[ Η επιθυμία μας συνθλίβεται μέσα στην ‘’αστραπή’’· ]

 Η επιθυμία μας συνθλίβεται μέσα στην ‘’αστραπή’’·

μένουμε απορημένοι και ποτέ μας δεν κατανοούμε ότι η ανάγνωση αυτών που πρεσβεύουμε είναι μια οδυνηρή πράξη που την δια-πράττουμε αφήνοντας πίσω μας κομμάτια του εαυτού.

Απόψε βρέχει.

Ο νυσταλέος ουρανός ζητά από μένα κατάνυξη.

Φαίνεται θα γεννήθηκα για άλλους άθλους και αλλιώς με είχε στο μυαλό της η μάνα μου.

Βρέθηκα όμως να αποστηθίζω την Ομορφιά έτσι όπως μια πεταλούδα θαυμάζει.

Και κλείστηκα στον εαυτό μου.

Και στα γραμμένα μου.

Ανάσανα κάτω από το φως του φεγγαριού

Έναν πηχτό αέρα που ιερουργεί έξω από κείνα που είναι ορατά κι όμως δεν λέγονται…

13/ 5/ 2025

Όλες οι α

Της καταγωγής μου ακόμα…

 

Συναντώ πάλι εκείνον που ήμουν-

Η σκέψη σαν βουκέντρα που παρακινεί σε εγρήγορση

ακούραστη μεγαλώνει την ‘’αντίφαση’’ και γίνεται

ένα εκατοχρονίτικο δέντρο

που βελάζει μέσα στο πρωινό.

Έξω από τον ύπνο πάντα ένα φως πιο χαμηλό τώρα που η νύχτα

επικρατεί, φοράει τα καλά του, και

δεν είμαι καν εκείνος που νόμιζα πως είμαι, τρέχω

για να προλάβω ένα μηδέν που θέλει αριθμούς γενναίους στα σκοτάδια

της τόλμης να βρεθούν να του παρασταθούνε.

Όλα με εξοντώνουνε μεθοδικά…

Και συνεχίζεται ατέρμονα η παράσταση.

Όργανα που λαλούν σε μιαν ορχήστρα απομακρυσμένη

αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να ισχύει κάπου ένας παράδεισος. Τώρα

που βλέπω οι νυχτερίδες να απλώνουν σερπαντίνες

πολύχρωμες, έξω από την φαντασία μου, έξω

απ’ την ιωνική πατρίδα μου, την βουλιαγμένη….

11/ 5/ 2025

[ Θα ξεκαθαρίσουν όλα - όπως αν είναι ζήτημα λύχνου που τρεμοσβήνει…]

 Θα ξεκαθαρίσουν όλα - όπως αν είναι ζήτημα λύχνου που τρεμοσβήνει…

Αυτό από μόνο του είναι μια εικασία. Και σιγουριά δεν δίνει το μαχαίρι που έκοψε

Το ψωμί για να χορτάσουνε οι πεινασμένοι.

Κάτι βαθύτερο είναι ο φόνος αν

συντελεστεί.

Σφυρίζει ο άνεμος και πανταχού το κρίμα δεν

υποφέρεται.

Για το Κακό εργάζεται ο άνθρωπος- και αν παραστρατήσει

Σβήνονται μέσα του οι φωτεινές προθέσεις. Ελπίζω

σε αποκαλύψεις.

Ελπίζω στις ελπίδες μου.

Και εωσότου σβήσω από όλες τις εκμυστηρεύσεις, έως τότε

Θα είμαι ένας Αναγνώστης πίσω από την ολοστρόγγυλη

άποψη που εκφράζει το ξεκάθαρο τετράγωνο…

Αναγέννηση!....

Μικρό τιποτένιο παιχνιδάκι ο Χρόνος που δεν μας βόλεψε ποτέ.

Δεν ξέρεις πόσο έχω βαρεθεί να περιμένω!

Έχω εγκαταλείψει τα ποιήματα σε έναν ντορβά και πια μαζεύω

Ζαρζαβατικά έγνοιας έξω από τα μεγάλα περιβόλια

Που τα εξιστορεί ο αδυσώπητος ήλιος.

Ας τα αφήσω όλα να υπάρξουνε έως μαρασμό

Έως παραωρίμανση έως έναν χυμώδη αφανισμό τους.

Εξάλλου τι να περιμένεις από μια συγκομιδή που δεν συγκαταλέγει

Προθέσεις του θεού και – γιατί όχι;- του διαβόλου;

Σκέφτομαι έτσι κι έτσι όπως σκέφτομαι στα λέω…

Απαρηγόρητος πάντα θα ζει ο άνθρωπος·

Δεν έχει σημασία αν τολμά ή όχι να γκρεμίσει την αόρατη μεγάλη φυλακή του·

Ανθίζει το αίμα του κάτι φορές και είναι σαν να τον ζώνει η Άνοιξη·

Ε ρε ωραίος που είναι τότε αυτός ο λιλιπούτιος ζωγράφος!

Σκαρώνει σχέδια για το μέλλον, μιλά με χρώματα!

Αλλά

Τον άλλον καιρό

Είναι ένας ταπεινός ρακοσυλλέκτης που περισυλλέγει ουτοπίες

Και

Τις αποταμιεύει στο φαρδύ ταμείο της δουλικότητας.

Εδώ σε θέλω!

Να τον ξυπνήσεις τούτον το αρχαίο σκλάβο και να του εμφυσήσεις

από την αρχή

Το νέο πνεύμα μέσα του που θα τον ξανανιώσει!

Ουίλιαμ Μπλέικ, ο οραματιστής

[ Καθώς ξημερώνει, συναρπαστικό είναι το ημίφως ενός ευτυχισμένου κόσμου που έρχεται.]

 Καθώς ξημερώνει, συναρπαστικό είναι το ημίφως ενός ευτυχισμένου κόσμου που έρχεται.

Ο σκηνοθέτης είναι πάντοτε η φαντασία.

Όλα είναι εκτός από τα ανθρώπινα

Κατορθώματα. Ναι!

Ό,τι υποψιάστηκα έστεκε εκεί, μέσα στο αίμα και την τίμια ανάσα, έστεκε εκεί

Στοιχείο της ζωής και της φωτιάς…

Πλαστήκαμε από έρωτα λοιπόν, από βαρύ ντουμάνι

Ενός ζαλισμένου Δημιουργού που φουμάρει;

Δεν ξέρω να πω…

Αν καταλήγω σε προσθέσεις είναι γιατί θα αφαιρώ πάντα την σύνεση

Από κάθε ευλογημένη γύρω μου πράξη…

Και ίσως όπως θα ξυπνήσω αυτήν την ώρα την ακμαία να σταθώ

Με δέος κάτω από τον ουρανό που μόνο αισιοδοξίες υπόσχεται!

Όλες οι αντ

Με το ελάχιστο ευχαριστημένος!...

Θα χαθεί η εικόνα μου κι ενώ περπατώντας θα μελετώ

τον όρθρο και τον εαυτό μου τον ίδιο.

Μπορεί να είμαι ο πολύς που ελαχίστευσε.

Μπορεί να μην υφίσταται ούτε το όνειρό μου ακόμα.

Πηγαίνω κατά δυσμάς.

Όπως η ανθρωπότητα- ποιός δεν το ξέρει;

Πόσο κοστίζει ένα θανάτου μίλημα; Αν καταφέρω

να πω αυτό το μέσα μου το βασανάκι που -γαμώτο- νομίζω δεν λέγεται

ίσως ανοίξω μία τρύπα στο νερό: σπουδαίο κατόρθωμα!

‘υχαριστημένος θα ‘μαι!

7/ 5/ 2025

Φίλε μου bro….

 

Ο χρόνος που κυλάει σε αφήνει με μια αίσθηση υπολογιστική

να μην λευκαίνεις περισσότερο

την συνείδησή σου απ’ ότι ένας ερημίτης το κάνει-

Ο μαμούχαλος Χρόνος·

Αυτοταπεινώνεσαι μην έχοντας διέξοδο να βγεις από τον ρούφουλα των ποιημάτων, αγνός

εσύ και μην ποντάροντας σε καμία βοήθεια· Εποχή

που οι σκηνοθέτες του φαιδρού στήνουν πολέμους όπου βρουν και πρόσφορο είναι μόνο το έδαφος της αθωότητας·

Αχ οι αλαφροΐσκιωτοι βαθιά που προσκυνούνε τόσο!

Είμαστε λες από αυτούς που θα φλερτάρουνε με την απώλεια;

Δεν ξέρω τι να πω: εγώ ο κουφιοκεφαλάκης πώς και καταβούλιαξα σε λεξιλόγια

σφίγγοντας στον λαιμό μου την θηλιά μίας γραμματικής που ολοένα αναιρείται

Και μπάζει ξενικές εκφράσεις σωρηδόν! Να έτσι

που θα κλείσω τα γραφόμενα μου και ελπίζω να σε άγγιξαν λιγάκι φίλε μου bro!

Όλες οι αν

Διαπίστωση…

Να δεις που θα παραξενέψουμε μετά

Από χρόνια και χρόνια, θα γίνουμε

Ανυπόταχτοι· πού θα καταφύγουμε οι κατατρεγμένοι;

Επάνω είναι τα άστρα και κάτω ο χοϊκός καημός·

Παλλόμενα άστρα- σαν διαφυγή από κάπου·

Μιλούν μια απομακρυσμένη θρησκεία·

Ίσως τα συμπαθήσουμε που δεν υπόσχονται τίποτα-

Έχουν ορμητικές ταχύτητες και ξέπνοα μάτια

Που μας κοιτάζουν.

Κατά τα άλλα

Η νύχτα κυριαρχεί.

Εμείς είμαστε οι ερημίτες μιας αριστοκρατικής νεότητας.

Μετέχουμε με υπεροψία στα πράγματα·

Κι εκείνο που είναι το ακμαίο χαρακτηριστικό μας

Είναι που απομακρυνόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον:

Σαν για να μην μας πλησιάσουν ούτε οι μελλοντικοί αρχαιολόγοι!

5/ 5/ 2025

Αναπροσαρμοσμένο…

 

Εδώ τώρα εγώ, βαθιά ευσυγκίνητος, και εγκόσμιος τόσο·

Ταξιδεύοντας ανάμεσα σε δυσπιστίες και σε ανερμήνευτες αβρότητες· εκφράζοντας

Την κρίση μου για το τι σημαίνει ο πόθος

και το ηδονικό σου το άνθος

στην γαστέρα σου που στέκεται σαν πύλη της ζωής και της κολάσεως.

Πρώτα αγιοποιημένος και κατόπιν εκπεσών

Ο υμνημένος και ο παταγώδικα κατακρινόμενος.

Ίσως υπήρξα μουσουργός που έφτιαξε δυνητικά

προϊόντα μιας λύπης.

Όμως το πάθος πολύ με κατέσφαξε.

Στα μελήματά μου ατοπήματα και λεπτουργήματα φιλοσοφικά.

Προχωρώ με την σιγουριά μου, αθεράπευτα επιμένων.

Μάιος σαν στενόμυαλη υπεκφυγή, απέναντι σε μία Άνοιξη διακαιομένη.

Διακόπτω τα ατυχήματα και στερεώνω μια κατάληξη ποιητική πάνω

σε λεξιλόγια που κάποτε κάτι περίεργοι

τύποι θα τα ξαναμελετούνε….