πολύτιμο κάτι
που δεν το μέτρησε σωστά κανένας ~ κι ούτε ποιητής-
κι αν προσπαθεί η ζωή να του το οξειδώσει
εκείνο,
αφ' εαυτού, επίμονα αντιστέκεται ~ και γίνεται
μια ψυχική γενναία ηθική μουσική
που γεμίζει υποσχέσεις αισιοδοξίας το σύμπαν..

01.01.2010

Σε μια Μεγάλη αιώνια Παρασκευή..

Ώρα της αλήθειας , ανατέλλουσα πάνω από το χαμηλό βουνό που σπίθες βγάζει.
Ο χρόνος πολεμά την ημέρα κι εκείνη με την σειρά της απλώνει
άσπρα επιχειρήματα
πουλιά
όπως ασπρόρουχα που ανεμίζουνε φρεσκοπλυμένα
μες τον αέρα του γαλάζιου πρωινού.
Αήθης δήμιος η αιωνιότητα..
Οι μαργαρίτες άνθισαν και λένε κάτι για τον έρωτα- φυλλομαδώντας.
Καρφώνεται επάνω στην σελίδα μου το μεσημέρι.
Ένας έφηβος τρέχει για να φανούνε τα ολοδύναμα μούσκλια του
που στέργουν την χάρη.
Ανοίγουνε τα σπίτια τα παράθυρά τους.
Ο κόσμος κάνει φασαρία και θέλει την έκπληξη..
Σε μια Μεγάλη αιώνια Παρασκευή..

2.4.2010

Σαν ένα άστρο που χοροπηδά όλη τη νύχτα

Σαν ένα άστρο που χοροπηδά όλη τη νύχτα
τώρα και πάντοτε
ο λόγος μου χάνεται, σβήνει
μες την ατέρμονα μεγάλη σιωπή!

Θέλω να σου κρατώ το χέρι γιατί δεν θα είμαι πια πουθενά υπαρκτός, θα λείπω
απ' όλα, θα ξεγίνω…. Αόρατος

θα είμαι μες την πλατιά μουσική
που γεμίζει φλύαρες νότες
τον σχισμένο αόρατο μουσαμά
της ακατάλυτης νύχτας…

ΑΥΛΙΔΕΙΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ..

ΑΥΛΙΔΕΙΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ..

Η ποίηση είναι μια ιστορία θριαμβευτική:
υπόθεση που έχει μύθο και σύμβολο και έρωτα. Είδα
ό,τι απόμεινε απ' τον ναό της Αρτέμιδος

εκεί
στην αρχαία Αυλίδα.

Ένα ψιλόβροχο έκανε πράο το τοπίο
υποταγμένο στο τώρα- κι όμως εγώ
σκεφτόμουν
έξω απ' το τώρα-

καθώς κοιτούσα τα απομεινάρια του ναού που συντελέστηκε
από το προστατευτικό χέρι της θεάς αυτό το σωτήριο
άξαφνο θαύμα…

Από κάθε γιορτή απουσιάζω..

Εύγλωττα-
από κάθε γιορτή απουσιάζω..
κάθε στίχος
με χρησιμοποιεί για να υπάρξει..
είμαι καταδικασμένος αθώος..
συλλαβίζω εναγώνια μια προσωπική ερημιά!

Τα χέρια μου
πιάνουν το τίποτα, το συνθλίβουν-
Είχα τόσο δυνατά μπράτσα, τελικά; Και το λίγο
τραγούδι που ξέρω από έναν μακρύ,
αργόσυρτο σκοπό που εκτείνεται ως το αύριο, τώρα είναι
ένα γεωμετρικό σχήμα που το εμβαδόν του
είναι μία διάθεση ψυχής
να επιβιώσει…

Μεγάλη Πέμπτη που είναι όλα όπως ολοστρόγγυλος άπεφθος ήλιος-

Μεγάλη Πέμπτη που είναι όλα όπως ολοστρόγγυλος άπεφθος ήλιος-
κάποιος στολίζει απέναντί έναν επιτάφιο-
η ψυχή μου ξέρει αυτή την θλιμμένη περιφορά ανάμεσα στο "δέον" και το "μέλλει".

Κάπου στον Ωροπό, κοντά στο μεσημέρι- ό,τι γυαλίζει είναι ατόφιο χρυσάφι-
η ψυχή δέεται, η ψυχή είναι μια ασύνορη χώρα
που τα υψίπεδά της κρατά
ένας στρατός αισθημάτων.
Και ο Ιησούς των συνειδήσεων λάμπει
ολόλευκος
ανεβαίνοντας την αόρατη κλίμακα του ακριμάτιστου- εκεί όπου

ο άνθρωπος για να μην σφάλει ερωτεύεται και γίνεται
ο ένας για τον άλλον ασπίδα
που την ορθώνει ένα γλυκό φιλί…

1.4.2010